Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

(Dz. U. Nr 68, poz. 622, zm. Nr 273, poz. 2703)

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa reguluje w zakresie uzupełniajacym przepisy prawa wspólnotowego:
1) zasady przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty Europejskiej, zwanej dalej
"Wspólnota", i wywozu towarów z tego obszaru,
2) zasady postepowania z towarami objetymi Wspólna Polityka Rolna,
3) sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczacej obrotu
towarowego z panstwami członkowskimi Wspólnoty
- oraz zwiazane z tym prawa i obowiazki osób, a takze uprawnienia i obowiazki organów celnych.
Art. 2. Wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru
powoduje z mocy prawa powstanie obowiazków i uprawnien przewidzianych w przepisach prawa celnego,
jezeli przepisy prawa, w tym umowy miedzynarodowe, nie stanowia inaczej.
Art. 3. Ustawa ma zastosowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba ze umowa
miedzynarodowa stanowi inaczej.
Art. 4. Uzyte w ustawie okreslenia oznaczaja:
1) terytorium kraju - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) terytorium panstwa trzeciego - terytorium panstwa nienalezacego do Wspólnoty;
3) Wspólnotowy Kodeks Celny - rozporzadzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12
pazdziernika 1992 r. ustanawiajace Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z
19.10.1992), ostatnio zmienione aktem dotyczacym warunków przystapienia Republiki
Czeskiej, Republiki Estonskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki
Litewskiej, Republiki Wegierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki
Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowan w traktatach stanowiacych podstawe Unii
Europejskiej (Dz. Urz. UE L 236 z 23.9.2003);
4) Rozporzadzenie Wykonawcze - rozporzadzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca
1993 r. ustanawiajace przepisy w celu wykonania rozporzadzenia Rady (EWG) nr 2913/92
ustanawiajacego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993), ostatnio
zmienione rozporzadzeniem Komisji (EWG) nr 1335/2003 z dnia 25 lipca 2003 r.
zmieniajacym rozporzadzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiajace przepisy w celu
wykonania rozporzadzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiajacego Wspólnotowy
Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 187 z 26.7.2003);
5) Rozporzadzenie ustanawiajace wspólnotowy system zwolnien celnych - rozporzadzenie
Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. dotyczace ustanowienia wspólnotowego
systemu zwolnien celnych (Dz. Urz. WE L 105 z 23.4.1983), ostatnio zmienione aktem
dotyczacym warunków przystapienia Republiki Czeskiej, Republiki Estonskiej, Republiki
Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Wegierskiej, Republiki
Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz
dostosowan w traktatach stanowiacych podstawe Unii Europejskiej (Dz. Urz. WE L 236 z
23.9.2003).
Art. 5. 1. Przepis art. 37 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego stosuje sie odpowiednio do
przemieszczania towarów pomiedzy terytorium kraju a pozostała czescia obszaru celnego Wspólnoty,
którymi obrót podlega na mocy przepisów krajowych, przepisów wspólnotowych lub umów
miedzynarodowych zakazom lub ograniczeniom, a takze do przemieszczania towarów, których nabycie
wewnatrzwspólnotowe lub dostawa wewnatrzwspólnotowa podlega opodatkowaniu podatkiem
akcyzowym.
2. W przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia naruszenia przepisów majacych
zastosowanie do towarów, o których mowa w ust. 1, organ celny, w sprawach nienalezacych do jego
własciwosci, niezwłocznie zawiadamia własciwe organy nadzoru i kontroli, które podejmuja stosowne
działania. Jezeli jest to uzasadnione, organ celny moze równiez w takim przypadku zatrzymac towar i
niezwłocznie przekazac go tym organom.
Art. 6. Uprawnienia organów celnych do wykonywania czynnosci w ramach dozoru celnego (kontrola
celna) oraz zakres tych czynnosci okresla ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Słuzbie Celnej (Dz. U. Nr 72,
poz. 802, z pózn. zm.).
Art. 7. Do obliczania terminów okreslonych w przepisach wspólnotowego prawa celnego stosuje sie
rozporzadzenie nr 1182/71/EWG/EURATOM z dnia 3 czerwca 1971 r. okreslajace zasady majace
zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz. Urz. WE L 124 z 8.6.1971).
Art. 8. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia, wzory
formularzy stosowanych w sprawach celnych, majac na uwadze jednolite wykonywanie przepisów prawa
celnego oraz ułatwienie w dokonywaniu formalnosci przed organami celnymi. Rozporzadzenie moze
zawierac instrukcje wypełniania tych formularzy.
Art. 9. Termin przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 16 Wspólnotowego Kodeksu Celnego,
wynosi 5 lat.
Art. 10. Swiadectwa pochodzenia towarów wywozonych z terytorium kraju sa wystawiane przez organy
celne na pisemny wniosek eksportera lub nadawcy towaru, chyba ze umowy miedzynarodowe stanowia
inaczej.
Art. 11. Minister własciwy do spraw finansów publicznych wyznaczy, w drodze rozporzadzenia, kurs
wymiany, o którym mowa w rozdziale 6 tytułu 5 Rozporzadzenia Wykonawczego, stosowany w celu
ustalenia wartosci celnej, majac na uwadze postanowienia wspólnotowego prawa celnego oraz
zapewnienie powszechnej dostepnosci informacji w tym zakresie.
Art. 12. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze ogłosic w Dzienniku Urzedowym
Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia, wyjasnienia do Taryfy celnej,
obejmujace, w szczególnosci, noty wyjasniajace do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i
Kodowania Towarów (HS), noty wyjasniajace do Nomenklatury Scalonej oraz opinie klasyfikacyjne
przyjete przez Rade Współpracy Celnej.
Art. 13. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, procedury
przyjmowania i przekazywania wniosków o zaliczenie towarów na poczet kontyngentu taryfowego, tryb
przekazywania informacji w zakresie rejestrowania i sprawowania kontroli importu specyficznych towarów
objetych procedura nadzoru importu, majac na uwadze sprawna realizacje przepisów prawa celnego oraz
uproszczenie w dokonywaniu formalnosci przed organami celnymi.
Rozdział 2
Wprowadzanie towarów na obszar celny Wspólnoty i nadawanie im przeznaczenia celnego
Art. 14. Towary moga byc wprowadzane na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzane z tego obszaru
przez otwarte dla danego ruchu przejscia graniczne.
Art. 15. 1. Wprowadzanie towarów na obszar celny Wspólnoty i ich wyprowadzanie z tego obszaru jest
dozwolone wyłacznie droga celna okreslona przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami, chyba ze
przepis odrebny stanowi inaczej.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw
transportu moze, w drodze rozporzadzenia, wyznaczyc drogi celne, okreslic sposób poruszania sie i
przemieszczania towarów po tych drogach, zabezpieczajacy przed usunieciem towarów spod dozoru
celnego, oraz ustalic przypadki i warunki, które powinny zostac spełnione, aby przewóz towarów oraz ich
wprowadzenie i wyprowadzenie mogło odbywac sie poza drogami celnymi, uwzgledniajac przepisy
dotyczace ruchu turystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu o mało istotnym
znaczeniu ekonomicznym.
