Na skróty:

transport  spedycja    firma transportowa    usługi transportowe


   Ciekawostki Transportowe

Tu znajduj± się róznego rodzaju Ciekawostki Transportowe, zobacz więcej...


POLSKIE PRAWO TRANSPORTOWE

Ustawa z dnia 6 wrzesnia 2001 r. o transporcie drogowym


(Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, zm. Nr 176, poz. 1238 oraz nr 192, poz. 1381)

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa okresla zasady podejmowania i wykonywania:
1) krajowego transportu drogowego;
2) miedzynarodowego transportu drogowego;
3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;
4) niezarobkowego miedzynarodowego przewozu drogowego.
2. Ustawa okresla równiez:
1) zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego;
2) odpowiedzialnosc za naruszenie obowiazków lub warunków przewozu drogowego:
a) przedsiebiorców i innych podmiotów wykonujacych przewóz drogowy lub inne
czynnosci zwiazane z tym przewozem,
b) kierowców.
Art. 2. Na zasadzie wzajemnosci, o ile umowy miedzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolita
Polska nie stanowia inaczej, przedsiebiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu
drogowego na podstawie prawa własciwego dla kraju jego siedziby moze go wykonywac na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach okreslonych w ustawie.
Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje sie do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami
samochodowymi lub zespołami pojazdów:
1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca -
w niezarobkowym przewozie drogowym osób;
2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczajacej 3,5 tony w transporcie drogowym
rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;
3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.
2. Do przewozów drogowych wykonywanych:
1) w ramach powszechnych usług pocztowych,
2) w ramach usług polegajacych na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystosci
ciekłych,
3) przez podmioty niebedace przedsiebiorcami,
4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej
- stosuje sie odpowiednio przepisy ustawy dotyczace niezarobkowego przewozu drogowego.
Art. 4. Uzyte w ustawie okreslenia oznaczaja:
1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalnosci gospodarczej
w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi
w kraju, za które uwaza sie równiez zespoły pojazdów składajace sie z pojazdu
samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy
czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczecia lub zakonczenia podrózy i przejazdu oraz droga
znajduja sie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) miedzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalnosci
gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które
uwaza sie równiez zespoły pojazdów składajace sie z pojazdu samochodowego
i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu miedzy miejscem poczatkowym
i docelowym odbywa sie z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;
3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub miedzynarodowy transport drogowy;
okreslenie to obejmuje równiez:
a) kazdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiebiorce pomocniczo
w stosunku do działalnosci gospodarczej, niespełniajacy warunków, o których
mowa w pkt 4,
b) działalnosc gospodarcza w zakresie posrednictwa przy przewozie rzeczy;
4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - kazdy przejazd pojazdu
po drogach publicznych z pasazerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku,
przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i miedzynarodowego przewozu drogowego
osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiebiorce pomocniczo w stosunku do jego
podstawowej działalnosci gospodarczej, spełniajacy łacznie nastepujace warunki:
a) pojazdy samochodowe uzywane do przewozu sa prowadzone przez
przedsiebiorce lub jego pracowników,
b) przedsiebiorca legitymuje sie tytułem prawnym do dysponowania pojazdami
samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewozone sa
własnoscia przedsiebiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione,
wynajete, wydzierzawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub
naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy
z przedsiebiorstwa lub do przedsiebiorstwa na jego własne potrzeby, a takze
przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalnosci gospodarczej
w zakresie usług turystycznych;
5) niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6) niezarobkowy miedzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne
wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;
6a) przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a takze inny
przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporzadzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. W sprawie harmonizacji niektórych
przepisów socjalnych odnoszacych sie do transportu drogowego oraz zmieniajacego
rozporzadzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak równiez uchylajacego
rozporzadzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1),
zwanego dalej "rozporzadzeniem (WE) nr 561/2006";
7) przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagazu w okreslonych odstepach czasu
i okreslonymi trasami, na zasadach okreslonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada
1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z pózn. zm.);
7a) komunikacja miejska - przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu
zbiorowego w granicach administracyjnych miasta albo:
a) miasta i gminy,
b) miast albo miast i gmin sasiadujacych
- jezeli zawarły porozumienie lub utworzyły zwiazek miedzygminny w sprawie wspólnej realizacji
komunikacji na swoim obszarze;
8) linia komunikacyjna - połaczenie komunikacyjne na okreslonej drodze miedzy
przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywaja sie regularne przewozy
osób;
8a) przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasazerów na
danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób okreslony w przepisach ustawy z dnia 20
czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z pózn.
zm.), z informacja o rozkładzie jazdy, z uwzglednieniem godzin odjazdów srodków
transportowych przewoznika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;
9) przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny okreslonej grupy osób,
z wyłaczeniem innych osób;
10) przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem,
miedzy tym samym miejscem poczatkowym a tym samym miejscem docelowym, przy
spełnieniu łacznie nastepujacych warunków:
a) kazda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca
poczatkowego,
b) miejsce poczatkowe i miejsce docelowe oznaczaja odpowiednio miejsce
rozpoczecia usługi przewozowej oraz miejsce zakonczenia usługi przewozowej,
z uwzglednieniem w kazdym przypadku okolicznych miejscowosci lezacych
w promieniu 50 km;
11) przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu
regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;
12) przewóz kabotazowy - przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym
za granica lub przez przedsiebiorce zagranicznego miedzy miejscami połozonymi na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
13) transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciezarowy,
przyczepa, naczepa z jednostka ciagnaca lub bez jednostki ciagnacej, nadwozie
wymienne lub kontener 20-stopowy lub wiekszy korzysta z drogi w poczatkowym lub
koncowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, zeglugi sródladowej lub
transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej;
odcinek przewozu poczatkowego lub koncowego oznacza przewóz:
a) pomiedzy punktem, gdzie rzeczy sa załadowane, i najblizsza odpowiednia
kolejowa stacja załadunkowa dla odcinka poczatkowego oraz pomiedzy
najblizsza odpowiednia kolejowa stacja wyładunkowa a punktem, gdzie rzeczy
sa wyładowane, dla koncowego odcinka lub
b) wewnatrz promienia nieprzekraczajacego 150 km w linii prostej ze
sródladowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku;
14) miedzynarodowy transport kombinowany - transport kombinowany, podczas którego
nastepuje przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej;
15) przewoznik drogowy - przedsiebiorca uprawniony do wykonywania działalnosci
gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
16) zagraniczny przewoznik drogowy - zagraniczny przedsiebiorca uprawniony do
wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie
przepisów obowiazujacych w panstwie, w którym znajduje sie jego siedziba;
17) licencja - decyzja administracyjna wydana przez ministra własciwego do spraw transportu
lub okreslony w ustawie organ samorzadu terytorialnego, uprawniajaca do podejmowania
i wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
18) zezwolenie - decyzja administracyjna wydana przez ministra własciwego do spraw
transportu lub okreslony w ustawie organ samorzadu terytorialnego, uprawniajaca
przewoznika drogowego do wykonywania okreslonego rodzaju transportu drogowego;
19) zezwolenie zagraniczne - dokument otrzymany na podstawie umowy miedzynarodowej
od własciwego organu innego panstwa lub organizacji miedzynarodowej przez własciwy
organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoznikowi drogowemu
i upowazniajacy go do wykonywania miedzynarodowego transportu drogowego,
jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium panstwa okreslonego w zezwoleniu lub
tranzytem przez jego terytorium;
20) certyfikat kompetencji zawodowych - dokument potwierdzajacy posiadanie kwalifikacji
i wiedzy niezbednych do podjecia i wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie
transportu drogowego;
21) (uchylony).
Rozdział 2
Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego
Art. 5. 1. Podjecie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na
wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencja".
2. Licencji udziela sie na czas oznaczony, nie krótszy niz 2 lata i nie dłuzszy niz 50 lat, uwzgledniajac
wniosek przedsiebiorcy.
3. Przedsiebiorcy udziela sie licencji, z zastrzezeniem art. 6, jezeli:
1) członkowie organu zarzadzajacego osoby prawnej, osoby zarzadzajace spółka jawna lub
komandytowa, a w przypadku innego przedsiebiorcy - osoby prowadzace działalnosc
gospodarcza, spełniaja wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony
lub przestał byc spełniany przez te osoby, jezeli:
a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sadu za przestepstwa umyslne:
karne skarbowe, przeciwko bezpieczenstwu w komunikacji, mieniu, obrotowi
gospodarczemu, wiarygodnosci dokumentów, ochronie srodowiska lub
warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczacym wykonywania
zawodu,
b) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujace
wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
2) przynajmniej jedna z osób zarzadzajacych przedsiebiorstwem lub osoba zarzadzajaca
w przedsiebiorstwie transportem drogowym legitymuje sie certyfikatem kompetencji
zawodowych;
3) posiada sytuacje finansowa zapewniajaca podjecie i prowadzenie działalnosci
gospodarczej w zakresie transportu drogowego okreslony dostepnymi srodkami
finansowymi lub majatkiem w wysokosci:
a) 9.000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu
drogowego,
b) 5.000 euro - na kazdy nastepny pojazd samochodowy,
c) 50.000 euro - przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym
mowa w art. 4 pkt 3 lit. b;
4) przedsiebiorca osobiscie wykonujacy przewozy i zatrudnieni przez przedsiebiorce
kierowcy, a takze inne osoby niezatrudnione przez przedsiebiorce, lecz wykonujace
osobiscie przewozy na jego rzecz, spełniaja wymagania okreslone w przepisach ustawy,
przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych
przepisach okreslajacych wymagania w stosunku do kierowców, a takze nie byli skazani
prawomocnym wyrokiem sadu za przestepstwa umyslne przeciwko bezpieczenstwu
w komunikacji, mieniu, wiarygodnosci dokumentów lub srodowisku;
5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi
spełniajacymi wymagania techniczne okreslone przepisami prawa o ruchu drogowym,
którymi transport drogowy ma byc wykonywany.
4. Wymagan, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, nie stosuje sie wobec przedsiebiorcy wykonujacego
transport drogowy wyłacznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.
5. Posiadanie sytuacji finansowej zapewniajacej podjecie i prowadzenie działalnosci gospodarczej
w zakresie transportu drogowego potwierdza sie:
1) rocznym sprawozdaniem finansowym;
2) dokumentami potwierdzajacymi:
a) dysponowanie srodkami pienieznymi w gotówce lub na rachunkach bankowych
lub dostepnymi aktywami,
b) posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartosciowych,
c) udzielenie gwarancji lub poreczen bankowych,
d) własnosc nieruchomosci.
6. Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 3 pkt 3, stosuje sie kurs sredni ogłaszany przez
Narodowy Bank Polski, obowiazujacy w ostatnim dniu roku poprzedzajacego rok, w którym ocena ta jest
dokonywana.
Art. 6. 1. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówka udziela sie przedsiebiorcy, jezeli:
1) spełnia wymagania okreslone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5;
2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiebiorca osobiscie wykonujacy
przewozy:
a) spełniaja wymagania okreslone w przepisach prawa o ruchu drogowym,
b) nie byli skazani za przestepstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4,
a ponadto za przestepstwa przeciwko zyciu i zdrowiu oraz przeciwko wolnosci
seksualnej i obyczajnosci,
c) posiadaja zaswiadczenie o ukonczeniu szkolenia w zakresie transportu
drogowego taksówka, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykaza sie co
najmniej 5-letnia praktyka w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa
w wykonywaniu transportu drogowego nie moze byc dłuzsza niz kolejnych 6
miesiecy z przyczyn zaleznych od nich,
d) spełniaja wymagania okreslone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.
2. Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, przeprowadzaja komisje egzaminacyjne powołane przez
staroste.
3. Minister własciwy do spraw transportu, po zasiegnieciu opinii organizacji o zasiegu ogólnokrajowym
zrzeszajacych taksówkarzy, okresli, w drodze rozporzadzenia, program szkolenia oraz wzór
zaswiadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, majac na uwadze zakres i obszar działalnosci, ze
szczególnym uwzglednieniem znajomosci topografii miejscowosci, w której przedsiebiorca prowadzi lub
zamierza prowadzic działalnosc gospodarcza, oraz znajomosci przepisów porzadkowych, a takze okresli
składniki kosztów szkolenia i egzaminowania oraz wysokosc opłat z tego tytułu wynikajacych.
4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na okreslony pojazd i obszar obejmujacy:
1) gmine;
2) gminy sasiadujace - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3) miasto st. Warszawe - zwiazek komunalny.
5. Dopuszcza sie wykonywanie przewozu z obszaru okreslonego w licencji poza ten obszar, lecz bez
prawa swiadczenia usług przewozowych poza obszarem okreslonym w tej licencji, z wyjatkiem przewozu
wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złozenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
6. Własciwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy okreslaja na dany rok kalendarzowy, nie pózniej niz do
dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbe przeznaczonych do wydania nowych licencji po zasiegnieciu
opinii organizacji zrzeszajacych miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest
ochrona praw konsumenta.
7. Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej liczby licencji.
Art. 7. 1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofniecie licencji nastepuje w drodze decyzji
administracyjnej.
2. Organem własciwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofniecia licencji
w zakresie transportu drogowego jest:
1) w krajowym transporcie drogowym - starosta własciwy dla siedziby przedsiebiorcy,
z zastrzezeniem pkt 2;
2) w przewozach taksówkowych:
a) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 - wójt, burmistrz lub prezydent
miasta,
b) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 - wójt, burmistrz lub prezydent
miasta własciwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiebiorcy,
c) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 - Prezydent m.st. Warszawy;
3) w miedzynarodowym transporcie drogowym - minister własciwy do spraw transportu.
Art. 8. 1. Licencji udziela sie na pisemny wniosek przedsiebiorcy.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierac:
1) oznaczenie przedsiebiorcy, jego siedzibe i adres;
2) numer w rejestrze przedsiebiorców albo w ewidencji działalnosci gospodarczej;
3) okreslenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówka - takze
obszaru;
4) rodzaj i liczbe pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiebiorca ubiegajacy
sie o udzielenie licencji;
5) czas, na jaki licencja ma byc udzielona.
3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzezeniem ust. 4, nalezy dołaczyc:
1) odpis z rejestru przedsiebiorców albo z ewidencji działalnosci gospodarczej;
2) kserokopie zaswiadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);
3) kserokopie zaswiadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);
4) kserokopie certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiebiorcy lub osoby zarzadzajacej
transportem drogowym w przedsiebiorstwie;
5) zaswiadczenie z rejestru skazanych stwierdzajace niekaralnosc osób, o których mowa
w art. 5 ust. 3 pkt 1;
6) dokumenty potwierdzajace spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3;
7) oswiadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniajacych warunki, o których mowa
w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;
8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów
dopuszczajacych pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiebiorca nie jest
włascicielem tych pojazdów - równiez dokument potwierdzajacy prawo do dysponowania
nimi.
4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołacza sie dokumentów, o których mowa:
1) w ust. 3 pkt 4 i 6 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego
taksówka;
2) w ust. 3 pkt 7 i 8 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego
wyłacznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b.
Art. 9. 1. Przedsiebiorca zamierzajacy podjac działalnosc gospodarcza w zakresie transportu drogowego
moze ubiegac sie o przyrzeczenie udzielenia licencji, zwane dalej "promesa".
2. W postepowaniu o udzielenie promesy stosuje sie odpowiednio przepisy dotyczace udzielenia licencji,
z wyjatkiem przepisu art. 8 ust. 3 pkt 8.
Art. 10. 1. Wnioski o udzielenie licencji rozpatruje sie według kolejnosci ich złozenia.
2. W razie niespełnienia przez przedsiebiorce warunków, o których mowa w art. 5 lub art. 6, odmawia sie
udzielenia licencji.
3. (uchylony).
3a. (uchylony).
4. (uchylony).
5. (uchylony).
Art. 11. 1. W licencji okresla sie w szczególnosci:
1) numer ewidencyjny licencji;
2) organ, który udzielił licencji;
3) date udzielenia licencji;
4) podstawe prawna;
5) przedsiebiorce, jego siedzibe i adres;
6) zakres transportu drogowego;
7) rodzaj przewozów;
8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówka;
9) czas, na jaki udzielono licencji.
2. (uchylony).