Art. 16. Warunki i tryb tworzenia oraz prowadzenia magazynów czasowego składowania, o których mowa
w art. 185 Rozporzadzenia Wykonawczego, okresli minister własciwy do spraw finansów publicznych,
w drodze rozporzadzenia, majac na uwadze zapewnienie własciwego dozoru celnego i kontroli celnej
towarów w nich składowanych.
Art. 17. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, urzedy celne,
w których sa dokonywane czynnosci przewidziane przepisami prawa celnego w zaleznosci od rodzaju
towarów lub procedur celnych, którymi moga byc obejmowane towary. Rozporzadzenie powinno
uwzgledniac mozliwosc sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej.
Art. 18. 1. W uzasadnionych przypadkach i na warunkach okreslonych przez organ celny czynnosci
przewidziane przepisami prawa celnego moga byc dokonywane w miejscach wyznaczonych lub uznanych
przez organ celny.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) wymogi, jakie ma spełniac miejsce wyznaczone lub uznane przez organ celny;
2) warunki i tryb postepowania przy wyznaczaniu lub uznawaniu oraz znoszeniu przez organ
celny tych miejsc;
3) okres, na jaki moga zostac przez organ celny uznane lub wyznaczone te miejsca;
4) przypadki, w których czynnosci przewidziane przepisami prawa celnego moga byc
dokonywane w tych miejscach;
5) rodzaj towarów, którym moze zostac nadane przeznaczenie celne w tych miejscach.
Rozporzadzenie powinno uwzgledniac własciwosc urzedów celnych do dokonywania czynnosci
okreslonych przepisami prawa celnego w zaleznosci od rodzaju towarów lub procedur celnych,
a w zakresie wymogów, jakie musi spełniac miejsce wyznaczone lub uznane - koniecznosc skutecznego
sprawowania dozoru celnego.
Art. 19. 1. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia,
szczegółowe wymogi, jakie powinno spełniac zgłoszenie celne, w tym dokonywane z wykorzystaniem
systemu teleinformatycznego, dokumenty, które moga byc wykorzystywane w charakterze zgłoszenia
celnego, oraz dokumenty dołaczane do zgłoszenia celnego. W rozporzadzeniu nalezy w szczególnosci
okreslic rodzaje i wzory dokumentów, które moga byc wykorzystywane w charakterze zgłoszenia celnego,
sposób dokonywania zgłoszen celnych dokonywanych z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego
oraz wymogi dotyczace dokumentów dołaczanych do zgłoszenia celnego. Rozporzadzenie powinno
uwzgledniac rózne formy dokonywania zgłoszenia celnego.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia,
szczegółowy tryb i warunki przedstawiania towarów i dokonywania zgłoszen celnych w obrocie
pocztowym. Rozporzadzenie powinno uwzgledniac specyfike obrotu pocztowego oraz przepisy
wspólnotowego prawa celnego w tym zakresie.
Art. 20. Zgłoszenie celne dotyczace towaru niemajacego charakteru handlowego wprowadzanego na
obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzanego z tego obszaru, dokonywane przez podróznych, powinno
byc złozone najpózniej w chwili przystapienia organu celnego do kontroli celnej.
Art. 21. Organ celny odmawia przyjecia zgłoszenia celnego, wskazujac przyczyny odmowy w formie
pisemnej, jezeli:
1) zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 62
Wspólnotowego Kodeksu Celnego;
2) nie sa spełnione warunki do objecia towaru wnioskowana procedura celna lub nadania
przeznaczenia celnego;
3) objecie towaru wnioskowana procedura celna lub nadanie przeznaczenia celnego nie
moze nastapic z powodu obowiazujacych zakazów lub ograniczen.
Art. 22. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia,
rodzaje towarów, których objecie procedura celna z zastosowaniem procedury uproszczonej zalezy od
spełnienia dodatkowych warunków, oraz rodzaje towarów, które nie moga byc obejmowane procedura
celna z zastosowaniem procedury uproszczonej. Rozporzadzenie powinno uwzgledniac rodzaje procedur
celnych, w których stosuje sie procedure uproszczona, oraz ryzyko zwiazane z obrotem okreslonymi
kategoriami towarów.
Art. 23. 1. Zgłaszajacy oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwote naleznosci przywozowych lub
naleznosci wywozowych.
2. Jezeli organ celny stwierdzi, ze zgłaszajacy w zgłoszeniu celnym zadeklarował nieprawidłowe dane,
mogace miec wpływ na wysokosc kwoty wynikajacej z długu celnego lub zastosowana procedure celna,
wydaje decyzje, w której okresla kwote wynikajaca z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi
własciwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczeciu
postepowania. Za date wszczecia postepowania przyjmuje sie date przyjecia zgłoszenia celnego.
4. Po zwolnieniu towaru organ celny moze, z urzedu lub na wniosek, wydac postanowienie, w którym
zmienia nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym, inne niz okreslone w ust. 2. Na postanowienie
w sprawie zmiany słuzy zazalenie.
Art. 24. 1. Towary zwolnione przez organ celny powinny zostac podjete w terminie 30 dni od dnia ich
zwolnienia.
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten moze zostac przedłuzony na wniosek osoby
zainteresowanej. Na postanowienie w sprawie przedłuzenia terminu słuzy zazalenie.
Art. 25. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia,
przypadki, w których organ celny pobiera zabezpieczenie:
1) w zwiazku z prowadzeniem składu celnego;
2) w zwiazku z korzystaniem z zawieszajacej procedury celnej, w celu zapewnienia pokrycia
kwoty wynikajacej z długu celnego mogacego powstac w stosunku do towarów objetych ta
procedura;
3) w zwiazku z dopuszczeniem do obrotu towarów, które podlegaja dozorowi celnemu ze
wzgledu na przeznaczenie;
4) w innych przypadkach, gdy przepisy prawa celnego przewiduja mozliwosc pobrania
zabezpieczenia.
Rozporzadzenie powinno uwzgledniac, w szczególnosci, róznice pomiedzy poszczególnymi typami
składów celnych, rodzaje towarów obejmowanych procedurami celnymi, z uwzglednieniem towarów,
którymi obrót zwiazany jest z podwyzszonym ryzykiem.
Art. 26. 1. Wolne obszary celne lub składy wolnocłowe moga byc tworzone na wniosek w celu:
1) ułatwienia miedzynarodowego ruchu tranzytowego towarów, w szczególnosci w portach
morskich, lotniczych, rzecznych lub miejscach przyległych do przejsc granicznych;
2) rozwoju eksportu i tworzenia nowych miejsc pracy.
2. Wolne obszary celne lub składy wolnocłowe moga byc tworzone w miejscach niezamieszkanych,
których połozenie umozliwi sprawowanie skutecznego dozoru celnego towarów wprowadzanych i
wyprowadzanych z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego.
3. Zarzadzajacym wolnym obszarem celnym lub składem wolnocłowym moze byc jedynie osoba majaca
siedzibe we Wspólnocie posiadajaca, z wyjatkiem wolnych obszarów celnych o typie kontroli II w
rozumieniu art. 799 lit. b Rozporzadzenia Wykonawczego, prawo własnosci lub uzytkowania wieczystego
nieruchomosci, na której ma byc ustanowiony wolny obszar celny lub skład wolnocłowy.
4. Wstep do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie sie w nim odbywa sie według zasad i na
warunkach ustalonych z organem celnym.
5. Wolny obszar celny lub skład wolnocłowy moze byc zniesiony z urzedu lub na wniosek zarzadzajacego.
6. Zniesienie wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego moze nastapic z urzedu, w przypadku
gdy:
1) wymagaja tego zobowiazania miedzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej;
2) zarzadzajacy razaco naruszył przepisy podatkowe lub celne;
3) nie została podjeta działalnosc gospodarcza:
a) w wolnym obszarze celnym - w terminie 24 miesiecy od dnia jego ustanowienia,
b) w składzie wolnocłowym - w terminie 12 miesiecy od dnia jego ustanowienia.
Art. 27. 1. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór
wniosku o utworzenie lub zmiane powierzchni wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego,
dokumenty, które nalezy do niego dołaczyc, oraz tryb rozpatrzenia wniosku, uwzgledniajac zakres
informacji niezbednych do rozstrzygniecia sprawy.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw
gospodarki, w drodze rozporzadzenia, ustanawia i znosi wolne obszary celne i składy wolnocłowe, okresla
ich obszar i wyznacza osobe zarzadzajacego, majac na uwadze spełnienie wymogów, o których mowa w
art. 26.
Art. 28. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) sposób powiadamiania organu celnego o rozpoczeciu lub zakonczeniu działalnosci w
wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
2) ogólne warunki i wzory ewidencji prowadzonych w wolnym obszarze celnym lub składzie
wolnocłowym.
W rozporzadzeniu nalezy okreslic w szczególnosci dokumenty, które powinien przedłozyc organowi
celnemu przedsiebiorca w przypadku rozpoczecia lub zakonczenia działalnosci w wolnym obszarze
celnym lub składzie wolnocłowym.
Art. 29. 1. Organ celny moze wyrazic zgode na zrzeczenie sie towaru na rzecz Skarbu Panstwa bez
innych obciazen niz naleznosci przywozowe. Organ celny moze odstapic od tego warunku, jezeli z
okolicznosci sprawy wynika, ze przyjecie zrzeczonego towaru nie narazi Skarbu Panstwa na straty.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, szczegółowe
warunki i tryb postepowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu sie towaru na rzecz Skarbu Panstwa.
Rozporzadzenie powinno uwzgledniac, w szczególnosci, mozliwosc sprawowania dozoru celnego i
kontroli celnej oraz powierzenia zniszczenia towaru wyspecjalizowanym jednostkom powołanym do
niszczenia okreslonego rodzaju towarów.
Art. 30. 1. Jezeli zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny jest obowiazany
podjac działania zmierzajace do uregulowania sytuacji towaru, moze dokonac jego zajecia.
2. Zajecie towaru moze byc dokonane bez wzgledu na prawa osób trzecich i z pierwszenstwem przed
wszystkimi obciazeniami i przywilejami.
3. Zajecie towaru nastepuje w drodze postanowienia, które moze byc w kazdym czasie uchylone lub
zmienione.
4. Na postanowienie w sprawie zajecia towaru przysługuje zazalenie.
Art. 31. 1. Jezeli umowy miedzynarodowe lub przepisy odrebne zakazuja posiadania, rozpowszechniania
lub obrotu towarami albo uzalezniaja ich posiadanie, obrót lub rozpowszechnianie od spełnienia
okreslonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ celny, w celu uregulowania sytuacji
towaru, moze:
1) cofnac towar poza obszar celny Wspólnoty lub na ten obszar,
2) sprzedac towar osobie, która zobowiaze sie do dokonania jego powrotnego wywozu albo
która zapewnia spełnienie tych wymogów w terminie wyznaczonym przez organ celny,
jezeli cofniecie towaru nie jest mozliwe,
3) dokonac zniszczenia towaru, jezeli sprzedaz towaru nie jest mozliwa, jest znacznie
utrudniona lub nieuzasadniona,
4) wystapic o orzeczenie przepadku towaru na rzecz Skarbu Panstwa, jezeli dokonanie
zniszczenia towaru jest nieuzasadnione
- chyba ze umowy miedzynarodowe lub przepisy odrebne przewiduja inny sposób postepowania.
2. O przepadku towaru na rzecz Skarbu Panstwa, na wniosek organu celnego, orzeka sad, stosujac
przepisy Kodeksu postepowania cywilnego. Niemoznosc ustalenia osoby, na której ciaza obowiazki
wynikajace z przepisów prawa celnego, nie stanowi przeszkody do wystapienia z wnioskiem o orzeczenie
przepadku towaru i do orzeczenia tego przepadku.
3. Przepis ust. 2 stosuje sie równiez, gdy umowy miedzynarodowe lub przepisy odrebne przewiduja
przepadek towaru.
4. Koszty cofniecia towaru, sprzedazy, zniszczenia lub likwidacji w inny sposób oraz koszty zwiazane z
jego przechowywaniem ponosza solidarnie osoba, na której ciaza obowiazki wynikajace z przepisów
prawa celnego, oraz kazda inna osoba, w której posiadaniu znajduje sie towar.
Art. 32. 1. W celu uregulowania sytuacji towarów innych niz bedace przedmiotem zakazów lub
ograniczen, organ celny moze:
1) sprzedac towar,
2) dokonac zniszczenia towaru, jezeli sprzedaz towaru nie jest mozliwa, jest znacznie
utrudniona lub nieuzasadniona,
3) wystapic o orzeczenie przepadku towaru na rzecz Skarbu Panstwa, jezeli dokonanie
zniszczenia towaru jest nieuzasadnione
- chyba ze przepisy prawa celnego stanowia inaczej.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, cena sprzedazy powinna uwzgledniac ustalona przez
organ celny kwote naleznosci przywozowych ciazacych na towarze.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje sie przepis art. 31 ust. 2.
4. Koszty sprzedazy towaru, zniszczenia lub likwidacji w inny sposób oraz koszty zwiazane z jego
przechowywaniem ponosza solidarnie osoba, na której ciaza obowiazki wynikajace z przepisów prawa
celnego, oraz kazda inna osoba, w której posiadaniu znajduje sie towar.
Art. 33. 1. Sprzedaz towaru nastepuje w trybie i na zasadach okreslonych w przepisach o postepowaniu
egzekucyjnym w administracji, z uwzglednieniem przepisów niniejszej ustawy.
2. Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w
administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z pózn. zm.3)) dotyczace zobowiazanego stosuje sie do
osoby, na której ciaza obowiazki wynikajace z przepisów prawa celnego, lub kazdej innej osoby, w której
posiadaniu znajduje sie towar.
3. W przypadku gdy zobowiazany jest nieznany, w dokumentach stosowanych przy sprzedazy wskazuje
sie ten fakt.
4. Srodki pieniezne uzyskane ze sprzedazy towaru przeznaczone sa na finansowanie wydatków i
naleznosci, w nastepujacej kolejnosci:
1) koszty sprzedazy;
2) koszty przewozu, przeładunku i przechowywania - poniesione przez Skarb Panstwa;
3) kwote naleznosci przywozowych lub wywozowych;
4) kwoty naleznosci obciazajace towar na podstawie przepisów odrebnych.