3. Organ udzielajacy licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadajacej liczbie pojazdów
samochodowych okreslonych we wniosku o udzielenie licencji.
4. (uchylony).
5. (uchylony).
Art. 12. 1. Licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłacznie na
obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.
1a. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego
w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b, o ile przedsiebiorca posiada zabezpieczenie finansowe
w wysokosci okreslonej w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. c.
1b. Licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego
taksówka.
2. Licencja na miedzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów
z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z rodzajem przewozów w niej okreslonym.
2a. Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia równiez do wykonywania przewozów w krajowym
transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej okreslonych.
3. Licencja nie zastepuje zezwolen wymaganych przepisami ustawy lub umów miedzynarodowych.
Art. 13. 1. Licencji nie mozna odstepowac osobom trzecim ani przenosic uprawnien z niej wynikajacych na
osobe trzecia, z zastrzezeniem ust. 2.
2. Organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikajace
w razie:
1) smierci osoby fizycznej posiadajacej licencje i wstapienia na jej miejsce spadkobiercy,
w tym równiez osoby fizycznej bedacej wspólnikiem w szczególnosci spółki jawnej lub
spółki komandytowej,
2) połaczenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrebnymi przepisami, przedsiebiorcy
posiadajacego licencje,
3) (uchylony)
- pod warunkiem spełnienia przez przedsiebiorce, przejmujacego uprawnienia wynikajace z licencji,
wymagan okreslonych w art. 5 ust. 3.
3. Postepowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna sie na wniosek.
4. Minister własciwy do spraw transportu moze, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazic zgode na
wykonywanie uprawnien wynikajacych z licencji przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczona
odpowiedzialnoscia, w których spółka posiadajaca licencje posiada akcje lub udziały, jezeli zawarły one
umowe leasingu lub dzierzawy na uzywanie pojazdu samochodowego zgłoszonego do prowadzenia
działalnosci objetej licencja, pod warunkiem spełnienia przez te spółki wymagan okreslonych w art. 5
ust. 3.
Art. 14. 1. Przewoznik drogowy jest obowiazany zgłaszac na pismie organowi, który udzielił licencji,
wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie pózniej niz w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
2. Jezeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmuja dane zawarte w licencji, przedsiebiorca jest
obowiazany wystapic z wnioskiem o zmiane tresci licencji.
3. (uchylony).
4. (uchylony).
Art. 15. 1. Licencje cofa sie:
4) w przypadku gdy:
a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujace przedsiebiorcy wykonywania
działalnosci gospodarczej objetej licencja,
b) przedsiebiorca nie podjał działalnosci objetej licencja w ciagu 6 miesiecy od
dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjecia;
5) jezeli jej posiadacz:
a) nie spełnia wymagan uprawniajacych do wykonywania działalnosci w zakresie
transportu drogowego,
b) razaco naruszył warunki okreslone w licencji lub inne warunki wykonywania
działalnosci objetej licencja okreslone przepisami prawa,
c) odstapił licencje osobie trzeciej,
d) zaprzestał wykonywania działalnosci gospodarczej objetej licencja, a
w szczególnosci nie wykonuje, na skutek okolicznosci zaleznych od niego,
transportu drogowego co najmniej przez 6 miesiecy,
e) razaco narusza przepisy dotyczace czasu pracy kierowców lub kwalifikacji
kierowców;
6) jezeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówka samowolnie
zmienia wskazania urzadzen pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojezdzie;
7) jezeli przedsiebiorca wykonujacy transport drogowy w zakresie, o którym mowa w art. 4
pkt 3 lit. b, zlecił wykonanie przewozu rzeczy podmiotowi nieposiadajacemu licencji.
2. Cofniecie licencji w przypadkach okreslonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza sie
pisemnym ostrzezeniem przedsiebiorcy, ze w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych
przepisów wszczyna sie postepowanie w sprawie cofniecia licencji. Przepisu nie stosuje sie, gdy
posiadacz licencji przestał spełniac wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a.
3. Licencja moze byc cofnieta, jezeli jej posiadacz:
1) nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa
w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83;
2) razaco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi
lub wymiaru pojazdu;
3) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzja ostateczna lub prawomocnym
orzeczeniem, zobowiazan:
a) celnych, podatkowych lub innych zobowiazan na rzecz Skarbu Panstwa z tytułu
prowadzonej działalnosci gospodarczej w zakresie transportu drogowego,
b) wobec kontrahenta;
4) samowolnie:
a) zmienia wskazania urzadzen pomiarowo-kontrolnych lub tachografów
cyfrowych zainstalowanych w pojezdzie, z zastrzezeniem ust. 1 pkt 3,
b) zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie
kierowcy i karcie przedsiebiorstwa.
4. Przedsiebiorca jest obowiazany zwrócic dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi, który udzielił
licencji, niezwłocznie, nie pózniej jednak niz w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnieciu
licencji stała sie ostateczna.
5. W przypadku cofniecia licencji nie moze byc ona ponownie udzielona wczesniej niz po upływie 3 lat od
dnia, w którym decyzja o cofnieciu licencji stała sie ostateczna.
Art. 16. 1. Licencja wygasa w razie:
1) upływu okresu, na który została udzielona;
2) zrzeczenia sie jej, z zastrzezeniem ust. 3;
3) smierci posiadacza licencji, z zastrzezeniem ust. 4;
4) likwidacji albo postanowienia o upadłosci przedsiebiorcy, któremu została udzielona,
chyba ze zachodza okolicznosci okreslone w art. 13 ust. 2.
2. Przepis art. 15 ust. 4 stosuje sie odpowiednio.
3. Przedsiebiorca nie moze zrzec sie licencji w przypadku wszczecia postepowania o cofniecie licencji.
4. W razie smierci osoby fizycznej posiadajacej licencje organ, który jej udzielił, na wniosek osoby, która
złozyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraza zgode, w drodze decyzji administracyjnej, na
wykonywanie uprawnien wynikajacych z licencji przez okres nie dłuzszy niz 18 miesiecy od daty smierci
posiadacza tej licencji.
Art. 17. 1. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzory licencji i wypisu
z licencji, uwzgledniajac zakres niezbednych danych.
2. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, na okreslonych
warunkach, kierownika jednostki specjalnie w tym celu działajacej do wykonywania niektórych czynnosci,
okreslonych w ustawie, zwiazanych z postepowaniem w sprawie licencji na miedzynarodowy transport
drogowy, majac na uwadze usprawnienie procedury w tym zakresie.
Art. 17a. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika
jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania dokumentów wynikajacych z wiazacych
Rzeczpospolita Polska umów miedzynarodowych.
Art. 17b. Minister własciwy do spraw transportu moze ogłosic, w drodze obwieszczenia, wykaz panstw,
w stosunku, do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w miedzynarodowym
transporcie drogowym.
Rozdział 3
Transport drogowy osób
Art. 18. 1. Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga
zezwolenia:
1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zaleznosci od zasiegu tych przewozów
odpowiednio przez:
a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze
gminy,
b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach
komunikacyjnych w komunikacji miejskiej,
c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy
porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na
liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach okreslonych
w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,
d) burmistrza albo prezydenta miasta, bedacego siedziba zwiazku
miedzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów
na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły zwiazek
miedzygminny,
d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z własciwym starosta ze
wzgledu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie
przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegajacych na obszarze miasta
i sasiedniego powiatu,
e) staroste, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast
własciwymi ze wzgledu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na
wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu,
z wyłaczeniem linii komunikacyjnych okreslonych w lit. a-d1,
f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami własciwymi ze wzgledu
na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na
liniach komunikacyjnych wykraczajacych poza obszar co najmniej jednego
powiatu, jednakze niewykraczajacych poza obszar województwa,
g) marszałka województwa własciwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania
przedsiebiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw własciwymi ze
wzgledu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie
przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczajacych poza obszar co
najmniej jednego województwa;
2) w miedzynarodowym transporcie drogowym - wydanego przez ministra własciwego do
spraw transportu.
1a. Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klesk
zywiołowych lub wystapienia zakłócen w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałezi niz
transport drogowy.
1b. W przypadku zakłócen, o których mowa w ust. 1a, przewoznik drogowy i podmiot, w zastepstwie
którego przewozy sa wykonywane, obowiazani sa zawrzec pisemne porozumienie okreslajace warunki
i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosic ten fakt własciwemu organowi, o którym mowa
w ust. 1 pkt 1.
2. Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w miedzynarodowym transporcie drogowym
wymaga zezwolenia wydanego przez organ, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z zastrzezeniem ust. 3.
3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jezeli:
1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi sie te sama
grupe osób i dowozi sie ja do miejsca poczatkowego albo
2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest
jazda bez osób (podróznych), albo
3) polega on na jezdzie bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do
miejsca poczatkowego grupy osób, która przez tego samego przewoznika drogowego
została przewieziona na zasadzie okreslonej w pkt 2.
4. Organ wydajacy zezwolenia wydaje przedsiebiorcy wypis lub wypisy z zezwolen w liczbie okreslonej we
wniosku przedsiebiorcy.
5. Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem
przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca zabrania sie:
a) umieszczania i uzywania w pojezdzie taksometru,
b) umieszczania na pojezdzie oznaczen z nazwa, adresem oraz telefonem przedsiebiorcy,
c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urzadzen technicznych.
Art. 18a. Przewoznik wykonujacy regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasazerów do ulgowych
przejazdów okreslonymi w odrebnych przepisach, uwzglednia takze uprawnienia pasazerów do innych
ulgowych przejazdów, jezeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoznikiem, w drodze umowy,
warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.
Art. 18b. 1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane sa według
nastepujacych zasad:
1) do przewozu uzywane sa wyłacznie autobusy odpowiadajace wymaganym ze wzgledu na
rodzaj przewozu warunkom technicznym;
2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomosci przez ogłoszenia na wszystkich
wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;
3) wsiadanie i wysiadanie pasazerów odbywa sie tylko na przystankach okreslonych
w rozkładzie jazdy;
4) naleznosc za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasazer otrzymuje
potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami
o kasach rejestrujacych;
5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje sie dostepny do wgladu pasazerów
opracowany przez przewoznika lub grupe przewozników regulamin okreslajacy warunki
obsługi podróznych, odprawy oraz przewozu osób, bagazu i rzeczy;
6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomosci przy kasach dworcowych oraz
w kazdym autobusie wykonujacym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat
musi takze zawierac ceny biletów ulgowych:
a) okreslone na podstawie odrebnych ustaw, a w szczególnosci ustawy z dnia 20
czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów srodkami
publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. Z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z pózn.
zm.),
b) wynikajacych z uprawnien pasazerów do innych ulgowych przejazdów, jezeli
podmiot, który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoznikiem w drodze umowy
warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;
7) zgodnie z warunkami przewozu osób okreslonymi w zezwoleniu, o którym mowa
w art. 18.
2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania sie:
1) uzywania do przewozu:
a) innych pojazdów niz autobusy,
b) autobusów nieodpowiadajacych wymaganym ze wzgledu na rodzaj przewozu
warunkom technicznym;
2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja
o realizowanym rozkładzie jazdy zawierajaca takze nazwe, adres siedziby przewoznika
i numer telefonu przewoznika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami
i godzinami odjazdów;
3) zabierania i wysadzania pasazerów poza przystankami okreslonymi w rozkładzie jazdy;
4) pobierania naleznosci za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej
wiadomosci pasazerów;
5) naruszania warunków przewozu osób okreslonych w zezwoleniu, o którym mowa
w art. 18.
Art. 19. 1. Wykonywanie przez przewoznika drogowego przewozu kabotazowego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotazowy, które wydaje minister
własciwy do spraw transportu. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje sie odpowiednio.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sie na wniosek przewoznika drogowego, pod warunkiem
dołaczenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasiegu ogólnokrajowym
zrzeszajacych przewozników drogowych.
Art. 19a. 1. Minister własciwy do spraw transportu moze, w drodze rozporzadzenia, wprowadzic wymóg
posiadania zezwolenia na wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do
przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca przez zagranicznych przewozników z niektórych
panstw majac na uwadze zasade wzajemnosci.
2. Przepis ust. 1 stosuje sie równiez w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez osób
podróznych.
3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje minister własciwy do spraw transportu.
Art. 20. 1. W zezwoleniu okresla sie w szczególnosci:
1) warunki wykonywania przewozów;
2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowosci, w których znajduja sie miejsca
poczatkowe i docelowe przewozów;
3) miejscowosci, w których znajduja sie przystanki - przy przewozach regularnych osób.
1a. Załacznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiazujacy rozkład jazdy.
2. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór zezwolenia, o którym
mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18, uwzgledniajac
zakres niezbednych danych, a takze majac na uwadze przepisy rozporzadzenia nr 2121/98/WE z dnia 2
pazdziernika 1998 r. okreslajacego szczegółowe zasady stosowania rozporzadzen nr 684/92/EWG i nr
12/98/WE, w sprawie dokumentów wymaganych w miedzynarodowym transporcie osób wykonywanym
autobusami i autokarami (Dz. Urz. WE L 268 z 03.10.1998).
Art. 20a. 1. Warunków okreslonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje sie w przypadku
wystapienia niezaleznych od przedsiebiorcy okolicznosci uniemozliwiajacych wykonywanie przewozów
zgodnie z okreslonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególnosci awarii sieci, robót
drogowych, lub blokad drogowych.
2. W przypadku gdy okolicznosci uniemozliwiajace wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1,
trwaja dłuzej niz 14 dni, organ własciwy w sprawach zezwolen, na wniosek przedsiebiorcy, wydaje
decyzje w sprawie odstepstwa od warunków okreslonych w zezwoleniu.
3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie moze byc wydana na okres dłuzszy niz okres waznosci
zezwolenia.
4. Przepisy art. 20 i 22 stosuje sie odpowiednio.
Art. 21. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje sie, na wniosek przedsiebiorcy, na czas nie
dłuzszy niz:
1) 5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;
2) rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołacza sie kserokopie licencji i dokumenty, o których mowa
w art. 22.
3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuza sie, na wniosek przedsiebiorcy,
na okres nieprzekraczajacy 5 lat, o ile nie zaistniały okolicznosci, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24
ust. 4.
Art. 22. 1. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym
transporcie drogowym dołacza sie:
1) proponowany rozkład jazdy uwzgledniajacy przystanki, godziny odjazdów srodków
transportowych, długosc linii komunikacyjnej, podana w kilometrach, i odległosci miedzy
przystankami, kursy oraz liczbe pojazdów niezbednych do wykonywania codziennych
przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;
2) schemat połaczen komunikacyjnych z zaznaczona linia komunikacyjna i przystankami;
3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków,
dokonanego z ich włascicielami lub zarzadzajacymi;
4) zobowiazanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach
przystankowych na przystankach;
5) cennik;
6) wykaz pojazdów, z okresleniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca
zamierza wykonywac przewozy.
1a. Uzyskane przez przewoznika potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków nie moze
powodowac nakładania na przewozników zadnych opłat za korzystanie z tych przystanków.
2. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w miedzynarodowym
transporcie drogowym dołacza sie:
1) rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoznikiem drogowym przewidzianym do
prowadzenia przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzgledniajacy przystanki,
czas odjazdów i przyjazdów, przejscia graniczne oraz długosc linii regularnej podana
w kilometrach i odległosci miedzy przystankami;
2) kopie umowy z zagranicznym przewoznikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii
regularnej;
3) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;
4) schemat połaczen komunikacyjnych z zaznaczona linia komunikacyjna i przystankami;
5) cennik.
3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych
w miedzynarodowym transporcie drogowym dołacza sie:
1) przebieg trasy przewozu dla kazdej grupy osób, uwzgledniajacy miejsce poczatkowe
i docelowe przewozu, długosc tej trasy podana w kilometrach oraz przejscia graniczne;
2) wykaz terminów przewozów;
3) schemat połaczen komunikacyjnych z zaznaczona trasa przewozu;
4) kopie umowy miedzy organizatorem przewozu a przewoznikiem drogowym;
5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.
4. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym
transporcie drogowym dołacza sie:
1) informacje okreslajaca grupe osób, która bedzie uprawniona do korzystania z przewozu;
2) proponowany rozkład jazdy uwzgledniajacy przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów
srodków transportowych, długosc linii komunikacyjnej, podana w kilometrach, i odległosci
miedzy przystankami oraz liczbe pojazdów niezbednych do wykonywania codziennych
przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;
3) schemat połaczen komunikacyjnych z zaznaczona linia komunikacyjna i przystankami;
4) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków
innych niz zlokalizowanych przy drogach publicznych, ustalone z ich włascicielami lub
zarzadzajacymi.
5. Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołacza sie informacje potwierdzajaca
przekazanie marszałkom własciwych województw schematu połaczen komunikacyjnych z zaznaczona
trasa przewozu.
Art. 22a. 1. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1:
1) odmawiaja udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych
w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie
swiadczyc usług bedacych przedmiotem wniosku, korzystajac z pojazdów pozostajacych
w jego bezposredniej dyspozycji;
2) moga odmówic udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów
regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystapienia jednej
z nastepujacych okolicznosci:
a) zostanie wykazane, ze projektowana linia regularna stanowic bedzie
zagrozenie dla juz istniejacych linii regularnych, z wyjatkiem sytuacji, kiedy linie
te sa obsługiwane tylko przez jednego przewoznika lub przez jedna grupe
przewozników,
b) zostanie wykazane, ze wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentownosc
porównywalnych usług kolejowych na liniach bezposrednio zwiazanych z trasa
usług drogowych,
c) wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okolicznosci zaleznych od niego,
krajowych przewozów regularnych na innych obsługiwanych liniach
komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,
d) wnioskodawca nie przestrzega warunków okreslonych w posiadanym juz
zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
2. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, moga odmówic udzielenia zezwolenia lub zmiany
zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku, o którym mowa w ust. 1
pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.
3. Podjecie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejacego zezwolenia na linie komunikacyjne
o długosci do 100 km, w szczególnosci w zakresie zwiekszenia pojemnosci pojazdów, czestotliwosci ich
kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno byc poprzedzone analiza
sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób.
4. Za czynnosci zwiazane z opracowaniem analizy, o której mowa w ust. 3, organ własciwy do spraw
zezwolen pobiera opłate od wnioskodawcy.
5. Analize, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ własciwy do spraw zezwolen co najmniej raz
w roku, z uwzglednieniem:
1) istniejacej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub czestotliwosci
kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;
2) dotychczasowego wywiazywania sie przewozników posiadajacych zezwolenia z realizacji
przewozów i stosowanych taryf;
3) przewidywanych zmian w natezeniu przewozu podróznych;
4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu
zagospodarowania przestrzennego województwa.
6. Organ przeprowadzajacy analize, o której mowa w ust. 3, zasiega opinii w sprawie proponowanych
zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwolen od organizacji konsumentów.
7. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, moga realizowac zadania, o których mowa w ust. 3, poprzez
własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.
8. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia, stawki opłat uiszczanych przez przewozników drogowych
za czynnosci okreslone w ust. 3 w wysokosci nie wyzszej niz 5 zł za kazde 1.000 km planowanego
rocznego przebiegu danej linii komunikacyjnej oraz nie mniejszej niz 100 zł za dana linie komunikacyjna,
majac na uwadze ilosc linii komunikacyjnych oraz stopien zaspokojenia potrzeb przewozowych, a takze
sytuacje rynkowa na danym terenie w zakresie regularnego przewozu osób.
Art. 22b. 1. Przewoznik drogowy jest obowiazany zgłaszac na pismie organowi, który udzielił zezwolenia,
wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie pózniej niz 14 dni od dnia ich powstania.
2. Jezeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmuja dane zawarte w zezwoleniu, przedsiebiorca jest
obowiazany wystapic z wnioskiem o zmiane zezwolenia.
Art. 23. Minister własciwy do spraw transportu:
5) odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych
w miedzynarodowym transporcie drogowym, gdy:
a) wnioskodawca nie jest w stanie swiadczyc usług bedacych przedmiotem
wniosku, korzystajac ze sprzetu pozostajacego w jego bezposredniej
dyspozycji,
b) projektowana linia regularna bedzie stanowiła bezposrednie zagrozenie dla
istnienia juz zatwierdzonych linii regularnych, z wyjatkiem sytuacji, kiedy linie te
sa obsługiwane tylko przez jednego przewoznika lub przez jedna grupe
przewozników,
c) zostanie wykazane, iz wydanie zezwolenia powaznie wpłynełoby na
rentownosc porównywalnych usług kolejowych na liniach bezposrednio
zwiazanych z trasa usług drogowych,
d) mozna wywnioskowac, ze usługi wymienione we wniosku sa nastawione tylko
na najbardziej dochodowe sposród usług istniejacych na danych trasach;
6) moze odmówic udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych,
wahadłowych lub okazjonalnych w miedzynarodowym transporcie drogowym, gdy
przedsiebiorca:
a) nie przestrzega warunków okreslonych w posiadanym juz zezwoleniu,
b) nie wykonuje, na skutek okolicznosci zaleznych od niego, przewozów
regularnych co najmniej przez 3 miesiace,
c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.
Art. 24. 1. Zezwolenie zmienia sie na wniosek jego posiadacza w razie zmiany:
1) oznaczenia przedsiebiorcy;
2) siedziby i adresu przedsiebiorcy.
2. Zezwolenie moze byc zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany:
1) przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiekszenia pojemnosci pojazdów,
czestotliwosci ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków;
2) zagranicznego przewoznika drogowego, z którym zawarto umowe o wspólnym
prowadzeniu linii regularnej w miedzynarodowym transporcie drogowym.
3. Zezwolenie wygasa w razie:
1) zrzeczenia sie zezwolenia, z zastrzezeniem ust. 6;
2) upływu terminu okreslonego w zezwoleniu;
3) wystapienia okolicznosci, o których mowa w art. 16 ust. 1.
4. Zezwolenie cofa sie w razie:
1) cofniecia licencji;
2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz okreslonych
w zezwoleniu;
3) niewykonywania przez przedsiebiorce, na skutek okolicznosci zaleznych od niego,
przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiace;
4) odstapienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstapieniem zezwolenia
powierzenie wykonania przewozu innemu przewoznikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy
z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
5. W razie cofniecia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie moze byc rozpatrzony
wczesniej niz po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnieciu stała sie ostateczna.
6. Przedsiebiorca nie moze zrzec sie zezwolenia w przypadku wszczecia postepowania o cofniecie
zezwolenia.
Art. 25. 1. Minister własciwy do spraw transportu wydaje przewoznikowi drogowemu zezwolenie
zagraniczne na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.
2. Minister własciwy do spraw transportu:
1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku mozliwosci zapewnienia
wystarczajacej liczby zezwolen;
2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15
ust. 1;
3) moze odmówic wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa
w art. 15 ust. 3.
Art. 26. Minister własciwy do spraw transportu, majac na wzgledzie usprawnienie procedur wydawania
zezwolen zagranicznych, moze upowaznic do wydawania tych dokumentów:
1) w drodze zarzadzenia - kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na
okreslonych warunkach;
2) w drodze rozporzadzenia - polskie organizacje o zasiegu ogólnokrajowym zrzeszajace
miedzynarodowych przewozników drogowych, uwzgledniajac w szczególnosci własciwe
zabezpieczenie tych dokumentów uniemozliwiajace dostep osób niepowołanych,
wyposazenie pomieszczen w urzadzenia gwarantujace bezpieczenstwo przechowywanych
dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania sie w przypadku
zaginiecia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.
Art. 27. 1. Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w miedzynarodowym transporcie
drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierajacy w szczególnosci dane dotyczace oznaczenia
przedsiebiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca poczatkowego i miejsca
docelowego przewozu drogowego oraz liste imienna przewozonych osób.
2. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór formularza jazdy majac
na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.
Art. 27a. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika
jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania i dystrybucji formularzy jazdy, majac na wzgledzie
usprawnienie procedur wydawania tych formularzy.
Rozdział 4
Transport drogowy rzeczy
Art. 28. 1. Wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez zagranicznego przewoznika drogowego wymaga zezwolenia ministra własciwego do spraw
transportu, o ile umowy miedzynarodowe nie stanowia inaczej.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, moze byc udzielone na okres nieprzekraczajacy danego roku
kalendarzowego.
3. Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje sie równiez w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez
ładunku.
Art. 29. 1. Wykonywanie przez przewoznika drogowego przewozu kabotazowego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister własciwy do spraw
transportu, o ile umowy miedzynarodowe nie stanowia inaczej.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sie na wniosek przewoznika drogowego, pod warunkiem
dołaczenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasiegu ogólnokrajowym
zrzeszajacych przewozników drogowych.
Art. 30. 1. Minister własciwy do spraw transportu wydaje przewoznikowi drogowemu zezwolenie
zagraniczne na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.
2. Przepis art. 25 ust. 2 stosuje sie odpowiednio.
2a. Wydanie zezwolenia zagranicznego jest czynnoscia niestanowiaca decyzji administracyjnej
w rozumieniu przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego.
2b. Podziału zezwolen zagranicznych pomiedzy przewoznikami drogowymi, o których mowa w ust. 1,
dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra własciwego do spraw transportu.
2c. Komisja, o której mowa w ust. 2b, składa sie z 7 osób.
2d. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, tryb wyłaniania składu oraz
tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 2b, majac na uwadze usprawnienie sposobu
podziału zezwolen zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji przedstawicieli polskich organizacji
o zasiegu ogólnokrajowym zrzeszajacych miedzynarodowych przewozników drogowych.
2e. Skargi i wnioski zwiazane z wydawaniem zezwolen zagranicznych rozpatruje minister własciwy do
spraw transportu.
3. Przepisy ustawy dotyczace zezwolen zagranicznych stosuje sie do ekopunktów wydawanych zgodnie
z rozporzadzeniem nr 2327/2003/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiajacego przejsciowy system
ekopunktów majacy zastosowanie do pojazdów ciezarowych przejezdzajacych przez Austrie w 2004 r.
W ramach polityki zrównowazonego rozwoju (Dz. Urz. WE L 345 z 31.12.2003).
4. W przypadku zezwolen zagranicznych, których wykorzystanie uzaleznione jest od spełnienia przez
pojazd odpowiednich wymogów bezpieczenstwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, odpowiedni
certyfikat potwierdzajacy ich spełnienie wydaje minister własciwy do spraw transportu.
Art. 30a. 1. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 4, i terminy ich waznosci;
2) dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;
3) wzory certyfikatów.
2. W rozporzadzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister własciwy do spraw transportu uwzgledni
w szczególnosci:
1) wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zblizenia ustawodawstw panstw
członkowskich dotyczacych badan przydatnosci do ruchu drogowego pojazdów
silnikowych i ich przyczep, zmienionej dyrektywa 1999/52/WE, dla celów rezolucji
CEMT/CM (2001)9/Final;
2) zakres niezbednych danych umieszczonych w certyfikatach.
Art. 31. Wykonywanie miedzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia
zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoznika zagranicznego, jezeli w umowach
miedzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest zwiazana, przewidziano wzajemne zwolnienie
w tym zakresie.
Art. 32. 1. Minister własciwy do spraw transportu, majac na wzgledzie usprawnienie procedur wydawania
zezwolen zagranicznych, moze upowaznic do wydawania tych dokumentów:
1) w drodze zarzadzenia - kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na
okreslonych warunkach;
2) w drodze rozporzadzenia - polskie organizacje o zasiegu ogólnokrajowym zrzeszajace
miedzynarodowych przewozników drogowych, uwzgledniajac w szczególnosci własciwe
zabezpieczenie tych dokumentów uniemozliwiajace dostep osób niepowołanych,
wyposazenie pomieszczen w urzadzenia gwarantujace bezpieczenstwo
przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób
rozliczania sie w przypadku zaginiecia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.
2. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika jednostki,
o którym mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 4.
Rozdział 4a
Swiadectwo kierowcy
Art. 32a. Do kierowcy niebedacego obywatelem panstwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego
przez przedsiebiorce majacego siedzibe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonujacego
miedzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje sie przepisy Unii Europejskiej dotyczace swiadectwa
kierowcy.
Art. 32b. 1. Minister własciwy do spraw transportu, w drodze decyzji, wydaje, odmawia wydania, zmienia
lub cofa swiadectwo kierowcy.
2. Swiadectwo kierowcy wydaje sie na pisemny wniosek przedsiebiorcy posiadajacego licencje na
miedzynarodowy transport drogowy rzeczy.
3. Swiadectwo kierowcy wraz z wypisem ze swiadectwa kierowcy wydaje sie przedsiebiorcy na okres do
5 lat.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierac:
1) oznaczenie przedsiebiorcy, jego siedzibe i adres;
2) imie i nazwisko, date i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.
5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołacza sie:
1) kserokopie licencji;
2) zaswiadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowce wymagan,
o których mowa w art. 39a;
3) kserokopie dokumentu tozsamosci;
4) kserokopie prawa jazdy;
5) kserokopie dokumentu potwierdzajacego ubezpieczenie społeczne kierowcy.
6. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach,
o których mowa w ust. 5, stosuje sie odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.
7. Do wygasniecia swiadectwa kierowcy stosuje sie odpowiednio przepisy dotyczace wygasniecia licencji.
Art. 32c. 1. Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych swiadectw kierowcy jest
minister własciwy do spraw transportu.
2. Organ, o którym mowa w ust. 1, moze powierzyc, w drodze porozumienia, czynnosci kontrolne
w zakresie swiadectw kierowcy, organowi administracji publicznej lub innemu organowi panstwowemu.
3. Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje sie odpowiednio przepisy art. 85 i art. 90.
Art. 32d. (utracił moc).
Art. 32e. 1. Minister własciwy do spraw transportu prowadzi rejestr wydanych swiadectw kierowcy.
2. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika jednostki,
o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania swiadectw kierowcy i prowadzenia rejestru, o którym mowa
w ust. 1, majac na wzgledzie usprawnienie procedur wydawania tych swiadectw.
Rozdział 5
Przewozy na potrzeby własne
Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne moga byc wykonywane po uzyskaniu zaswiadczenia
potwierdzajacego zgłoszenie przez przedsiebiorce prowadzenia przewozów drogowych jako działalnosci
pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalnosci gospodarczej.
2. Obowiazek uzyskania zaswiadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych
wykonywanych:
1) w ramach powszechnych usług pocztowych;
2) przez podmioty, niebedace przedsiebiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym
ze w przypadku działalnosci wytwórczej w rolnictwie dotyczacej upraw rolnych oraz
chowu i hodowli zwierzat, ogrodnictwa, warzywnictwa, lesnictwa i rybactwa sródladowego
obowiazek uzyskania zaswiadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy
z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Z 1998 r. Nr 7,
poz. 25, z pózn. zm.);
3) przez przedsiebiorców posiadajacych uprawnienia do wykonywania transportu
drogowego.
3. Zaswiadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierac: oznaczenie przedsiebiorcy, jego siedzibe
(miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiebiorców albo w ewidencji działalnosci
gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbe
pojazdów samochodowych.
4. Zaswiadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów
wyłacznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
5. Zaswiadczenie na miedzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania
przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaswiadczenie to uprawnia równiez do
wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie
z rodzajem przewozów w nim okreslonych.
6. Wniosek o wydanie zaswiadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierac informacje i dokumenty
okreslone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 1-3, 7 i pkt 8.
7. Przepis art. 14 ust. 1 stosuje sie odpowiednio.
8. Zaswiadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaswiadczenia
wydaje własciwy dla siedziby przedsiebiorcy starosta na okres do 5 lat. Zaswiadczenie na
miedzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaswiadczenia wydaje minister
własciwy do spraw transportu na okres do 5 lat.
9. W przypadku wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, niezgodnie z wydanym
zaswiadczeniem własciwy organ odmawia wydania nowego zaswiadczenia przez okres 3 lat od dnia
upływu waznosci posiadanego zaswiadczenia.
10. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór zaswiadczenia,
o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaswiadczenia, majac na uwadze przepisy Unii Europejskiej,
o których mowa w art. 20 ust. 2.
11. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika jednostki,
o którym mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania zaswiadczen na miedzynarodowy niezarobkowy przewóz
drogowy.
Art. 34. 1. Wykonywanie miedzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne moze wymagac
uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jezeli umowy miedzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest
zwiazana, tak stanowia.