5. Nadwyzke ze sprzedazy towaru niestanowiacego własnosci Skarbu Panstwa, pozostała po pokryciu
wydatków i kwot naleznosci, o których mowa w ust. 4, zwraca sie osobie uprawnionej, jezeli jest znana.
Nadwyzka przechodzi na rzecz Skarbu Panstwa, jezeli osoba uprawniona nie zgłosi sie po jej odbiór w
terminie 12 miesiecy od dnia jej zawiadomienia lub od dnia, kiedy stwierdzono brak mozliwosci doreczenia
zawiadomienia.
6. Jezeli sprzedaz towaru jest dokonywana pod warunkiem nadania okreslonego przeznaczenia celnego,
obowiazki wynikajace z przepisów prawa celnego zwiazane z tym przeznaczeniem powstaja z chwila
wydania towarów nabywcy.
Art. 34. Nieodpłatne przekazanie towarów, o którym mowa w przepisach wskazanych w art. 33 ust. 1, jest
mozliwe pod warunkiem, ze podmiot, na rzecz którego to przekazanie jest realizowane, wystapi o nadanie
towarowi przeznaczenia celnego okreslonego przez organ celny w terminie wyznaczonym przez ten
organ. Przepis art. 33 ust. 6 stosuje sie odpowiednio.
Art. 35. 1. W depozycie urzedu celnego przechowuje sie czasowo:
1) towary niewspólnotowe przed uzyskaniem przez nie przeznaczenia celnego badz towary
wspólnotowe niedopuszczone do wywozu, jezeli cofniecie towarów odpowiednio poza
obszar celny Wspólnoty lub na ten obszar albo ich złozenie w magazynie czasowego
składowania jest niemozliwe lub utrudnione;
2) towary zajete w celu zabezpieczenia naleznosci przywozowych lub naleznosci
wywozowych;
3) inne towary, w przypadkach przewidzianych w przepisach odrebnych.
2. Towary przyjete do przechowania w depozycie moga byc przekazane przez organ celny innej osobie do
przechowania pod dozorem celnym.
3. Przechowaniu w depozycie nie podlegaja towary niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia lub srodowiska
naturalnego oraz łatwo psujace sie.
4. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) warunki przyjmowania towarów do depozytu i wydawania towarów z depozytu,
2) przypadki, w których organ celny odmówi przyjecia towarów do depozytu,
3) terminy przechowywania towarów w depozycie
- majac na uwadze, w szczególnosci, rodzaj towarów oraz uproszczenie formalnosci w przyjmowaniu
towarów do depozytu.
Rozdział 3
Zwolnienia celne
Art. 36. Zwolnienie od naleznosci przywozowych lub naleznosci wywozowych stosuje sie na wniosek
zgłaszajacego.
Art. 37. 1. Zwolnione od naleznosci przywozowych sa paliwa, smary i inne materiały eksploatacyjne
niezbedne do funkcjonowania srodków transportu, innych niz wymienione w art. 112 ust. 1 lit. a
Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych, przewozone w tych srodkach
transportu, wykorzystywane do ich napedu lub działania instalacji, w które sa wyposazone.
2. Towary, o których mowa w ust. 1, nie moga byc wykorzystywane w innych srodkach transportu niz ten,
w którym zostały przywiezione, ani nie moga zostac usuniete z tego srodka transportu, chyba ze jest to
konieczne ze wzgledu na jego naprawe, oraz nie moga zostac odpłatnie lub nieodpłatnie odstapione
przez osobe korzystajaca ze zwolnienia.
3. W przypadku naruszenia warunku, o którym mowa w ust. 2, powstaje dług celny. Wysokosc długu
celnego okresla sie według stanu i wartosci celnej towaru w dniu naruszenia warunku i według stawek
celnych obowiazujacych w tym dniu. Jezeli nie mozna ustalic daty odstapienia towaru, art. 214
Wspólnotowego Kodeksu Celnego stosuje sie odpowiednio.
Art. 38. 1. Zwolnione od naleznosci przywozowych sa srodki spozywcze oraz zapasy pokładowe
przywozone w innych niz wymienione w art. 112 ust. 1 lit. a Rozporzadzenia ustanawiajacego
wspólnotowy system zwolnien celnych srodkach transportu, uzytkowanych w celach zarobkowych,
przeznaczone do konsumpcji lub jednorazowego zuzycia przez załoge lub pasazerów w tych srodkach
transportu w czasie rejsu lub podrózy, jezeli tego rodzaju usługa jest normalna praktyka.
2. W przypadku sprzedazy podróznym towarów, o których mowa w ust. 1, opakowania towarów musza
byc oznaczone w sposób umozliwiajacy ich identyfikacje poza srodkiem transportu.
3. Zwolnien, o których mowa w ust. 1, nie stosuje sie do alkoholu i napojów alkoholowych z pozycji 2208
Taryfy celnej oraz tytoniu i wyrobów tytoniowych przewozonych w wagonach restauracyjnych kolejowych
srodków transportu.
Art. 39. Zwolnione od naleznosci przywozowych sa paliwa, o których mowa w art. 112 ust. 1 lit. a
Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych, w ilosci nieprzekraczajacej:
1) 600 litrów, w przypadku paliwa przewozonego w standardowym zbiorniku handlowego
pojazdu samochodowego słuzacego do odpłatnego lub nieodpłatnego przewozu wiecej
niz dziewieciu osób włacznie z kierowca,
2) 200 litrów, w przypadku paliwa przewozonego w standardowym zbiorniku handlowego
pojazdu samochodowego innego niz wymieniony w pkt 1,
3) 200 litrów paliwa przewozonego w standardowym zbiorniku pojemnika specjalnego
przeznaczenia
chyba ze umowy miedzynarodowe stanowia inaczej.
Art. 40. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, ograniczenia
wartosci lub ilosci zwolnionych od naleznosci przywozowych towarów przywozonych przez osoby, o
których mowa w art. 47 zdanie drugie i art. 49 ust. 1 Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy
system zwolnien celnych, majac na uwadze, w szczególnosci, zapobiezenie nadmiernemu przywozowi
niektórych towarów objetych podatkiem akcyzowym na obszar celny Wspólnoty.