2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiebiorca, z zastrzezeniem art. 33
ust. 2, obowiazany jest dołaczyc zaswiadczenie okreslone w art. 33 ust. 1.
3. Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje sie odpowiednio.
4. Przy wykonywaniu miedzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest wymagany
formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.
5. Minister własciwy do spraw transportu prowadzi rejestr pojazdów i przedsiebiorców wykonujacych
miedzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, z zastrzezeniem ust. 6.
6. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika jednostki,
o którym mowa w art. 17 ust. 2, do prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 5.
7. Minister własciwy do spraw transportu odmawia wydania zezwolenia na wykonywanie
miedzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne przez okres 3 lat od dnia stwierdzenia
wykonywania przewozu niezgodnie z wydanym zaswiadczeniem.
Art. 34a. 1. Na podstawie umów cywilnoprawnych moga byc uzywane, do celów słuzbowych, samochody
osobowe, motocykle i motorowery niebedace własnoscia pracodawcy.
2. Minister własciwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych okresla, w drodze rozporzadzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu
kosztów uzywania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzgledniajac rodzaj pojazdu mechanicznego,
jego pojemnosc oraz limit kilometrów w zaleznosci od liczby mieszkanców w danej gminie lub miescie,
własciwych ze wzgledu na miejsce zatrudnienia pracownika.
Rozdział 6
Zwolnienie z obowiazku uzyskania zezwolenia
Art. 35. 1. Przedsiebiorca wykonujacy transport drogowy moze byc zwolniony z obowiazku uzyskania
zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,
medycznej lub w przypadku kleski zywiołowej.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nastepuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez
ministra własciwego do spraw transportu.
3. Przedsiebiorca wykonujacy transport drogowy jest zwolniony z obowiazku uzyskania zezwolenia, jezeli
umowy miedzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest zwiazana, tak stanowia.
Art. 36. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, dokumenty
potwierdzajace wykonywanie przez przedsiebiorce przewozów, o których mowa w art. 35 ust. 1.
Rozdział 7
Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych
Art. 37. 1. Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania sie wiedza lub praktyka
niezbednymi do wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie transportu drogowego,
z zastrzezeniem ust. 2.
2. Osoby legitymujace sie co najmniej 5-letnia praktyka przedsiebiorcy wykonujacego działalnosc
gospodarcza w zakresie transportu drogowego lub zarzadzania przedsiebiorstwem wykonujacym taka
działalnosc otrzymuja certyfikat kompetencji zawodowych po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu
z wiedzy potwierdzajacego kompetencje zawodowe.
3. Do wykonywania miedzynarodowego transportu drogowego wymagane jest ponadto wykazanie sie
znajomoscia zagadnien w zakresie obowiazujacych miedzynarodowych umów i przepisów
transportowych, przepisów celnych oraz warunków i dokumentów wymaganych do wykonywania
miedzynarodowego transportu drogowego.
4. Certyfikat kompetencji zawodowych w miedzynarodowym transporcie drogowym osób jest
jednoczesnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób.
5. Certyfikat kompetencji zawodowych w miedzynarodowym transporcie drogowym rzeczy jest
jednoczesnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy.
Art. 38. 1. Sprawdzianem znajomosci zagadnien, o których mowa w art. 37 ust. 1 i ust. 3, jest egzamin
pisemny zdany przed komisja egzaminacyjna.
2. Minister własciwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działaja komisje
egzaminacyjne.
3. Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydaja certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazuja
informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez ministra
własciwego do spraw transportu.
Art. 39. 1. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) zakres zagadnien objetych egzaminem, o którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz jego forme;
2) jednostki certyfikujace, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3;
3) wymagania kwalifikacyjne dotyczace członków komisji egzaminacyjnej i jej skład;
4) wzory certyfikatów kompetencji zawodowych w:
a) krajowym transporcie drogowym osób,
b) miedzynarodowym transporcie drogowym osób,
c) krajowym transporcie drogowym rzeczy,
d) miedzynarodowym transporcie drogowym rzeczy.
2. W rozporzadzeniu, o którym mowa w ust. 1, okresla sie odrebnie zakres oraz forme testu z wiedzy dla
osób, o których mowa w art. 37 ust. 2.
Rozdział 7a
Kierowcy wykonujacy przewóz drogowy
Art. 39a. 1. Przedsiebiorca lub inny podmiot wykonujacy przewóz drogowy moze zatrudnic kierowce, jezeli
osoba ta:
1) ukonczyła 21 lat;
2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, okreslone
w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;
3) nie ma przeciwwskazan zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
4) nie ma przeciwwskazan psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku
kierowcy;
5) uzyskała kwalifikacje wstepna;
6) ukonczyła szkolenie okresowe.
2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy kierowcy wykonujacego przewóz drogowy
rzeczy pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej
przekraczajacej 3,5 t i nieprzekraczajacej 7,5 t.
3. Wymagan, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje sie do kierowcy pojazdu:
1) do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E;
2) którego konstrukcja ogranicza predkosc do 45 km/h;
3) wykorzystywanego przez siły zbrojne;
4) obrony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpozarowej lub jednostek odpowiedzialnych za
utrzymanie bezpieczenstwa lub porzadku publicznego;
5) poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów,
jednostki badawczo-rozwojowe lub szkoły wyzsze;
6) odbywajacego przejazd bez osób lub ładunku:
a) w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji,
b) z miejsca zakupu lub odbioru;
7) uzywanego w sytuacjach zagrozenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych;
8) wykorzystywanego do:
a) nauki jazdy osób ubiegajacych sie o prawo jazdy,
b) szkolenia osób posiadajacych prawo jazdy,
c) przeprowadzania panstwowego egzaminu osób ubiegajacych sie o prawo
jazdy;
9) wykorzystywanego do uzytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy;
10) wykorzystywanego do przewozu materiałów lub urzadzen niezbednych kierowcy do jego
pracy, pod warunkiem ze prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajeciem.
Art. 39b. 1. Do uzyskania kwalifikacji wstepnej moze przystapic osoba:
1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze wzgledu na wiezi osobiste lub
zawodowe, albo
b) studiuje od co najmniej szesciu miesiecy i przedstawi zaswiadczenie
potwierdzajace ten fakt;
2) niebedaca obywatelem panstwa członkowskiego Unii Europejskiej, majaca zamiar
wykonywac przewozy na rzecz podmiotu majacego siedzibe na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Kierowca obowiazany jest uzyskac kwalifikacje wstepna, odpowiednio do pojazdu, którym zamierza
wykonywac przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych okreslonych odpowiednio do kategorii
prawa jazdy:
1) C1, C1+E, C i C+E;
2) D1, D1+E, D i D+E.
3. Kwalifikacja wstepna obejmuje zajecia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne.
Art. 39b1. 1. Zajecia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane sa w formie:
1) zajec szkolnych dla uczniów - w szkole, jezeli w programie nauczania jest przewidziane
uzyskanie kwalifikacji kierowcy wykonujacego przewóz drogowy, albo
2) kursu kwalifikacyjnego - w osrodku szkolenia.
2. Zajecia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmuja:
1) kształcenie zawodowe w zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z uwzglednieniem
przepisów bezpieczenstwa, w tym:
a) znajomosc własciwosci technicznych i zasad działania elementów
bezpieczenstwa pojazdu,
b) umiejetnosc optymalizacji zuzycia paliwa,
c) umiejetnosc zapewnienia bezpieczenstwa w zwiazku z przewozonym towarem,
d) umiejetnosc zapewnienia bezpieczenstwa pasazerom;
3) kształcenie zawodowe w zakresie umiejetnosci stosowania przepisów dotyczacych
wykonywania transportu drogowego;
4) kształcenie zawodowe w zakresie zagrozen zwiazanych z wykonywanym zawodem,
w tym bezpieczenstwo na drodze i bezpieczenstwo dla srodowiska;
5) kształcenie zawodowe w zakresie obsługi i logistyki, w tym kształtowanie wizerunku firmy
oraz znajomosc rynku w przewozie drogowym i jego organizacji.
3. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane sa:
1) przez Okregowa Komisje Egzaminacyjna, po zakonczeniu zajec szkolnych dla uczniów,
o których mowa w ust. 1 pkt 1, w ramach zewnetrznego egzaminu potwierdzajacego
kwalifikacje zawodowe, albo
2) w osrodku szkolenia, po zakonczeniu zajec teoretycznych i praktycznych, przez
trzyosobowa komisje egzaminacyjna, zwana dalej "komisja", powołana przez wojewode.
4. W skład komisji moga wchodzic osoby, które:
1) posiadaja wykształcenie wyzsze prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z zakresu
motoryzacji lub transportu;
2) nie były prawomocnie skazane za przestepstwo popełnione w celu osiagniecia korzysci
majatkowych lub przestepstwo przeciwko wiarygodnosci dokumentów;
3) spełniaja szczegółowe wymagania okreslone w przepisach na podstawie art. 39i pkt 4.
5. Co najmniej jedna z osób - członków komisji, jest obowiazana posiadac uprawnienia instruktora lub
egzaminatora w zakresie kategorii prawa jazdy odpowiedniej do kategorii realizowanego bloku
programowego, o którym mowa w art. 39b ust. 2.
6. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane sa na podstawie pytan
pochodzacych z katalogu pytan testowych zatwierdzonego przez ministra własciwego do spraw
transportu.
7. Katalog pytan testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2.
8. Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi osrodek
szkolenia.
9. Osrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, umozliwia przeprowadzanie przez komisje testu
kwalifikacyjnego, zapewniajac odpowiednie warunki lokalowe.
Art. 39b2. Kierowca, który uzyskał kwalifikacje wstepna w zakresie okreslonego bloku programowego,
o którym mowa w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywac przewozy innymi pojazdami niz te, dla których
wymagane jest prawo jazdy odpowiadajace zakresowi uzyskanej kwalifikacji wstepnej, obowiazany jest
odbyc kwalifikacje wstepna uzupełniajaca. Przepisy art. 39b1 stosuje sie odpowiednio.
Art. 39c. 1. Wojewoda lub upowazniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okregowej Komisji
Egzaminacyjnej, wydaje osobie, która uzyskała kwalifikacje wstepna swiadectwo kwalifikacji zawodowej
potwierdzajace uzyskanie kwalifikacji wstepnej.
2. Wojewoda oraz dyrektor Okregowej Komisji Egzaminacyjnej, w terminie 21 dni od dnia
przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego, przekazuja do centralnej ewidencji kierowców nastepujace dane
osób, którym wydano swiadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1:
1) imie i nazwisko;
2) date i miejsce urodzenia;
3) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludnosci
(PESEL) albo rodzaj, serie, numer oraz panstwo wydania dokumentu potwierdzajacego
tozsamosc - w przypadku osoby nieposiadajacej numeru PESEL;
4) zakres, numer i date wydania swiadectwa kwalifikacji zawodowej.
Art. 39d. 1. Do szkolenia okresowego moze przystapic osoba:
1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze wzgledu na wiezi osobiste lub
zawodowe, albo
b) studiuje od co najmniej szesciu miesiecy i przedstawi zaswiadczenie
potwierdzajace ten fakt;
2) wykonujaca przewóz drogowy na rzecz podmiotu majacego siedzibe na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Kierowca obowiazany jest co piec lat, poczawszy od dnia uzyskania swiadectwa kwalifikacji zawodowej
poswiadczajacego uzyskanie kwalifikacji wstepnej, ukonczyc szkolenie okresowe odpowiednio do
pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.
3. Kierowca moze odbywac szkolenie okresowe w jednej z nastepujacych form:
1) kursu okresowego;
2) cyklu zajec rozłozonych w okresie pieciu lat, obejmujacego program kursu okresowego.
4. Szkolenie okresowe jest prowadzone w osrodku szkolenia w zakresie bloków programowych
okreslonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:
1) C1, C1+E, C i C+E;
2) D1, D1+E, D i D+E.
5. Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemozliwiajacy spełnienie
obowiazku, o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystapieniem do wykonywania przewozu
obowiazany jest ukonczyc szkolenie okresowe.
6. Kierowca wykonujacy przewóz drogowy róznymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie
prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, moze ukonczyc szkolenie okresowe
z zakresu jednego bloku programowego.
Art. 39e. 1. Kierownik osrodka szkolenia wydaje osobie, która ukonczyła wymagane zajecia w ramach
szkolenia okresowego, swiadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzajace ukonczenie szkolenia
okresowego.
2. Kierownik osrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania swiadectwa kwalifikacji zawodowej,
o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców nastepujace dane osób, którym
wydał swiadectwo:
1) imie i nazwisko;
2) date i miejsce urodzenia;
3) numer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serie, numer oraz panstwo wydania dokumentu
potwierdzajacego tozsamosc - w przypadku osoby nieposiadajacej numeru PESEL;
4) zakres, numer i date wydania swiadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzajacego
odbycie szkolenia okresowego.
Art. 39f. 1. Kierowca wykonujacy przewóz drogowy obowiazany jest uzyskac wpis do polskiego krajowego
prawa jazdy, potwierdzajacy spełnienie wymagan, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz
odpowiednio pkt 5 lub 6.
2. Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, okreslaja przepisy ustawy z dnia 20 czerwca
1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
3. W przypadku gdy kierowca nie posiada polskiego krajowego prawa jazdy spełnianie wymagan,
o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, potwierdza sie w karcie kwalifikacji kierowcy. W karcie
kwalifikacji kierowcy potwierdza sie równiez spełnienie wymagan, o których mowa w art. 39a ust. 1
pkt 3 i 4.
4. Karte kwalifikacji kierowcy wydaje, na wniosek kierowcy, starosta własciwy ze wzgledu na siedzibe
podmiotu, na rzecz którego kierowca bedzie wykonywał lub wykonuje przewóz drogowy, na podstawie
przedłozonych:
1) kopii swiadectwa kwalifikacji zawodowej;
2) kopii orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazan zdrowotnych do wykonywania
pracy na stanowisku kierowcy;
3) kopii orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazan psychologicznych do
wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
4) oswiadczenia podmiotu, na rzecz którego kierowca bedzie wykonywał lub wykonuje
przewóz drogowy, potwierdzajacego te okolicznosci.
5. Karte kwalifikacji kierowcy wydaje sie na okres pieciu lat.
6. Za wydanie karty kwalifikacji kierowcy pobiera sie opłate, w wysokosci odpowiadajacej wysokosci
opłaty za wydanie prawa jazdy okreslonej w przepisach wydanych na podstawie art. 115 ust. 2 ustawy
z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
7. Informacje o wydanych kartach kwalifikacji kierowcy starosta przekazuje do centralnej ewidencji
kierowców.
8. W przypadku osoby nieposiadajacej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i niewykonujacej przewozów na rzecz podmiotu majacego siedzibe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje sie za spełnione, gdy osoba ta
posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzajacy ukonczenie
kwalifikacji wstepnej lub szkolenia okresowego w innym panstwie członkowskim Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub w panstwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
9. W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonujacej przewozy na
rzecz podmiotu majacego siedzibe za granica wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje
sie za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis
potwierdzajacy ukonczenie szkolenia okresowego w innym panstwie członkowskim Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub w panstwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Art. 39g. 1. Działalnosc gospodarcza w zakresie prowadzenia osrodka szkolenia stanowi działalnosc
regulowana w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalnosci gospodarczej
(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z pózn. zm.) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiebiorców
prowadzacych osrodek szkolenia.
2. Warunki wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie prowadzenia osrodka szkolenia spełnia
przedsiebiorca, który:
1) prowadzi działalnosc gospodarcza w zakresie prowadzenia osrodka szkolenia kierowców,
okreslona przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub
spełnia wymagania okreslone dla tej działalnosci;
2) zapewnia prowadzenie szkolenia:
a) przez osoby posiadajace uprawnienia instruktora techniki jazdy, o których
mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym,
b) przez wykładowców posiadajacych wiedze, umiejetnosci i wykształcenie
niezbedne do zapewnienia prawidłowego szkolenia,
c) zgodnie z programem szkolenia;
3) posiada:
a) warunki lokalowe,
b) wyposazenie dydaktyczne,
c) miejsca przeznaczone do prowadzenia zajec praktycznych,
d) miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych,
e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia,
f) szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami
nauczania;
4) nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany za
przestepstwo popełnione w celu osiagniecia korzysci majatkowych lub przestepstwo
przeciwko wiarygodnosci dokumentów.