Art. 41. Na zasadzie wzajemnosci i pod warunkiem nieodstepowania towarów przez okres 3 lat od dnia
dopuszczenia do obrotu osobom innym niz wymienione w tym artykule zwolnione od naleznosci
przywozowych, zgodnie z postanowieniami Konwencji wiedenskiej o stosunkach dyplomatycznych,
sporzadzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961 r. (Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232), Konwencji
wiedenskiej o stosunkach konsularnych, sporzadzonej w Wiedniu dnia 24 kwietnia 1963 r. (Dz. U. z 1982
r. Nr 13, poz. 98), oraz Konwencji o misjach specjalnych, otwartej do podpisu w Nowym Jorku dnia 16
grudnia 1969 r. (Dz. U. z 1985 r. Nr 48, poz. 245), sa towary przeznaczone do uzytku:
1) urzedowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzedów konsularnych oraz misji
specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a takze organizacji miedzynarodowych majacych
siedzibe lub placówke w Rzeczypospolitej Polskiej;
2) osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw
dyplomatycznych panstw obcych, osób nalezacych do personelu dyplomatycznego tych
przedstawicielstw i misji specjalnych, osób nalezacych do personelu organizacji
miedzynarodowych oraz innych osób korzystajacych z przywilejów i immunitetów na
podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów miedzynarodowych, jak
równiez pozostajacych z nimi we wspólnocie domowej członków ich rodzin;
3) osobistego urzedników konsularnych panstw obcych oraz pozostajacych z nimi we
wspólnocie domowej członków ich rodzin;
4) osobistego osób niekorzystajacych z immunitetów, a nalezacych do cudzoziemskiego
personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzedów konsularnych oraz misji
specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 42. Zwolnione od naleznosci przywozowych sa towary przywozone w zakresie przewidzianym w
Umowie miedzy Panstwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczacej statusu ich sił zbrojnych,
sporzadzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257).
Art. 43. Minister własciwy do spraw szkolnictwa wyzszego w porozumieniu z ministrem własciwym do
spraw nauki, ministrem własciwym do spraw oswiaty i wychowania, ministrem własciwym do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego oraz ministrem własciwym do spraw finansów publicznych okresli, w
drodze rozporzadzenia, wykaz jednostek i organizacji uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od
naleznosci przywozowych, o których mowa w art. 51 tiret drugie Rozporzadzenia ustanawiajacego
wspólnotowy system zwolnien celnych, majac na uwadze rodzaj działalnosci prowadzonej przez te
jednostki i organizacje.
Art. 44. Minister własciwy do spraw nauki w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw szkolnictwa
wyzszego, ministrem własciwym do spraw oswiaty i wychowania oraz ministrem własciwym do spraw
finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz prywatnych instytucji, których podstawowa
działalnoscia jest nauczanie lub prowadzenie badan naukowych, uprawnionych do korzystania ze
zwolnienia od naleznosci przywozowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 tiret drugie Rozporzadzenia
ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych, majac na uwadze rodzaj działalnosci
prowadzonej przez te instytucje.
Art. 45. Minister własciwy do spraw nauki w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw rolnictwa,
ministrem własciwym do spraw szkolnictwa wyzszego oraz ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz prywatnych instytucji, których podstawowa
działalnoscia jest nauczanie lub prowadzenie badan naukowych, uprawnionych do korzystania ze
zwolnienia od naleznosci przywozowych, o których mowa w art. 60 ust. 2 tiret drugie Rozporzadzenia
ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych, majac na uwadze rodzaj działalnosci
prowadzonej przez te instytucje.
Art. 46. Minister własciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw nauki,
ministrem własciwym do spraw szkolnictwa wyzszego oraz ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz instytucji i laboratoriów uprawnionych do korzystania
ze zwolnienia od naleznosci przywozowych, o których mowa w art. 62 lit. a Rozporzadzenia
ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych, majac na uwadze rodzaj działalnosci
prowadzonej przez te instytucje i laboratoria.
Art. 47. Minister własciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw nauki,
ministrem własciwym do spraw szkolnictwa wyzszego oraz ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz szpitali i innych jednostek słuzby zdrowia oraz
medycznych instytutów badawczych uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od naleznosci
przywozowych, o których mowa w art. 63a ust. 1 Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy system
zwolnien celnych. W wykazie moga byc umieszczone tylko jednostki, które gwarantuja wykorzystanie
zwolnionych od naleznosci przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.
Art. 48. Minister własciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw gospodarki
oraz ministrem własciwym do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz
instytucji powołanych do kontroli jakosci surowców uzywanych do produkcji produktów leczniczych,
uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od naleznosci przywozowych, o których mowa w art. 63c
Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych. W wykazie moga byc
umieszczone tylko instytucje, które wykorzystuja substancje posiadajace atest Swiatowej Organizacji
Zdrowia w celu kontroli jakosci surowców uzywanych do produkcji produktów leczniczych oraz gwarantuja
wykorzystanie zwolnionych od naleznosci przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.
Art. 49. Minister własciwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem własciwym
do spraw zdrowia, ministrem własciwym do spraw gospodarki oraz ministrem własciwym do spraw
finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, warunki, jakie musza spełniac instytucje i
organizacje, o których mowa w art. 65 ust. 1 Rozporzadzenia ustanawiajacego wspólnotowy system
zwolnien celnych.
Art. 50. Minister własciwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem własciwym
do spraw zdrowia, ministrem własciwym do spraw gospodarki oraz ministrem własciwym do spraw
finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, warunki, jakie musza spełniac instytucje i
organizacje, o których mowa w art. 71 tiret drugie oraz w art. 72 ust. 1 tiret drugie Rozporzadzenia
ustanawiajacego wspólnotowy system zwolnien celnych.
Rozdział 4
Dług celny
Art. 51. Organ celny, w drodze decyzji, okresla kwote naleznosci wynikajaca z długu celnego powstałego
na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a takze
niezaksiegowana kwote naleznosci wynikajaca z długu celnego, gdy istnieja podstawy do jej
zaksiegowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
Art. 52. 1. Gwarantem, o którym mowa w art. 195 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, uprawnionym do
udzielania gwarancji składanych jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikajacych z długów celnych, moze
byc jedynie osoba majaca siedzibe we Wspólnocie i prowadzaca działalnosc bankowa lub
ubezpieczeniowa na obszarze stosowania niniejszej ustawy, ujeta w wykazie gwarantów.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wykaz gwarantów,
majac na uwadze koniecznosc zapewnienia realizacji zobowiazan wynikajacych z zabezpieczenia kwoty
długu celnego.
Art. 53. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) sposób złozenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce,
2) dokumenty uwazane za równowazne z depozytem w gotówce, majace wartosc płatnicza,
które moga byc przyjmowane przez organy celne,
3) sposób potwierdzenia przez organ celny złozenia zabezpieczenia
- majac na uwadze, w szczególnosci, jednolitosc postepowania w tym zakresie, a takze uwzgledniajac
potrzeby gospodarcze przedsiebiorców.
Art. 54. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia, inne
formy zabezpieczenia niz te, o których mowa w art. 193 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, oraz
przypadki i warunki korzystania z tych form zabezpieczenia, biorac pod uwage formy zabezpieczenia
okreslone w art. 857 Rozporzadzenia Wykonawczego oraz zapewnienie skutecznosci realizacji
obowiazków wynikajacych z przepisów prawa celnego.
Art. 55. Organ celny nie ksieguje i nie pobiera kwoty naleznosci przywozowych:
1) jezeli suma kwot tych naleznosci i naleznosci podatkowych z tytułu importu towarów nie
przekracza:
a) w ruchu podróznych - równowartosci kwoty 1 euro,
b) w pozostałych przypadkach - równowartosci kwoty 3 euro;
2) jezeli upłynał termin na powiadomienie dłuznika o kwocie naleznosci.
Art. 56. W przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie
dłuznika o kwocie naleznosci nie moze nastapic po upływie 5 lat, liczac od dnia powstania długu celnego.
Art. 221 ust. 3 zdanie drugie Wspólnotowego Kodeksu Celnego stosuje sie odpowiednio.