3. Organem prowadzacym rejestr przedsiebiorców prowadzacych osrodek szkolenia jest wojewoda
własciwy ze wzgledu na miejsce wykonywania działalnosci objetej wpisem.
4. Wpis do rejestru przedsiebiorców prowadzacych osrodek szkolenia dokonywany jest na wniosek
przedsiebiorcy zawierajacy nastepujace dane:
1) oznaczenie przedsiebiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;
2) numer w ewidencji działalnosci gospodarczej albo w rejestrze przedsiebiorców
w Krajowym Rejestrze Sadowym - o ile sa wymagane;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiebiorcy;
4) wskazanie miejsca prowadzenia osrodka szkolenia.
5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiebiorca dołacza:
1) program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;
2) kopie dokumentów potwierdzajacych kwalifikacje i wiedze instruktorów techniki jazdy oraz
wykładowców;
3) kopie dokumentów zawierajacych informacje o: warunkach lokalowych, wyposazeniu
dydaktycznym oraz miejscu przeznaczonym do prowadzenia zajec praktycznych
i posiadanych pojazdach albo kopie umowy, o której mowa w ust. 11 pkt 1, lub
dokumentów zawierajacych informacje o urzadzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2,
wraz z kopia certyfikatu.
6. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiebiorca składa oswiadczenie o nastepujacej tresci:
"Oswiadczam, ze:
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiebiorców prowadzacych osrodek
szkolenia sa kompletne i zgodne z prawda;
2) znane mi sa i spełniam warunki wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie
prowadzenia osrodka szkolenia, okreslone w ustawie z dnia 6 wrzesnia 2001 r.
o transporcie drogowym.".
7. Oswiadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno równiez zawierac:
1) oznaczenie przedsiebiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;
2) oznaczenie miejsca i date złozenia oswiadczenia;
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiebiorcy, z podaniem jej imienia
i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
8. W rejestrze przedsiebiorców prowadzacych osrodek szkolenia umieszcza sie dane przedsiebiorcy,
o których mowa w ust. 4, z wyjatkiem adresu zamieszkania, jezeli jest on inny niz adres siedziby, oraz
jego numer w tym rejestrze.
9. Dokonujac wpisu, wojewoda pobiera:
1) opłate za wpis - stanowiaca dochód budzetu panstwa;
2) opłate ewidencyjna, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -
Prawo o ruchu drogowym - na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.
10. Wojewoda przekazuje:
1) do centralnej ewidencji kierowców informacje o dokonaniu wpisu przedsiebiorcy do
rejestru przedsiebiorców prowadzacych osrodek szkolenia - w terminie 14 dni od dnia
dokonania wpisu;
2) opłate ewidencyjna do Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym
mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na
zasadach i w terminach okreslonych w przepisach tej ustawy.
11. Przedsiebiorca moze nie spełniac wymagan, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. d, jesli:
1) zawarł umowe na przeprowadzanie zajec z osrodkiem doskonalenia techniki jazdy,
o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym;
2) dysponuje urzadzeniem technicznym do symulowania jazdy w warunkach specjalnych,
posiadajacym odpowiedni certyfikat wydany przez jednostke akredytowana w polskim
systemie akredytacji.
Art. 39h. 1. Nadzór nad osrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.
2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:
1) przeprowadza kontrole w zakresie:
a) spełniania przez osrodek szkolenia wymagan, o których mowa w art. 39g ust. 2,
b) zgodnosci prowadzonego szkolenia z obowiazujacymi programami szkolenia,
c) dokumentów wymaganych w zwiazku z prowadzeniem szkolenia;
2) w przypadku ustalenia naruszen warunków wykonywania działalnosci wyznacza termin
ich usuniecia;
3) wydaje decyzje o zakazie prowadzenia przez przedsiebiorce osrodka szkolenia oraz
wykresla z urzedu przedsiebiorce z rejestru przedsiebiorców prowadzacych osrodek
szkolenia, jezeli przedsiebiorca:
a) złozył oswiadczenie oraz inne dokumenty stanowiace załaczniki do wniosku,
o którym mowa w art. 39g ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym,
b) nie usunał naruszen warunków wykonywania działalnosci gospodarczej
w zakresie prowadzenia osrodka szkolenia w wyznaczonym przez wojewode
terminie,
c) razaco naruszył warunki wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie
prowadzenia osrodka szkolenia.
3. Razacym naruszeniem warunków wykonywania działalnosci gospodarczej w zakresie prowadzenia
osrodka szkolenia jest:
1) przeprowadzanie szkolenia niezgodnie z programem szkolenia;
2) wydanie swiadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;
3) odmowa poddania sie kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.
4. Informacje o wykresleniu przedsiebiorcy z rejestru przedsiebiorców prowadzacych osrodek szkolenia
wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji
o zakazie prowadzenia przez przedsiebiorce osrodka szkolenia.
Art. 39i. 1. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) szczegółowe wymagania w stosunku do przedsiebiorcy prowadzacego osrodek szkolenia,
o którym mowa w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych,
wyposazenia dydaktycznego oraz pojazdów uzywanych w trakcie szkolenia;
2) szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstepnej, kwalifikacji
wstepnej uzupełniajacej, szkolen okresowych oraz zajec odbywanych w ramach szkolenia
okresowego, o których mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2;
3) szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;
4) szczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz
wysokosc ich wynagrodzenia, które nie moze byc wyzsze niz 400 zł za egzamin;
5) wzór swiadectwa kwalifikacji zawodowej;
6) sposób postepowania z dokumentacja zwiazana z prowadzeniem przez osrodki szkolenia
kwalifikacji wstepnej, kwalifikacji wstepnej uzupełniajacej i szkolenia okresowego;
7) wzór karty kwalifikacji kierowcy oraz szczegółowy sposób jej wydawania;
8) wysokosc opłaty za wpis przedsiebiorcy do rejestru przedsiebiorców prowadzacych
osrodek szkolenia.
2. Wydajac rozporzadzenie, o którym mowa w ust. 1, minister własciwy do spraw transportu uwzglednia
odpowiednio:
1) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a takze potrzebe
zapewnienia nalezytych wymagan organizacyjno-technicznych przeprowadzania kursów
i zajec;
2) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz koniecznosc
obiektywnego sprawdzenia przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstepnej w zakresie
transportu drogowego;
3) koniecznosc zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów
kwalifikacyjnych;
4) koniecznosc zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i okresu praktyki
zawodowej członków komisji w zakresie odpowiadajacym wymaganej wiedzy dotyczacej
wykonywania przewozu drogowego, a takze potrzebe zapewnienia pokrycia kosztów
zwiazanych z przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych przez komisje;
5) zakres danych niezbednych do potwierdzenia spełnienia przez kierowce wykonujacego
przewóz drogowy wymagan ustawy, w szczególnosci w zakresie badan lekarskich
i psychologicznych, ukonczonych szkolen, posiadanych uprawnien do kierowania
pojazdem samochodowym, organów własciwych i podmiotów uprawnionych do
wydawania swiadectwa kwalifikacji zawodowej;
6) zakres danych niezbednych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstepnej,
kwalifikacji wstepnej uzupełniajacej i szkolenia okresowego, dotyczacych kandydatów na
kierowców i kierowców wykonujacych przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do
przeprowadzania kursów i zajec, organów własciwych w sprawach wpisu do rejestru,
a takze przepisy Unii Europejskiej w zakresie dokumentów zwiazanych z uzyskiwaniem
kwalifikacji wstepnej oraz szkolen okresowych;
7) potrzebe zapewnienia nalezytej ochrony dokumentacji zwiazanej z prowadzeniem przez
osrodki szkolenia kwalifikacji wstepnej, kwalifikacji wstepnej uzupełniajacej i szkolenia
okresowego;
8) potrzebe zapewnienia zgodnosci wzoru i trybu wydawania karty kwalifikacji kierowcy
z przepisami Unii Europejskiej;
9) wysokosc rzeczywistych kosztów zwiazanych z prowadzeniem rejestru przedsiebiorców
prowadzacych osrodki szkolenia oraz wysokosc kosztów zwiazanych z weryfikacja
dokumentów.
Art. 39j. 1. Kierowca wykonujacy przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu
stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazan zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku
kierowcy.
2. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, sa wykonywane, z zastrzezeniem ust. 3-6, w zakresie i na
zasadach okreslonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. Z 1998 r. Nr
21, poz. 94, z pózn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy".
3. Zakres badan lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku
przeciwwskazan zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. -
Prawo o ruchu drogowym.
4. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, sa przeprowadzane:
1) do czasu ukonczenia przez kierowce 60 lat - co 5 lat;
2) po ukonczeniu przez kierowce 60. roku zycia - co 30 miesiecy.
5. Pierwsze badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania
swiadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzajacego ukonczenie kwalifikacji wstepnej, a kazde nastepne
dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie własciwym do ukonczenia szkolenia okresowego, jednak nie
pózniej niz do dnia wydania swiadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzajacego ukonczenie szkolenia
okresowego.
6. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonuja lekarze uprawnieni do wykonywania badan
profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadajacy dodatkowo uprawnienia do
przeprowadzania badan lekarskich kandydatów na kierowców i kierowców okreslone w odrebnych
przepisach.
Art. 39k. 1. Kierowca wykonujacy przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym
przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazan psychologicznych do
wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
2. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, sa wykonywane, z zastrzezeniem ust. 3 i 4,
w zakresie i na zasadach okreslonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym.
3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, sa przeprowadzane:
1) do czasu ukonczenia przez kierowce 60 lat - co 5 lat;
2) po ukonczeniu przez kierowce 60. roku zycia - co 30 miesiecy.
4. Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania
swiadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzajacego ukonczenie kwalifikacji wstepnej, a kazde nastepne
dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie własciwym do ukonczenia szkolenia okresowego, jednak nie
pózniej niz do dnia wydania swiadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzajacego ukonczenie szkolenia
okresowego.
Art. 39l. 1. Przedsiebiorca lub inny podmiot wykonujacy przewóz drogowy jest obowiazany do:
1) kierowania kierowców na:
a) szkolenia okresowe,
b) badania lekarskie i psychologiczne;
2) pokrywania kosztów badan lekarskich i psychologicznych;
3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii:
a) swiadectw kwalifikacji zawodowej,
b) orzeczen lekarskich i psychologicznych;
4) prowadzenia dokumentacji dotyczacej badan lekarskich i psychologicznych;
5) przekazania kierowcy z chwila rozwiazania stosunku pracy kopii orzeczen i swiadectw,
o których mowa w pkt 3.
2. Przedsiebiorca lub inny podmiot wykonujacy przewóz drogowy moze pokryc koszty szkolen
okresowych kierowcy.
3. Spełnienie przez przedsiebiorce lub przez inny podmiot wykonujacy przewóz drogowy obowiazku,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaje sie za równoznaczne ze spełnieniem obowiazków pracodawcy
w zakresie wykonywania wstepnych i okresowych badan lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2
Kodeksu pracy.
Art. 39m. Wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje sie odpowiednio do przedsiebiorcy lub innej
osoby osobiscie wykonujacej przewóz drogowy.
Rozdział 8
Opłaty
Art. 40. Przedsiebiorca podejmujacy i wykonujacy transport drogowy jest obowiazany do ponoszenia opłat
za:
1) czynnosci administracyjne okreslone w ustawie;
2) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1;
3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3.
Art. 41. 1. Opłaty za czynnosci administracyjne pobiera sie z tytułu:
1) udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłuzenia waznosci licencji, wydania wypisu
z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnien wynikajacych z licencji oraz
wyrazenia zgody na wykonywanie uprawnien wynikajacych z licencji;
2) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłuzenia waznosci zezwolenia, wydania
wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu
regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu
okazjonalnego;
3) wydania zezwolenia na przewóz kabotazowy;
4) wydania zezwolenia zagranicznego;
5) wydania zaswiadczenia lub zmiany zaswiadczenia, wydania wypisu z zaswiadczenia
o zgłoszeniu działalnosci w zakresie przewozów na potrzeby własne;
6) wydania zezwolenia na wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego osób na
lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym
konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca;
7) wydania swiadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika swiadectwa
kierowcy;
8) wydania formularza jazdy;
9) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4, lub jego zmiany oraz wydania
wtórnika certyfikatu;
10) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2.
2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobieraja organy dokonujace tych czynnosci.
3. Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o której mowa w art. 38 ust. 2 i ust. 3.
4. Minister własciwy do spraw transportu moze, w drodze rozporzadzenia, upowaznic, na okreslonych
warunkach, do pobierania opłat za niektóre czynnosci administracyjne w miedzynarodowym transporcie
drogowym, o których mowa w ust. 1, jednostke okreslona w art. 17 ust. 2 lub polskie organizacje
o zasiegu ogólnokrajowym zrzeszajace miedzynarodowych przewozników drogowych, majac na
wzgledzie usprawnienie procedur pobierania opłat.
Art. 42. 1. Podmioty wykonujace na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiazane
sa do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna
wysokosc nie moze byc wyzsza niz równowartosc 800 euro rocznie, z wyłaczeniem:
1) przedsiebiorców wykonujacych transport drogowy taksówka;
2) pojazdów transportu kombinowanego;
3) pojazdów realizujacych komunikacje miejska;
4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywnosci zawodowej, w przypadku
wykonywania przewozów na potrzeby własne.
1a. Wyłaczenie, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiazku uiszczania opłat za przejazd
autostrada, o których mowa w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.
2. Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzaleznione sa od:
1) czasu przejazdu po drogach krajowych;
2) rodzaju pojazdu samochodowego;
3) dopuszczalnej masy całkowitej oraz emisji spalin pojazdu.
3. Opłata, o której mowa w ust. 1, moze byc w szczególnosci wnoszona w:
1) jednostce, o której mowa w art. 17 ust. 2;
2) granicznych urzedach celnych;
3) urzedach celnych wewnatrz kraju;
4) stacjach benzynowych, z zastrzezeniem ust. 4;
5) polskich organizacjach zrzeszajacych przewozników drogowych o zasiegu
ogólnokrajowym, z zastrzezeniem ust. 5.
3a. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłate roczna, miesieczna, siedmiodniowa albo dobowa.
3a. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłate roczna, półroczna, miesieczna, siedmiodniowa albo
dobowa.
3b. Karta opłaty dobowej i siedmiodniowej moze byc wypełniona przez podmiot, o którym mowa w ust. 1,
w terminie:
1) 7 dni - od wydania karty opłaty dobowej;
2) 14 dni - od wydania karty opłaty siedmiodniowej.
4. Przedsiebiorcy prowadzacy stacje benzynowe moga pobierac wyłacznie opłate dobowa, siedmiodniowa
i miesieczna po zawarciu porozumien z jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2.
5. Polskie organizacje zrzeszajace przewozników drogowych o zasiegu ogólnokrajowym moga pobierac
opłate po zawarciu porozumien z jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2.
6. W porozumieniach, o których mowa w ust. 4 i ust. 5, okresla sie w szczególnosci:
1) sposób zabezpieczenia przekazywanych kart opłaty drogowej uniemozliwiajacy dostep do
nich osobom niepowołanym;
2) wyposazenie w odpowiednie urzadzenia gwarantujace zabezpieczenie przed
zaginieciem, zniszczeniem lub utrata dokumentów;
3) obowiazek ubezpieczenia otrzymanych dokumentów od wszelkiego ryzyka zwiazanego
z ich zaginieciem, zniszczeniem lub utrata;
4) zasady rozliczania z jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, w przypadku zaginiecia,
zniszczenia lub utraty otrzymanych dokumentów.
7. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych,
zgodnie z zasadami okreslonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku
niewykorzystania w całosci lub w czesci dokumentu potwierdzajacego jej wniesienie za okres roczny
z przyczyn niezaleznych od przedsiebiorcy, a takze wzory dokumentów potwierdzajacych wniesienie tej
opłaty.
Art. 42a. Przepisu art. 42 nie stosuje sie do podmiotów niebedacych przedsiebiorcami, a zaliczonych do
sektora finansów publicznych.
Art. 43. 1. Na zasadach wzajemnosci moga byc pobierane od przedsiebiorców zagranicznych opłaty inne
niz okreslone w art. 42.
2. Minister własciwy do spraw transportu moze, w drodze rozporzadzenia, wprowadzic dla
przedsiebiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, okreslajac ich wysokosc, tryb wnoszenia
oraz jednostki własciwe do ich pobierania.
Art. 44. 1. Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 32 pkt 2, art. 42 ust. 3 oraz art. 43
ust. 2, otrzymuja prowizje od pobranych opłat, w wysokosci nie mniejszej niz 7 % i nie wiekszej niz 10 %,
z zastrzezeniem ust. 1b.
1a. (uchylony).
1b. Jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, otrzymuje prowizje, w wysokosci nie wiekszej niz 14 %, od
opłat pobranych w miedzynarodowym transporcie drogowym z tytułu:
1) wydania zezwolenia zagranicznego;
2) wydania zezwolenia na wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego osób na
lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym
konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca;
3) udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłuzenia waznosci licencji, wydania wypisu
z licencji, wydania wtórnika licencji;
4) przeniesienia uprawnien wynikajacych z licencji oraz wyrazenia zgody na wykonywanie
uprawnien wynikajacych z licencji;
5) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłuzenia waznosci zezwolenia, wydania
wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu
regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu
okazjonalnego;
6) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2.
2. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia, wysokosc stawek prowizji oraz sposób jej pobierania
i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1.
Art. 45. 1. Przedsiebiorca wykonujacy transport drogowy moze byc zwolniony z opłat, o których mowa
w art. 42 i art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,
medycznej lub w przypadku kleski zywiołowej.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nastepuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez
ministra własciwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiebiorcy i własciwego organu
panstwowego lub organizacji humanitarnej.
Art. 45a. Zasady poboru opłat za przejazd pojazdów samochodowych po drogach krajowych w systemie
elektronicznym okreslaja przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Z 2007 r.
Nr 19, poz. 115 i Nr 23, poz. 136).
Art. 46. 1. Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 42 i 43, oraz wpływy z opłat z tytułu:
1) w miedzynarodowym transporcie drogowym:
a) udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłuzenia waznosci licencji, wydania
wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnien
wynikajacych z licencji oraz wyrazenia zgody na wykonywanie uprawnien
wynikajacych z licencji,
b) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłuzenia waznosci zezwolenia,
wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie
przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu
wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,
c) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2,
d) wydania zezwolenia na przewóz kabotazowy,
2) wydania zezwolenia zagranicznego i przyznania ekopunktów w systemie elektronicznym,
3) wydania zezwolenia na wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego osób na
lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym
konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niz 9 osób łacznie z kierowca
- sa przekazywane na wyodrebniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.
2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad prawidłowa realizacja wpływów
z opłat, o których mowa w art. 42 i 43.
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o których mowa
w ust. 1, w terminie do 10. dnia miesiaca nastepujacego po miesiacu ich otrzymania, na rachunek
Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowe i utrzymanie dróg krajowych oraz na
potrzeby gromadzenia danych o drogach publicznych i sporzadzania informacji o sieci dróg publicznych,
jak równiez na poprawe bezpieczenstwa ruchu drogowego i budowy autostrad oraz na druk kart opłat za
przejazd po drogach krajowych, a takze na wypłaty zwrotu srodków finansowych, o którym mowa
w art. 37a ust. 6 ustawy z dnia 27 pazdziernika 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym
Funduszu Drogowym (Dz. U. Z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z pózn. zm.).
3a. Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9, oraz wpływy uzyskane z opłat za
wydanie zaswiadczenia, zmiane zaswiadczenia, wydanie wypisu z zaswiadczenia o zgłoszeniu
działalnosci w zakresie miedzynarodowego przewozu na potrzeby własne stanowia dochód jednostki,
o której mowa w art. 17 ust. 2.
4. Wpływy uzyskane z innych opłat niz wymienione w ust. 1, stanowia odpowiednio dochód własciwej
jednostki samorzadu terytorialnego lub budzetu panstwa.
Art. 47. 1. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw
finansów publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) wysokosc opłat za czynnosci administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, majac na
uwadze w szczególnosci rodzaj udzielanych uprawnien i okres, na jaki zostana wydane;
2) wysokosc opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.
2. W rozporzadzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokosc opłat zostanie okreslona:
1) w przypadku licencji, w zaleznosci od:
a) okresu waznosci licencji,
b) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje sie wypisy z licencji,
c) zakresu transportu drogowego,
d) rodzaju przewozów,
e) rodzaju pojazdów - w miedzynarodowym transporcie drogowym osób;
2) w przypadku zezwolenia, w zaleznosci od:
a) okresu waznosci zezwolenia,
b) rodzaju zezwolenia;
3) w przypadku zaswiadczenia potwierdzajacego zgłoszenie przez przedsiebiorce
prowadzenia przewozów drogowych jako działalnosci pomocniczej w stosunku do jego
podstawowej działalnosci gospodarczej, w zaleznosci od:
a) zakresu przewozów,
b) rodzajów przewozów;
4) w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zaleznosci od:
a) zakresu i formy testu z wiedzy z uwzglednieniem kosztów jego
przeprowadzenia,
b) rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzglednieniem kosztów jego
wydania;
5) w przypadku swiadectwa kierowcy, w zaleznosci od okresu waznosci.
3. Wysokosc opłaty z tytułu:
1) udzielenia licencji - nie moze byc wyzsza niz równowartosc 1.000.000 euro;
2) udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób - nie moze byc wyzsza niz
równowartosc 800 euro;
3) udzielenia zezwolenia na przewóz kabotazowy - nie moze byc wyzsza niz równowartosc
800 euro za przewóz jednorazowy;
4) wydania zezwolenia zagranicznego - nie moze byc wyzsza niz równowartosc:
a) 500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne,
b) 15 euro za zezwolenie jednorazowe;
5) wydania swiadectwa kierowcy - nie moze byc wyzsza niz równowartosc 10 euro;
6) wydania formularza jazdy - nie moze byc wyzsza niz równowartosc 30 euro;
7) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4 - nie moze byc wyzsza niz
równowartosc:
a) 70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadajacego certyfikatu,
b) 50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu,
c) 30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadajacej certyfikatu,
d) 15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu.
Rozdział 9
Inspekcja Transportu Drogowego
Art. 48. Tworzy sie Inspekcje Transportu Drogowego, zwana dalej "Inspekcja", powołana do kontroli
przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego
i miedzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, z wyjatkiem
pojazdów, o których mowa w art. 3.
Art. 49. Przepisy ustawy nie naruszaja przewidzianych w odrebnych ustawach obowiazków i uprawnien
organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów.
Art. 50. Do zadan Inspekcji nalezy kontrola:
1) dokumentów zwiazanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na
potrzeby własne oraz przestrzegania warunków w nich okreslonych;
2) dokumentów przewozowych zwiazanych z wykonywaniem transportu drogowego lub
przewozów na potrzeby własne, o których mowa w art. 1;
3) ruchu drogowego w zakresie transportu, o którym mowa w art. 1, na zasadach
okreslonych w przepisach działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym, a w tym stanu technicznego pojazdów;
4) przestrzegania przepisów dotyczacych okresów prowadzenia pojazdu i obowiazkowych
przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy;
5) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierzat;
6) przestrzegania zasad i warunków dotyczacych przewozu drogowego towarów
niebezpiecznych;
7) wprowadzonych do obrotu cisnieniowych urzadzen transportowych pod wzgledem
zgodnosci z wymaganiami technicznymi, dokumentacja techniczna i prawidłowoscia ich
oznakowania w zakresie okreslonym w ustawie z dnia 28 pazdziernika 2002 r.
o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z pózn. zm.);
8) kontrola rodzaju uzywanego paliwa przez pobranie próbek paliwa ze zbiornika pojazdu
mechanicznego.
Art. 50a. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw
finansów publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia, szczegółowy tryb kontroli, o której mowa
w art. 50 pkt 8, uwzgledniajac sposób przeprowadzenia kontroli i badania próbek rodzaju paliwa
znajdujacego sie w zbiorniku pojazdu.
Art. 51. 1. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego okreslone w niniejszym rozdziale wykonuja
nastepujace organy:
1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;
2) wojewoda działajacy za posrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego,
zwanego dalej "wojewódzkim inspektorem", jako kierownika wojewódzkiej inspekcji
transportu drogowego wchodzacej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.
2. Organy wymienione w ust. 1 wykonuja zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie
z kompetencjami okreslonymi w ustawie i przepisach odrebnych.
3. Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalnosc wojewódzkich
inspektorów transportu drogowego.
4. Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnoscia wojewódzkiego inspektoratu
transportu drogowego.
5. Czynnosci zwiazane z realizacja zadan okreslonych w art. 50 w zakresie okreslonym w art. 68-75
wykonuja inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, zwani dalej "inspektorami".
6. W sprawach zwiazanych z wykonywaniem zadan i kompetencji Inspekcji organem własciwym jest
wojewódzki inspektor, a organem wyzszego stopnia w rozumieniu Kodeksu postepowania
administracyjnego - Główny Inspektor.
Art. 52. 1. Główny Inspektor kieruje Inspekcja przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu
Transportu Drogowego.
2. Organizacje Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego okresli statut nadany, w drodze
zarzadzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.
3. Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzka inspekcja przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu
transportu drogowego.
4. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw administracji
publicznej, okresli, w drodze rozporzadzenia, zasady organizacji wojewódzkich inspektoratów transportu
drogowego, uwzgledniajac podział na komórki organizacyjne.
Art. 53. 1. Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rzadowej podległym ministrowi
własciwemu do spraw transportu.
2. Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, sposród osób nalezacych do
panstwowego zasobu kadrowego, na wniosek ministra własciwego do spraw transportu. Prezes Rady
Ministrów odwołuje Głównego Inspektora.
3. Zastepce Głównego Inspektora powołuje minister własciwy do spraw transportu, sposród osób
nalezacych do panstwowego zasobu kadrowego, na wniosek Głównego Inspektora. Minister własciwy do
spraw transportu odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora, jego zastepce.
4. Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Inspektorem.
5. Zastepce wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego
inspektora.
Art. 54. 1. Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli ich
działalnosci, a takze wydawania im wiazacych polecen w tym zakresie.
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:
1) opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszajacymi
przewozników o zasiegu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,
zatwierdzane przez ministra własciwego do spraw transportu;
2) okresla metody i formy wykonywania zadan przez Inspekcje, w zakresie nieobjetym
innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;
3) organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów;
4) przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych;
5) opracowuje, we współpracy z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym
Strazy Granicznej, Szefem Słuzby Celnej oraz Głównym Inspektorem Pracy, jednolita
krajowa strategie kontroli przepisów w zakresie czasu jazdy i czasu postoju,
obowiazkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców;
6) zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej szesc razy w roku, w skoordynowanych z
własciwymi organami kontrolnymi innego panstwa członkowskiego lub panstw
członkowskich Unii Europejskiej, panstwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o
Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
kontrolach drogowych kierowców pojazdów objetych zakresem stosowania
rozporzadzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urzadzen
rejestrujacych stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985,
str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1) oraz rozporzadzenia (WE) nr
561/2006; kontrole takie sa wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i moga
byc przeprowadzane wspólnie z polskimi organami kontrolnymi;
7) realizuje, co najmniej raz w roku, wspólny z własciwymi organami odpowiedzialnymi za
kontakty wewnatrzwspólnotowe w zainteresowanych panstwach członkowskich Unii
Europejskiej, panstwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia w
zakresie najlepszych praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników;
8) udziela własciwym organom innego panstwa członkowskiego Unii Europejskiej, panstwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbednej pomocy i wyjasnien w sytuacji, kiedy
brak jest wystarczajacych danych do stwierdzenia w czasie kontroli drogowej
przeprowadzanej na terytorium tego panstwa członkowskiego Unii Europejskiej, panstwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym, ze kierowca pojazdu zarejestrowanego w
Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył przepisy w zakresie czasu jazdy i czasu postoju,
obowiazkowych przerw i czasu odpoczynku;
9) zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w Komitecie wspierajacym Komisje
Europejska, ustanowionym zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporzadzenia Rady (EWG) nr
3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urzadzen rejestrujacych stosowanych w
transporcie drogowym;
10) wymienia z własciwymi organami panstw członkowskich Unii Europejskiej, panstwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym, przynajmniej raz na szesc miesiecy lub w
indywidualnych przypadkach na szczególne zadanie, informacje dostepne na podstawie
art. 19 ust. 3 rozporzadzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie
urzadzen rejestrujacych stosowanych w transporcie drogowym i art. 22 ust. 2
rozporzadzenia (WE) nr 561/2006.
3. Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego,
zatwierdzane przez Głównego Inspektora.
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów, za
posrednictwem ministra własciwego do spraw transportu, jednolita krajowa strategie kontroli, w terminie
do dnia 30 listopada.
Art. 54a. Do zadan Głównego Inspektora Transportu Drogowego nalezy takze kontrola spełniania
wymagan wprowadzonych do obrotu cisnieniowych urzadzen transportowych oraz prowadzenie
postepowan w tych sprawach na zasadach okreslonych w ustawie z dnia 28 pazdziernika 2002 r.
o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.
Art. 54b. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty
wewnatrzwspólnotowe w zakresie kontroli przepisów dotyczacych czasu jazdy i czasu postoju,
obowiazkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujacych przewozy drogowe.
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Strazy
Granicznej, Szef Słuzby Celnej oraz Główny Inspektor Pracy prowadza rejestry danych statystycznych
dotyczacych kontroli czasu jazdy i czasu postoju, obowiazkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców
wykonujacych przewozy drogowe, według nastepujacych kategorii:
1) w przypadku kontroli drogowych:
a) kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne,
b) panstwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany,
c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;
2) w przypadku kontroli na terenie przedsiebiorstw:
a) kategoria przewozu drogowego: miedzynarodowy lub krajowy, przewóz osób
lub rzeczy, przewóz na potrzeby własne lub transport drogowy,
b) wielkosc taboru przedsiebiorstwa,
c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.
3. Komendant Główny Policji, Komendant Główny Strazy Granicznej, Szef Słuzby Celnej oraz Główny
Inspektor Pracy przekazuja Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego w formie pisemnej
i elektronicznej dane statystyczne, o których mowa w ust. 2, w terminie do dnia 31 lipca roku
nastepujacego po roku sprawozdawczym.
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej zbiorcze dane statystyczne
uzyskane, zgodnie z ust. 3, w terminie do dnia 30 wrzesnia po upływie dwuletniego okresu objetego
sprawozdaniem.
Art. 55. 1. Inspektor wykonujac zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do:
1) wstepu do pojazdu;
2) kontroli dokumentów;
2a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiebiorstwa;
3) kontroli zainstalowanych w pojezdzie urzadzen pomiarowo-kontrolnych lub tachografu
cyfrowego;
4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy uzyciu przyrzadu
pomiarowego;
5) zadania od przedsiebiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjasnien,
okazania dokumentów i innych nosników informacji oraz udostepnienia wszelkich danych
majacych zwiazek z przedmiotem kontroli;
6) wstepu na teren przedsiebiorcy, w tym do pomieszczen, gdzie prowadzi on działalnosc
gospodarcza, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna byc wykonywana ta
działalnosc.
1a. Inspektor przeprowadza czynnosci kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, w obecnosci
przedsiebiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.
2. Inspektor ma równiez prawo do:
1) stosowania srodków przymusu bezposredniego;
2) uzywania broni palnej.
Art. 56. Inspektor ma prawo w szczególnosci do nakładania i pobierania kar pienieznych:
1) zgodnie z przepisami ustawy;
2) zgodnie z przepisami o drogach publicznych.
Art. 57. 1. Srodki przymusu bezposredniego stosuje sie wobec osób okreslonych w art. 68 ust. 1 pkt 1,
niepodporzadkowujacych sie poleceniom wydanym przez inspektorów, a takze wobec osób
uniemozliwiajacych im wykonanie czynnosci kontrolnych.
2. Srodki przymusu bezposredniego moga byc uzyte jedynie w zakresie niezbednym do osiagniecia
podporzadkowania sie poleceniom, o których mowa w ust. 1, lub do skutecznego odparcia
bezposredniego i bezprawnego zamachu na inspektora.