Art. 57. Za termin dokonania zapłaty kwoty naleznosci uwaza sie:
1) przy zapłacie gotówka - dzien wpłacenia kwoty naleznosci w kasie urzedu celnego lub na
rachunek organu celnego w banku, w placówce pocztowej, w spółdzielczej kasie
oszczednosciowo-kredytowej;
2) w obrocie bezgotówkowym - dzien obciazenia rachunku bankowego dłuznika lub
rachunku dłuznika w spółdzielczej kasie oszczednosciowo-kredytowej na podstawie
polecenia przelewu.
Art. 58. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, wyrazona w
euro równowartosc kwoty, powyzej której naleznosci uiszcza sie w formie bezgotówkowej.
Rozporzadzenie powinno uwzgledniac zachowanie bezpieczenstwa w obrocie pienieznym.
Art. 59. 1. Organ celny wydaje pozwolenie na odroczenie terminu płatnosci naleznosci osobom, które
spełniaja nastepujace warunki:
1) nie popełniły powaznego lub powtórnego naruszenia przepisów prawa celnego;
2) daja gwarancje nalezytego wykonania obowiazków wynikajacych z przepisów prawa
celnego.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) szczegółowe warunki i tryb postepowania przy udzielaniu pozwolen na odroczenie
terminu płatnosci naleznosci,
2) szczegółowe warunki i tryb postepowania przy stosowaniu odroczenia
- biorac pod uwage zapewnienie jednolitosci postepowania oraz ułatwienie w dokonywaniu formalnosci
przed organami celnymi.
3. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia, przypadki,
w których ze wzgledu na rodzaj towaru nie udziela sie pozwolenia na odroczenie terminu płatnosci
naleznosci. Wskazujac przypadki, w których nie udziela sie pozwolenia, nalezy uwzglednic ryzyko
zwiazane z obrotem okreslonymi kategoriami towarów.
Art. 60. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia,
rodzaje ułatwien płatniczych innych niz odroczenie płatnosci kwoty naleznosci, warunki ich udzielania,
wzór wniosku o udzielenie ułatwienia oraz dokumenty, które nalezy do niego dołaczyc, uwzgledniajac
wysokosc odsetek, o których mowa w art. 229 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
Art. 61. 1. Jezeli nie zostało złozone zabezpieczenie albo gdyby kwota złozonego zabezpieczenia nie
pokryła kwoty wynikajacej z długu celnego, kwota naleznosci moze byc zabezpieczona na majatku
dłuznika przed terminem płatnosci, jezeli zachodzi uzasadniona obawa, ze nie zostanie ona uiszczona.
2. Zabezpieczenia mozna dokonac równiez:
1) przed zaksiegowaniem kwoty naleznosci;
2) w toku postepowania celnego lub kontroli celnej, przed wydaniem decyzji okreslajacej
kwote naleznosci wynikajaca z długu celnego.
3. Zabezpieczenie nastepuje w drodze decyzji. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ celny
okresla w decyzji o zabezpieczeniu przyblizona kwote naleznosci w oparciu o dane dotyczace podstawy
ustalenia wysokosci tej kwoty.
4. Na podstawie decyzji o zabezpieczeniu nastepuje tymczasowe zajecie majatku do czasu wydania
zarzadzenia zabezpieczenia na podstawie przepisów ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w
administracji.
5. W postepowaniu zabezpieczajacym nie stosuje sie przepisów art. 165 § 2 i art. 200 § 1 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z pózn. zm.4)).
Art. 62. 1. Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 61, nastepuje w trybie okreslonym w przepisach o
postepowaniu egzekucyjnym w administracji.
2. Tymczasowe zajecie, o którym mowa w art. 61 ust. 4, jest skuteczne pod warunkiem wydania
zarzadzenia zabezpieczenia w terminie 3 dni od dnia wydania decyzji o zabezpieczeniu.
Art. 63. 1. Decyzja o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 61, wygasa po upływie 10 dni od dnia
powiadomienia dłuznika o wysokosci zaksiegowanej kwoty naleznosci.
2. Wygasniecie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarzadzenia zabezpieczenia wydanego na
podstawie przepisów o postepowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 64. 1. Jezeli nie zostało złozone zabezpieczenie albo gdyby kwota złozonego zabezpieczenia nie
pokryła długu celnego, towar, na którym ciaza naleznosci, moze byc przez organ celny zajety w celu
zabezpieczenia kwoty naleznosci, do czasu ich uiszczenia. W tym przypadku stosuje sie przepisy art. 30
ust. 2-4.
2. Jezeli nie zostanie uiszczona kwota naleznosci za towar, o którym mowa w ust. 1, moze on zostac
sprzedany przez organ celny w celu pokrycia ciazacej na nim kwoty naleznosci. Przepis art. 33 stosuje sie
odpowiednio.
Art. 65. 1. Termin, o którym mowa w art. 222 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wynosi 10 dni.
2. Jezeli kwota naleznosci nie została uiszczona w terminie, organ celny pokrywa ja ze złozonego
zabezpieczenia.
3. Od kwot naleznosci nieuiszczonych w terminie pobiera sie odsetki.
4. W przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 202-205 oraz art. 210 i art. 211
Wspólnotowego Kodeksu Celnego pobiera sie odsetki liczone od dnia jego powstania.
5. Organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikajaca z długu celnego została zaksiegowana
na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszajacego w zgłoszeniu
celnym, z wyjatkiem, gdy dłuznik udowodni, ze podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych
spowodowane było okolicznosciami niewynikajacymi z jego zaniedbania lub swiadomego działania.
Odsetki pobierane sa od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiacej róznice pomiedzy kwota
nalezna a kwota pobrana.
6. Odsetki, o których mowa w ust. 3-5, pobiera sie według zasad i w wysokosci okreslonej w odrebnych
przepisach, dotyczacych pobierania odsetek za zwłoke od naleznosci podatkowych.
7. Kwot naleznosci mozna dochodzic w terminie 5 lat, liczac od dnia, w którym zostały zaksiegowane.
8. Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje przerwany wskutek zastosowania srodka
egzekucyjnego, o którym dłuznik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia
biegnie on na nowo od dnia nastepujacego po dniu, w którym zakonczono postepowanie egzekucyjne.
9. Kolejne wszczecie postepowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia.
10. Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje zawieszony z dniem:
1) wszczecia postepowania karnego lub postepowania w sprawie o przestepstwo skarbowe
lub wykroczenie skarbowe;
2) wniesienia skargi do sadu administracyjnego.
11. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia nastepujacego po dniu:
1) prawomocnego zakonczenia postepowania karnego lub postepowania w sprawie o
przestepstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;
2) doreczenia organowi celnemu prawomocnego orzeczenia sadu administracyjnego.
Art. 66. 1. Do odpowiedzialnosci z tytułu długu celnego oraz odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 3-5,
stosuje sie odpowiednio przepisy art. 29 oraz rozdziałów 14 i 15 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
r. - Ordynacja podatkowa.
2. W zakresie wykonania obowiazków o charakterze pienieznym lub niepienieznym, wynikajacych z
przepisów prawa celnego, organy celne stosuja przepisy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji,
chyba ze przepisy prawa celnego stanowia inaczej.