3. Dopuszczalne jest stosowanie tylko takich srodków przymusu bezposredniego, jakie odpowiadaja
potrzebom wynikajacym z istniejacej sytuacji, i pod warunkiem, ze w inny dostepny w tej sytuacji sposób
nie mozna skutecznie oraz bezpiecznie wykonac czynnosci kontrolnych.
Art. 58. 1. Do srodków przymusu bezposredniego zalicza sie uzycie:
1) siły fizycznej, w postaci chwytów obezwładniajacych oraz podobnych technik obrony;
2) indywidualnych technicznych i chemicznych srodków lub urzadzen przeznaczonych do
obezwładniania osób oraz unieruchamiania pojazdów.
2. Siłe fizyczna mozna stosowac w celu odparcia czynnej napasci lub zmuszenia do wykonania polecenia
albo zatrzymania osoby sciganej.
3. Indywidualne techniczne i chemiczne srodki przymusu bezposredniego mozna stosowac w przypadku
odpierania czynnej napasci, pokonywania czynnego oporu lub udaremniania ucieczki osoby
kontrolowanej.
4. Inspektor moze stosowac równiez kolczatke drogowa lub inne urzadzenia techniczne umozliwiajace
unieruchomienie pojazdu.
5. Zastosowanie urzadzenia technicznego, o którym mowa w ust. 4, nalezy poprzedzic:
1) sygnałem zatrzymania, podanym przez inspektora w sposób zrozumiały i widoczny dla
kierujacego zatrzymywanym pojazdem;
2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległosc nie mniejsza niz 100
metrów od tego urzadzenia.
Art. 59. 1. Srodki przymusu bezposredniego moga byc stosowane po uprzednim wezwaniu do
zachowania sie zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich uzycia.
2. Inspektor moze odstapic od wezwania osoby do zachowania sie zgodnego z prawem oraz od
uprzedzenia o zamiarze uzycia srodków przymusu bezposredniego, jezeli zwłoka groziłaby
niebezpieczenstwem dla zycia, zdrowia ludzkiego lub mienia.
3. Srodki przymusu bezposredniego stosuje sie w taki sposób, aby osiagniecie podporzadkowania sie
wydanym poleceniom powodowało mozliwie najmniejsza dolegliwosc osobie, wobec której zostały one
uzyte.
4. Od dalszego stosowania srodków przymusu bezposredniego nalezy odstapic, gdy osoba, wobec której
uzyto tych srodków, podporzadkowała sie wydanym poleceniom.
Art. 60. Jezeli wskutek zastosowania srodka przymusu bezposredniego nastapiło zranienie osoby,
inspektor jest obowiazany udzielic jej pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwac lekarza.
Art. 61. 1. o fakcie zastosowania srodka przymusu bezposredniego inspektor niezwłocznie zawiadamia
pisemnie bezposredniego przełozonego.
2. Przełozony jest obowiazany kazdorazowo zbadac zasadnosc, warunki i sposób zastosowania srodków
przymusu bezposredniego przez podległych mu inspektorów.
Art. 62. 1. W przypadku gdy srodki przymusu bezposredniego wymienione w art. 58 ust. 1 okaza sie
niewystarczajace lub ich uzycie ze wzgledu na okolicznosci danego zdarzenia nie bedzie mozliwe,
inspektor moze uzyc broni palnej.
2. Uzycie broni palnej przez inspektora w przypadku, o którym mowa w ust. 1, moze nastapic wyłacznie
w celu odparcia bezposredniego i bezprawnego zamachu na jego zycie lub zdrowie.
3. Przez uzycie broni palnej rozumie sie oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia, po
wyczerpaniu toku postepowania okreslonego w art. 63.
4. Inspektor, który podjał decyzje o uzyciu broni palnej, powinien postepowac ze szczególna rozwaga,
traktujac bron jako ostateczny srodek działania.
5. Broni palnej nalezy uzyc w sposób wyrzadzajacy mozliwie najmniejsza szkode osobie, przeciwko której
jej uzyto, i jej uzycie nie moze zmierzac do pozbawienia tej osoby zycia ani narazac osób postronnych na
niebezpieczenstwo utraty zycia lub zdrowia.
Art. 63. 1. Inspektor przed uzyciem broni palnej jest obowiazany:
1) po okrzyku "Inspekcja drogowa" wezwac osobe, w stosunku do której przewiduje sie
uzycie broni palnej, do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególnosci do
natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzedzia, odstapienia
od bezprawnych działan lub uzycia przemocy albo zaniechania ucieczki;
2) w razie niepodporzadkowania sie wezwaniom okreslonym w pkt 1, zagrozic uzyciem broni
palnej okrzykiem "Stój, bo strzelam";
3) oddac strzał ostrzegawczy w góre, jezeli czynnosci okreslone w pkt 1 i pkt 2 okaza sie
bezskuteczne.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje sie, w przypadku gdy z zachowania osoby posiadajacej bron lub inne
niebezpieczne narzedzie wynika, ze wszelka zwłoka groziłaby bezposrednim niebezpieczenstwem dla
zycia lub zdrowia ludzkiego.
3. Uzycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi byc poprzedzone okrzykiem "Inspekcja
drogowa".
Art. 64. 1. Jezeli wskutek uzycia broni palnej nastepuje zranienie lub zachodzi podejrzenie smierci osoby,
inspektor jest obowiazany, bez zbednej zwłoki, do udzielenia pierwszej pomocy i niezwłocznego
wezwania lekarza oraz powiadomienia najblizszej jednostki Policji.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku uzycia broni palnej doszło do wyrzadzenia
szkody w mieniu, inspektor jest obowiazany ponadto do zabezpieczenia sladów na miejscu zdarzenia
i niedopuszczenia na to miejsce osób trzecich oraz jezeli jest to mozliwe - ustalenia swiadków zdarzenia.
Art. 65. 1. o kazdym przypadku uzycia broni palnej lub podjecia czynnosci, o których mowa w art. 63,
inspektor jest obowiazany niezwłocznie powiadomic bezposredniego przełozonego oraz sporzadzic
pisemna notatke.
2. Do obowiazków wojewódzkiego inspektora nalezy:
1) zbadanie, czy uzycie broni palnej lub podjecie czynnosci okreslonych w art. 63 było
zgodne z obowiazujacymi przepisami;
2) niezwłoczne zawiadomienie prokuratora - w przypadku stwierdzenia, ze uzycie broni
palnej było niezgodne z obowiazujacymi przepisami;
3) wszczecie postepowania dyscyplinarnego w przypadku okreslonym w pkt 2 oraz w razie
stwierdzenia, ze podjecie czynnosci okreslonych w art. 63 było niezgodne
z obowiazujacymi przepisami.
Art. 66. 1. Inspektorzy wykonujacy zadania okreslone w art. 50 ustawy moga byc wyposazeni w bron
palna.
2. Pozwolenie na bron palna na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w trybie
okreslonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Z 2004 r. Nr 52, poz. 525 i Nr 96,
poz. 959 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711), własciwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.
3. Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad okreslonych w przepisach
o broni i amunicji.
4. Wojewódzki inspektor wystepuje z wnioskiem do własciwego miejscowo komendanta wojewódzkiego
Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach okreslonych
w przepisach o broni i amunicji.
5. Inspektorzy, po zakonczeniu pracy, sa obowiazani do codziennego zdawania broni i amunicji do
podrecznego magazynku broni, znajdujacego sie w najblizszej jednostce Policji, gdzie inspektor
wykonywał swoje zadanie słuzbowe.
Art. 67. 1. Inspekcja współdziała w szczególnosci z: Policja, Agencja Bezpieczenstwa Wewnetrznego,
Agencja Wywiadu, Biurem Ochrony Rzadu,  andarmeria Wojskowa, Straza Graniczna, Słuzba Celna,
kontrola skarbowa, Panstwowa Inspekcja Pracy, Inspekcja Handlowa, Inspekcja Ochrony Srodowiska,
Inspekcja Weterynaryjna i zarzadcami dróg - w zakresie bezpieczenstwa i porzadku ruchu na drogach
publicznych oraz zwalczania przestepstw i wykroczen drogowych dokonywanych w zakresie transportu
drogowego lub w zwiazku z tym transportem, z uwzglednieniem własciwosci i kompetencji tych organów
oraz zadan Inspekcji.
2. W celu realizacji zadan okreslonych w art. 50 Inspekcja współdziała z organami samorzadu
terytorialnego, jak równiez z organizacjami zrzeszajacymi przewozników drogowych.
Art. 68. 1. Kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzezeniem ust. 2, podlegaja:
1) kierowcy wykonujacy transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,
2) przedsiebiorcy wykonujacy transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,
3) podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2
- zwani dalej "kontrolowanymi".
2. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegaja pojazdy przewozace wartosci pieniezne w rozumieniu
przepisów o ochronie osób i mienia.
Art. 69. 1. Inspektor wykonuje czynnosci kontrolne, z zastrzezeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz
posługuje sie legitymacja słuzbowa i znakiem identyfikacyjnym.
1a. Inspektor moze wykonywac bez umundurowania czynnosci kontrolne podczas kontroli:
1) w przedsiebiorstwie;
2) przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza
przystankami;
3) transportu drogowego taksówka, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze
poza postojem.
2. Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastepcom, inspektorom oraz pracownikom
inspektoratów wykonujacych zadania z zakresu nadzoru i kontroli pracy inspektorów przysługuje
umundurowanie słuzbowe.
3. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, dystynkcje i wzór
umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału oraz zasady
i sposób noszenia umundurowania, jak równiez ustali kryteria przydziału umundurowania, warunki jego
uzywania, majac na uwadze okres uzywalnosci umundurowania.
3a. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw finansów
publicznych, okresli, w drodze rozporzadzenia, wysokosc i warunki przyznawania równowaznika
pienieznego w zamian za umundurowanie, uwzgledniajac:
1) elementy umundurowania stanowiace podstawe do okreslenia wysokosci równowaznika;
2) sposób ustalania wysokosci równowaznika;
3) tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równowaznika;
4) terminy wypłacania lub zwrotu równowaznika.
4. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór legitymacji inspektora
oraz szczegółowy sposób postepowania z nia zwiazanego. Do legitymacji słuzbowej podlegaja wpisaniu
nastepujace dane osobowe: imie, nazwisko, stanowisko. Rozporzadzenie ustali sposób wydawania
legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie i zwrotowi, a takze sposób jej uzywania
i przechowywania.
5. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzór odznaki identyfikacyjnej
inspektora i oznakowania pojazdu słuzbowego oraz szczegółowy sposób postepowania z nimi zwiazany.
Rozporzadzenie to ustali w szczególnosci sposób uzywania i przechowywania odznaki.
Art. 70. 1. Rozpoczecie kontroli przez inspektora poprzedzone jest okazaniem kontrolowanemu legitymacji
słuzbowej.
2. Legitymacja, o której mowa w ust. 1, upowaznia inspektora do dokonania czynnosci kontrolnych.
3. Inspektor ma obowiazek zapoznac kontrolowanego z jego prawami i obowiazkami wynikajacymi
z ustawy.
4. Inspektor wykonuje czynnosci kontrolne w obecnosci kontrolowanego, osoby zastepujacej
kontrolowanego lub przez niego zatrudnionej.
Art. 71. Zatrzymanie pojazdu do kontroli moze byc dokonane tylko przez umundurowanych inspektorów
znajdujacych sie:
1) w poblizu oznakowanego pojazdu słuzbowego lub
2) w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzajacym o kontroli.
Art. 72. Kontrolowany jest obowiazany umozliwic inspektorowi dokonanie czynnosci kontrolnych,
a w szczególnosci:
1) udzielic ustnych lub pisemnych wyjasnien, okazac dokumenty lub inne nosniki informacji
oraz udostepnic dane majace zwiazek z przedmiotem kontroli;
2) udostepnic pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikajacych z przeprowadzonej
kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibe przedsiebiorcy oraz wszystkie
pomieszczenia, w których przedsiebiorca prowadzi działalnosc gospodarcza badz tez
przechowuje mienie przedsiebiorstwa;
3) umozliwic sporzadzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolujacego;
4) umozliwic sporzadzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jezeli moze ona
stanowic dowód lub przyczynic sie do utrwalenia dowodu w sprawie bedacej przedmiotem
kontroli;
5) umozliwic przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, kopii dokumentów, w tym
gromadzonych przez przedsiebiorce wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy,
oraz oryginału zapisu urzadzenia samoczynnie rejestrujacego predkosc jazdy, czas jazdy
i postoju lub karty kierowcy, których kontrola bedzie dokonywana poza siedziba
przedsiebiorcy.
Art. 73. 1. W toku kontroli inspektor moze:
1) legitymowac kierowców i inne osoby w celu ustalenia tozsamosci, jezeli jest to niezbedne
dla potrzeb kontroli;
2) badac dokumenty i inne nosniki informacji objete zakresem kontroli;
3) dokonywac ogledzin i zabezpieczac zebrane dowody;
3a) zatrzymac karte kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c
rozporzadzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. W sprawie urzadzen
rejestrujacych stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985,
str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 9.10.1998, str. 1), lub karte przedsiebiorstwa;
4) przesłuchiwac swiadków i zasiegac opinii biegłych;
5) przesłuchiwac kontrolowanego w charakterze strony, jezeli po wyczerpaniu srodków
dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjasnione fakty istotne dla ustalen
kontroli.
2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia sie kontrolowanego, swiadka lub biegłego na
wezwanie inspektora stosuje sie przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego.
Art. 74. 1. Z przeprowadzonych czynnosci kontrolnych inspektor sporzadza protokół, a jego kopie dorecza
sie kontrolowanemu.
2. Protokół podpisuja inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany moze wniesc
zastrzezenia.
3. Odmowe podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje sie w protokole.
Art. 75. Wyniki kontroli wykorzystywane sa do formułowania wniosków o wszczecie postepowania:
1) administracyjnego o cofniecie uprawnien przewozowych przedsiebiorcy, okreslonych
przepisami ustawy;
2) karnego lub karno-skarbowego;
3) w sprawach o wykroczenia;
4) przez organy Panstwowej Inspekcji Pracy;
5) przewidzianego w umowach miedzynarodowych w stosunku do przedsiebiorców
zagranicznych.
Art. 76. 1. Inspektorem moze byc osoba, która:
1) posiada obywatelstwo polskie;
2) ma nienaganna opinie i nie była karana za przestepstwo umyslne;
3) legitymuje sie swiadectwem dojrzałosci po zdanym egzaminie maturalnym;
4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;
5) ukonczyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;
6) złozyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.
2. Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyka w ramach
szesciomiesiecznego kursu specjalistycznego zakonczonego egzaminem kwalifikacyjnym,
z zastrzezeniem ust. 3.
3. Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora
w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.
4. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) szczegółowe warunki odbywania praktyki, programy szkolenia oraz sposób organizacji
kursów specjalistycznych i przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych, a takze
obowiazujace kryteria kwalifikacji, z uwzglednieniem czasu trwania praktyki i wiedzy
niezbednej dla inspektorów, kryteriów oceny osób przystepujacych do egzaminu
kwalifikacyjnego oraz trybu jego przeprowadzenia;
2) warunki i tryb przeprowadzania badan lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia
istnienia lub braku przeciwwskazan zdrowotnych do wykonywania czynnosci inspektora.
Art. 76a. Uprawnienia kontrolne inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego przysługuja równiez
pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego przy spełnieniu warunków, o których mowa
w art. 71 i art. 76 ust. 1.
Art. 77. 1. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzedniczych, w tym inspektorów,
stosuje sie przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o słuzbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218, z pózn.
zm.), z zastrzezeniem ust. 2.
2. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie maja zastosowania przepisy
art. 4 ustawy, o której mowa w ust. 1.
3. Do pracowników innych niz wymienieni w ust. 1 maja zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 wrzesnia
1982 r. o pracownikach urzedów panstwowych (Dz. U. Z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z pózn. zm.).
Art. 78. Inspektorom wykonujacym czynnosci kontrolne przysługuje miesieczny dodatek inspekcyjny do
wynagrodzenia w wysokosci do 100 % wynagrodzenia.
Art. 79. Inspektorzy w zwiazku z wykonywaniem czynnosci kontrolnych korzystaja z ochrony
przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 80. 1. Tworzy sie centralna ewidencje naruszen stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli,
zwana dalej "ewidencja".