Art. 67. 1. Od zwracanych naleznosci organ celny płaci odsetki, gdy niewłasciwe ustalenie kwoty
naleznosci było wynikiem błedu organu celnego, a dłuznik w zaden sposób nie przyczynił sie do
powstania tego błedu. W takim przypadku odsetki oblicza sie od dnia zapłaty naleznosci podlegajacych
zwrotowi oraz według zasad i w wysokosci okreslonej w odrebnych przepisach, dotyczacych pobierania
odsetek za zwłoke od naleznosci podatkowych.
2. W przypadku gdy decyzja o zwrocie naleznosci nie zostanie wykonana w terminie 3 miesiecy od dnia
jej wydania, odsetki, które podlegaja wypłacie, sa obliczane od dnia nastepujacego po dniu upływu tego
terminu oraz według zasad i w wysokosci okreslonej w odrebnych przepisach, dotyczacych pobierania
odsetek za zwłoke od naleznosci podatkowych.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje sie w przypadku, gdy wypłata odsetek nastepuje na podstawie ust. 1.
Art. 68. Kwota naleznosci podlegajacych zwrotowi moze zostac zaliczona na zaległe lub biezace
zobowiazania dłuznika wobec organu celnego.
Rozdział 5
Własciwosc organów celnych
Art. 69. 1. W postepowaniu celnym organami własciwymi sa:
1) naczelnik urzedu celnego - jako organ pierwszej instancji;
2) dyrektor izby celnej - jako:
a) organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzedu celnego,
b) organ pierwszej instancji w sprawach okreslonych w przepisach prawa celnego
oraz przepisach odrebnych,
c) organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji,
chyba ze przepis szczególny stanowi inaczej;
3) minister własciwy do spraw finansów publicznych - jako:
a) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia z urzedu niewaznosci decyzji
ostatecznej dyrektora izby celnej,
b) organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji
oraz decyzji, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 2.
2. Organami wyzszego stopnia sa organy odwoławcze.
Art. 70. 1. Dyrektor izby celnej jest własciwy w sprawach, o których mowa w:
1) Art. 76, art. 94 ust. 2 lit. b i ust. 4, art. 100, art. 167 ust. 3, art. 172 ust. 2 i 3, art. 191, art.
224 i art. 229 Wspólnotowego Kodeksu Celnego;
2) Art. 292 ust. 5, art. 313b, art. 324a, art. 324d, art. 324e, art. 372 ust. 1 lit. a, e, f i h, art.
403 ust. 1, art. 500 i art. 804 Rozporzadzenia Wykonawczego;
3) Art. 18, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 34, art. 64 ust. 2 i art. 65 ust. 2
ustawy.
2. Dyrektor lub dyrektorzy izb celnych wyznaczeni przez ministra własciwego do spraw finansów
publicznych sa własciwi w sprawach dotyczacych:
1) pozwolen na korzystanie z procedury TIR;
2) wiazacej informacji taryfowej i wiazacej informacji o pochodzeniu towaru;
3) prowadzenia listy agentów celnych oraz wydawania decyzji w sprawach wpisu osoby na
liste agentów celnych, skreslenia osoby z listy agentów celnych i zawieszenia w
działalnosci agenta celnego;
4) wydawania decyzji w sprawach ochrony praw własnosci intelektualnej.
3. Minister własciwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporzadzenia, wyznaczy dyrektora lub
dyrektorów izb celnych własciwych do prowadzenia spraw, o których mowa w ust. 2. Rozporzadzenie
powinno szczegółowo okreslac zakres spraw, które moze prowadzic wyznaczony dyrektor izby celnej,
uwzgledniajac potrzebe sprawnego wykonywania zadan oraz jednolitosci postepowania.
4. Minister własciwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporzadzenia, moze wyznaczyc
dyrektora lub dyrektorów izb celnych własciwych do prowadzenia spraw innych niz okreslone w ust. 2.
Rozporzadzenie powinno szczegółowo okreslac zakres spraw, które moze prowadzic wyznaczony
dyrektor izby celnej, uwzgledniajac potrzebe sprawnego wykonywania zadan oraz jednolitosci
postepowania.
Art. 71. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia, własciwosc
miejscowa organów celnych, majac na uwadze, w szczególnosci, zakres zadan wykonywanych przez te
organy, a takze rodzaje procedur celnych, którymi moga byc obejmowane towary. Rozporzadzenie
powinno uwzgledniac mozliwosc sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej, a takze gospodarcze
potrzeby przedsiebiorców.
Art. 72. W przypadku sporu o własciwosc miejscowa i rzeczowa, przepisy art. 19 i 20 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stosuje sie odpowiednio.
Rozdział 6
Postepowanie w sprawach celnych
Art. 73. 1. Do postepowania w sprawach celnych stosuje sie odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzglednieniem zmian wynikajacych z
przepisów prawa celnego.
2. Do wydawania zaswiadczen stosuje sie odpowiednio przepisy działu VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Art. 74. W zakresie praw i obowiazków nastepców prawnych i podmiotów przekształconych stosuje sie
odpowiednio przepisy rozdziału 14 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Art. 75. Z zastrzezeniem art. 78, przedstawicielem moze byc kazda osoba, o której mowa w art. 4 pkt 1
Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Przedstawicielem moze byc, w szczególnosci, agencja celna,
spedytor, przewoznik.
Art. 76. Czynnosci dokonane przez przedstawiciela w granicach upowaznienia pociagaja za soba skutki
bezposrednio dla osoby, która go ustanowiła.
Art. 77. Przedstawiciel moze udzielic dalszego upowaznienia do wykonania okreslonych czynnosci, za
zgoda osoby udzielajacej upowaznienia.
Art. 78. 1. Zgłoszenia celnego jako przedstawiciel bezposredni osoby zainteresowanej moze dokonac
wyłacznie osoba, o której mowa w art. 4 pkt 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jezeli jest agentem
celnym lub jezeli w jej imieniu czynnosci przed organem celnym dokonuje upowazniony pracownik
wpisany na liste agentów celnych.
2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jezeli zgłoszenie celne:
1) dotyczy towarów niemajacych charakteru handlowego;
2) jest dokonywane w imieniu osoby zainteresowanej przez jej pracownika;
3) jest dokonywane w ramach obrotu pocztowego.
Art. 79. Agentem celnym jest osoba wpisana na liste agentów celnych.
Art. 80. 1. Na liste agentów celnych wpisuje sie osobe fizyczna, jezeli spełnia nastepujace warunki:
1) posiada miejsce zamieszkania we Wspólnocie;
2) ma pełna zdolnosc do czynnosci prawnych;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) posiada co najmniej srednie wykształcenie;
5) nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestepstwo przeciwko wiarygodnosci
dokumentów, mieniu, obrotowi pieniedzmi i papierami wartosciowymi, przestepstwo
gospodarcze lub za przestepstwo skarbowe;
6) swoim postepowaniem daje rekojmie prawidłowego wykonywania czynnosci agenta
celnego;
7) złozyła z wynikiem pozytywnym egzamin na agenta celnego przed komisja
egzaminacyjna, powoływana przez ministra własciwego do spraw finansów publicznych,
lub otrzymała decyzje o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu agenta celnego
wydana na podstawie przepisów odrebnych;
8) wystapiła z wnioskiem o wpis na liste agentów celnych, nie pózniej niz w okresie 2 lat od
dnia spełnienia warunku okreslonego w pkt 7.
2. Z listy agentów celnych skresla sie osobe w przypadku:
1) gdy został naruszony jeden z warunków, o których mowa w ust. 1;
2) niewykonywania czynnosci agenta celnego przez okres co najmniej pieciu lat;
3) jej smierci.
3. Działalnosc agenta celnego moze zostac zawieszona na czas toczacego sie przeciwko osobie agenta
postepowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 5.
4. Minister własciwy do spraw finansów publicznych ogłasza liste agentów celnych w Dzienniku
Urzedowym Ministra Finansów.
Art. 81. 1. Osoba przystepujaca do egzaminu, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 7, wnosi opłate
egzaminacyjna.
2. Minister własciwy do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) tryb przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego osób ubiegajacych sie o uprawnienie do
wykonywania czynnosci agenta celnego oraz sposób powoływania komisji
egzaminacyjnej, kwalifikacje członków komisji, zakres i sposób przeprowadzania
egzaminu, a takze wysokosc opłat egzaminacyjnych przeznaczonych na pokrycie
działalnosci i wynagrodzenia jej członków,
2) sposób prowadzenia i tryb dokonywania wpisu na liste agentów celnych
- majac na uwadze, w szczególnosci, koniecznosc zapewnienia prawidłowego przebiegu egzaminu,
sprawdzenia wiedzy niezbednej do wykonywania czynnosci agenta celnego oraz sprawnego i jednolitego
postepowania przy dokonywaniu wpisu.
Art. 82. 1. W przypadku niemoznosci ustalenia osoby, na której ciaza obowiazki wynikajace z przepisów
prawa celnego, organ celny moze podejmowac wszelkie niezbedne działania w celu uregulowania sytuacji
towaru, w tym takze wszczac i prowadzic postepowanie oraz wydawac decyzje w stosunku do osoby
nieznanej.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzja jest wydawana bez oznaczania strony.
Art. 83. Pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu lub adresu oraz decyzje, o których mowa
w art. 82, wywiesza sie na okres 14 dni w siedzibie organu celnego prowadzacego postepowanie. Pisma
oraz decyzje uwaza sie za doreczone po upływie tego terminu.
Art. 84. 1. Osoba, która nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium kraju, jest
obowiazana, na zadanie organu celnego i w terminie przez niego wskazanym, do ustanowienia w kraju
pełnomocnika do spraw doreczen. Ustanowienie pełnomocnika jest skuteczne takze w postepowaniu, o
którym mowa w art. 31 ust. 2.
2. W przypadku niedopełnienia obowiazku, o którym mowa w ust. 1, stosuje sie odpowiednio art. 83.
3. Organ celny poucza osobe, o której mowa w ust. 1, o skutkach nieustanowienia pełnomocnika do
spraw doreczen, sporzadzajac z tej czynnosci pisemny protokół.
Art. 85. Organ celny moze wszczac postepowanie z urzedu w sprawach dotyczacych towaru
przywozonego z terytorium panstwa trzeciego lub do niego wywozonego w obrocie pocztowym.
Art. 86. 1. Organ celny moze przyjac jako dowód w postepowaniu dokumenty sporzadzone przez organy
celne panstwa obcego lub inne uprawnione podmioty panstwa obcego.
2. Organ celny moze zadac od strony postepowania:
1) urzedowego tłumaczenia na jezyk polski dokumentów sporzadzonych w jezyku obcym;
2) przedłozenia dokumentów zagranicznych zalegalizowanych przez własciwe organy
polskie działajace w kraju albo polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne lub urzedy
konsularne.
Art. 87. 1. Organ celny moze zawiesic postepowanie w przypadku, gdy w jego toku wystapił z wnioskiem o
pomoc prawna do organu celnego panstwa obcego lub innego uprawnionego podmiotu panstwa obcego.
2. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postepowania słuzy zazalenie.
Art. 88. Prowadzenie postepowania w sprawie o przestepstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub
postepowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postepowania w sprawie celnej.
Art. 89. 1. Jezeli przepis prawa nie wymaga urzedowego potwierdzenia okreslonych faktów lub stanu
prawnego w drodze zaswiadczenia, organ celny przyjmuje od strony, na jej wniosek, oswiadczenie
złozone pod rygorem odpowiedzialnosci karnej za złozenie fałszywego oswiadczenia.
2. Przed przyjeciem oswiadczenia organ celny uprzedza strone o odpowiedzialnosci karnej za złozenie
fałszywego oswiadczenia.
Art. 90. Organ celny moze, w drodze postanowienia, połaczyc toczace sie przed nim oddzielne sprawy, w
celu ich łacznego rozpoznania lub takze rozstrzygniecia, jezeli dotycza tej samej osoby i sa ze soba w
zwiazku.
Art. 91. Badania lub analizy towaru moga byc wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria,
akredytowane zgodnie z odrebnymi przepisami, a takze przez instytuty naukowe i badawcze dysponujace
wyposazeniem niezbednym dla danego rodzaju badan.
Art. 92. 1. Organ celny pobiera opłaty z tytułu przeprowadzonych badan lub analiz towarów, w przypadku
gdy:
1) badanie lub analiza zostana przeprowadzone na zadanie osoby;
2) rozpatrzenie wniosku o wydanie wiazacej informacji taryfowej lub wiazacej informacji o
pochodzeniu towaru wymaga przeprowadzenia badania lub analizy;
3) osoba bedaca do tego zobowiazana nie podała danych dotyczacych rodzaju, wartosci,
własciwosci towaru lub innych informacji niezbednych do wydania rozstrzygniecia i
pomimo wezwania nie uzupełniła tych danych w wyznaczonym przez organ celny
terminie;
4) podane przez osobe dane dotyczace towarów były nieprawdziwe lub nieprawidłowe.
2. Osoba, na wezwanie organu celnego, obowiazana jest do uiszczenia zaliczki w okreslonej wysokosci
na pokrycie opłat za badania lub analizy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. W przypadku nieuiszczenia
zaliczki w wyznaczonym terminie organ celny wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku bez
rozpatrzenia.
3. Kwota opłat i termin jej uiszczenia sa ustalane przez organ celny, w drodze postanowienia, na które
przysługuje zazalenie. Kwota opłat powinna odpowiadac rzeczywistym wydatkom poniesionym z tytułu
przeprowadzonych badan lub analiz.
4. Minister własciwy do spraw finansów publicznych moze okreslic, w drodze rozporzadzenia, ryczałtowe
stawki opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne. Okreslajac stawki opłat,
nalezy uwzglednic rodzaj przeprowadzanych badan lub analiz, stopien ich skomplikowania i
pracochłonnosc.
Art. 93. 1. Organ celny pobiera opłaty, stanowiace dochody budzetu panstwa, za:
1) przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania
prowadzonym przez organ celny;
2) wykonywanie na wniosek osoby zainteresowanej czynnosci przewidzianych w przepisach
prawa celnego