2. W ewidencji gromadzi sie dane i informacje o przedsiebiorcach i kierowcach oraz popełnianych przez
nich naruszeniach, o których mowa w ust. 1.
2a. Ewidencja obejmuje równiez informacje o przeprowadzonych kontrolach, w trakcie których nie
stwierdzono naruszen, o których mowa w ust. 1.
3. Ewidencje prowadzi w systemie telefonicznym lub elektronicznym Główny Inspektor, który jest
administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.
Art. 81. Dane i informacje przekazuja do ewidencji:
1) wojewódzki inspektor;
2) Komendant Główny Strazy Granicznej, Szef Słuzby Celnej, Główny Inspektor Pracy,
własciwy miejscowo komendant wojewódzki Policji, zarzadcy dróg.
Art. 82. Administrator danych przetwarzajacy dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony
z obowiazku informacyjnego okreslonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie
danych osobowych (Dz. U. Z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z pózn. zm.).
Rozdział 10
Nadzór i kontrola
Art. 83. 1. Organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, moze nałozyc na przewoznika drogowego
obowiazek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzajacych, ze spełnia
on wymagania ustawowe i warunki okreslone w licencji lub zezwoleniu.
2. Na zadanie ministra własciwego do spraw transportu lub organu własciwego w sprawach licencji lub
zezwolen przewoznik drogowy obowiazany jest przekazywac informacje zwiazane z działalnoscia
transportowa dotyczace stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy
przewiezionych rzeczy.
3. Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1, obowiazane sa
przedstawiac ministrowi własciwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do
dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca, informacje dotyczace liczby i zakresu udzielonych licencji
i zezwolen.
4. Przepis ust. 3 stosuje sie odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w zakresie
wymaganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.
5. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, zakres danych i informacji,
o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania, majac na wzgledzie koniecznosc
monitorowania rynku przewozów drogowych.
Art. 84. 1. Organy udzielajace licencji, zezwolenia lub zaswiadczenia o wykonywaniu przewozów na
potrzeby własne sa uprawnione do kontroli przedsiebiorcy w zakresie spełniania wymogów bedacych
podstawa do wydania tych dokumentów.
2. Kontrole, o której mowa w ust. 1, przeprowadza sie co najmniej raz na 5 lat.
3. Minister własciwy do spraw transportu moze upowaznic, w drodze zarzadzenia, kierownika jednostki,
o której mowa w art. 17 ust. 2, do dokonywania kontroli w zakresie spełniania przez przedsiebiorce
wymagan, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1-3, stanowiacych podstawe do udzielenia licencji na
miedzynarodowy transport drogowy.
Art. 85. 1. Postepowanie kontrolne przeprowadza sie na podstawie wydanego w tej sprawie
postanowienia okreslajacego zakres kontroli oraz osoby upowaznione do jej przeprowadzenia.
2. Osoby upowaznione do przeprowadzenia kontroli maja prawo do:
1) zadania od przedsiebiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjasnien,
okazania dokumentów i innych nosników informacji oraz udostepnienia wszelkich danych
majacych zwiazek z przedmiotem kontroli;
2) wstepu na teren przedsiebiorcy, w tym do pomieszczen, gdzie prowadzi on działalnosc
gospodarcza, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna byc wykonywana ta
działalnosc, oraz wstepu do pojazdów uzytkowanych przez przedsiebiorce.
3. Czynnosci kontrolne przeprowadza sie w obecnosci przedsiebiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.
Art. 86. 1. Organ udzielajacy licencji lub zezwolenia moze powierzyc, w drodze porozumienia, czynnosci
kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi panstwowemu.
2. Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwolen w krajowym transporcie drogowym, a takze zaswiadczen
przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego.
3. Rada Ministrów, kierujac sie zasada skutecznosci nadzoru, o którym mowa w ust. 2, okresli, w drodze
rozporzadzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynnosci zwiazanych z nadzorem oraz
stosowanych dokumentów, a takze ich wzory.
Art. 87. 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,
z zastrzezeniem ust. 4, jest obowiazany miec przy sobie i okazywac, na zadanie uprawnionego organu
kontroli, karte opłaty drogowej, karte kierowcy, zapisy urzadzenia rejestrujacego samoczynnie predkosc
jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiazkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaswiadczenie albo
oswiadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.
U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), a ponadto:
1) wykonujac transport drogowy - wypis z licencji;
2) wykonujac przewóz drogowy osób:
a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych -
odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiazujacym
rozkładem jazdy,
b) przy wykonywaniu miedzynarodowych przewozów wahadłowych lub
okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy,
c) przy wykonywaniu miedzynarodowych przewozów na potrzeby własne -
formularz jazdy,
d) oryginał albo poswiadczona za zgodnosc z oryginałem przez przedsiebiorce
kserokopie decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jezeli została wydana;
3) wykonujac przewóz drogowy rzeczy - dokumenty zwiazane z przewozonym ładunkiem,
a takze:
a) odpowiednie zezwolenie wymagane w miedzynarodowym transporcie
drogowym,
b) dokumenty wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,
c) swiadectwo wymagane zgodnie z Umowa o miedzynarodowych przewozach
szybko psujacych sie artykułów zywnosciowych i o specjalnych srodkach
transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporzadzonej
w Genewie dnia 1 wrzesnia 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254),
d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie,
naciskach osi lub wymiarach przekraczajacych wielkosci okreslone
w odrebnych przepisach,
e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierzat,
f) dokumenty wymagane przy przewozie odpadów,
g) certyfikat potwierdzajacy spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów
bezpieczenstwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, jezeli jest wymagany;
4) w miedzynarodowym transporcie drogowym - swiadectwo kierowcy, jezeli jest wymagane.
1a. (uchylony).
1b. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przez zagranicznego
przewoznika kierowca pojazdu samochodowego jest obowiazany ponadto miec przy sobie i okazywac na
zadanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, jezeli jest
wymagana.
2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiazany miec
przy sobie i okazywac na zadanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów
wymaganych przy takim przewozie, okreslonych w ust. 1, wypis zaswiadczenia, o którym mowa w art. 33
ust. 10.
3. Przedsiebiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujacy przewozy na potrzeby własne,
odpowiedzialni sa za wyposazenie kierowcy wykonujacego transport drogowy lub przewóz na potrzeby
własne w wymagane dokumenty.
4. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiazany
miec przy sobie i okazac na zadanie licencje.
5. Podmiot wykonujacy przewozy drogowe lub przewóz, o którym mowa w art. 3 ust. 2, przechowuje przez
okres jednego roku, liczac od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne dokumenty
i protokoły z wyników kontroli przeprowadzonych na jego terenie lub podczas kontroli drogowej w zakresie
czasu jazdy i czasu postoju, obowiazkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców, wykonujacych
przewóz na jego rzecz.
Art. 88. Przepisy art. 87 nie naruszaja, wynikajacych z odrebnych ustaw lub umów miedzynarodowych,
praw i obowiazków kierowców i podmiotów wykonujacych przewóz drogowy.
Art. 89. 1. Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich okreslonych,
z zastrzezeniem ust. 2, uprawnieni sa:
1) funkcjonariusze Policji;
2) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;
3) funkcjonariusze celni;
4) funkcjonariusze Strazy Granicznej;
5) upowaznieni pracownicy zarzadców dróg publicznych - z wyłaczeniem dokumentów,
o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4;
6) inspektorzy Panstwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do zapisów urzadzenia
rejestrujacego samoczynnie predkosc jazdy oraz czas jazdy i postoju;
7) upowaznieni pracownicy własciwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 –
w odniesieniu do przewozów regularnych i regularnych specjalnych.";
2. Upowaznieni pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 7, nie sa uprawnieni do kontroli zapisów
urzadzenia rejestrujacego samoczynnie predkosc jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiazkowe przerwy
i czas odpoczynku oraz zaswiadczen i oswiadczen, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o czasie pracy kierowców.
3. Kontrole drogowe wykonuje sie w odpowiednim miejscu i czasie tak, aby utrudnic kierowcom
prowadzacym pojazdy omijanie punktów kontroli, oraz bez dyskryminacji ze wzgledu na:
1) kraj rejestracji pojazdu;
2) kraj zamieszkania kierowcy;
3) kraj siedziby przedsiebiorstwa;
4) poczatkowy i docelowy punkt podrózy;
5) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.
4. Uprawnione osoby do kontroli zapisów urzadzenia rejestrujacego samoczynnie predkosc jazdy, czas
jazdy i czas postoju, obowiazkowe przerwy i czas odpoczynku zaopatrzeni sa w:
1) wykaz podstawowych elementów podlegajacych kontroli na drodze i na terenie podmiotu
wykonujacego przewozy drogowe;
2) standardowe wyposazenie.
5. Minister własciwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem własciwym do spraw wewnetrznych
i ministrem własciwym do spraw finansów publicznych okresli, w drodze rozporzadzenia:
1) szczegółowe warunki, tryb i sposób przeprowadzania kontroli w zakresie przewozu
drogowego;
2) wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli;
3) sposób przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczacych
okresów prowadzenia pojazdu, obowiazkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy,
podczas kontroli drogowych i kontroli w przedsiebiorstwie, a takze wymagane
standardowe wyposazenie osób dokonujacych tej kontroli i wykaz podstawowych
elementów, które jej podlegaja;
4) rodzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez
organy kontrolne, a takze tryb, sposób i wzory dokumentów do ich przekazywania do
Głównego Inspektora Transportu Drogowego;
5) system oceny ryzyka podmiotów wykonujacych przewóz drogowy w zakresie
wystepowania naruszen dotyczacych czasu prowadzenia pojazdu, obowiazkowych
przerw i czasu odpoczynku kierowców
- uwzgledniajac przepisy Unii Europejskiej, opracowania i wytyczne Komisji Europejskiej, wzgledna liczbe
i wage popełnianych naruszen przepisów rozporzadzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia
1985 r. w sprawie urzadzen rejestrujacych stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporzadzenia
(WE) nr 561/2006 oraz potrzebe zapewnienia efektywnosci i skutecznosci kontroli przewozów drogowych.
Art. 90. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzajacej uchybienia organ udzielajacy licencji lub
zezwolenia:
1) wzywa przedsiebiorce do usuniecia stwierdzonych uchybien w wyznaczonym terminie;
2) cofa licencje lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15
i art. 24 ust. 4-6.
Art. 90a. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczace
przeprowadzonych kontroli:
1) stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu
objetego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;
2) w zakresie, o którym mowa w rozporzadzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem,
o którym mowa w art. 17 tego rozporzadzenia, co dwa lata, w terminie do dnia
30 wrzesnia roku nastepujacego po zakonczeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego,
3) przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, corocznie, w terminie do dnia 31 marca
kazdego roku, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3.
2. Komendant Główny Policji, Komendant Główny Strazy Granicznej, Szef Słuzby Celnej, oraz wojewódzki
inspektor transportu drogowego, a w zakresie, o którym mowa w pkt 2, równiez Główny Inspektor Pracy,
przekazuja Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorcza informacje dotyczaca kontroli:
1) stanu technicznego pojazdów - co dwa lata, w terminie do dnia 31 stycznia po upływie
dwuletniego okresu objetego sprawozdaniem;
2) przestrzegania przepisów dotyczacych czasu jazdy i czasu postoju pojazdu,
obowiazkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy - co dwa lata, w terminie do dnia
31 lipca po upływie dwuletniego okresu objetego sprawozdaniem
- na odpowiednich formularzach.
2a. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Głównemu Inspektorowi Transportu
Drogowego informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w tym informacje uzyskane od innych organów
kontrolnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 pazdziernika 2002 r. o przewozie drogowym
towarów niebezpiecznych, corocznie, w terminie do dnia 31 stycznia.
3. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzory formularzy do
przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, uwzgledniajac zakres danych niezbednych do
przekazania Komisji Europejskiej na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.
4. Minister własciwy do spraw transportu okresli, w drodze rozporzadzenia, wzory formularzy do
przekazywania danych, o których mowa w ust. 2, uwzgledniajac zakres niezbednych danych.
Art. 91. 1. Minister własciwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania
certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarke finansowa jednostki certyfikujacej.
2. Jezeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister własciwy do spraw
transportu:
1) wzywa kontrolowana jednostke do niezwłocznego usuniecia uchybien lub
2) pozbawia ja uprawnien, o których mowa w art. 38 ust. 3.
Rozdział 11
Kary pieniezne
Art. 92. 1. Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynnosci zwiazane z tym przewozem, naruszajac
obowiazki lub warunki wynikajace z przepisów ustawy lub przepisów:
1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,
2) o czasie pracy kierowców,
3) o odpadach,
4) o ochronie zwierzat,
5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony srodowiska, okresowych ograniczen ruchu
pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
6) o bezpieczenstwie zywnosci i zywienia,
7) wiazacych Rzeczpospolita Polska umów miedzynarodowych,
8) wspólnotowych dotyczacych przewozów drogowych
- podlega karze pienieznej w wysokosci od 50 złotych do 15.000 złotych.
2. Suma kar pienieznych nałozonych podczas jednej kontroli nie moze przekroczyc kwoty:
1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;
2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiebiorstwie.
3. Jezeli czyn bedacy naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednoczesnie
znamiona wykroczenia, stosuje sie wyłacznie przepisy niniejszej ustawy.
4. Wykaz naruszen obowiazków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokosci kar pienieznych
za poszczególne naruszenia okresla załacznik do ustawy.
Art. 92a. 1. W przypadku gdy podczas kontroli drogowej zostana stwierdzone naruszenia:
1) obowiazku posiadania w pojezdzie wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 87
ust. 1-4,
2) zasad dotyczacych maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego
czasu odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez
przerwy, okreslonych w rozporzadzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w Umowie europejskiej
dotyczacej pracy załóg pojazdów wykonujacych miedzynarodowe przewozy drogowe
(AETR), sporzadzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. Z 1999 r. Nr 94, poz. 1086
i 1087),
3) zasad dotyczacych uzytkowania analogowych urzadzen rejestrujacych samoczynnie
predkosc jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiazkowe przerwy i czas odpoczynku,
okreslonych w rozporzadzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.
W sprawie urzadzen rejestrujacych stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L
370 z 31.12.1985)
- kierowca pojazdu samochodowego realizujacy przewóz drogowy podlega karze grzywny.
2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nastepuje w trybie okreslonym w Kodeksie
postepowania w sprawach o wykroczenia.
3. Wszczecie postepowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczecia postepowania administracyjnego
takze wobec przedsiebiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, realizujacego przewóz
drogowy.
4. Postepowania administracyjnego wobec przedsiebiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2
pkt 3, nie wszczyna sie, jezeli okolicznosci sprawy i dowody jednoznacznie wskazuja, ze podmiot
wykonujacy przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
5. Przepisu ust. 4 nie stosuje sie, jezeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, ma charakter razacy,
a w szczególnosci:
1) zagraza bezpieczenstwu ruchu drogowego;
2) zostało popełnione wielokrotnie.
Art. 93. 1. Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, maja prawo nałozyc na wykonujacego
przewozy drogowe lub inne czynnosci zwiazane z tym przewozem kare pieniezna, w drodze decyzji
administracyjnej.
1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu własciwego ze wzgledu na miejsce
przeprowadzanej kontroli.
2. W przypadku gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałozona kara, o której
mowa w ust. 1, przeprowadzajacy kontrole uprawnieni sa do uniemozliwienia kontrolowanemu wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje sie rygor natychmiastowej wykonalnosci, z zastrzezeniem
ust. 4.
4. Przedsiebiorca krajowy uiszcza nałozona kare pieniezna w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia;
spoczywa na nim obowiazek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pienieznej organowi,
który ja nałozył.
5. Od decyzji o nałozeniu kary pienieznej przysługuje odwołanie do organu nadrzednego w stosunku do
organu, który kare te nałozył, w terminie 14 dni od dnia doreczenia przedsiebiorcy lub innemu podmiotowi
wykonujacemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji.
6. (uchylony).
7. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje sie, jezeli stwierdzone zostanie, ze naruszenie przepisów nastapiło
wskutek zdarzen lub okolicznosci, których podmiot wykonujacy przewozy nie mógł przewidziec. W takiej
sytuacji, własciwy ze wzgledu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzje o umorzeniu
postepowania w sprawie nałozenia kary pienieznej. Przepis ust. 5 stosuje sie odpowiednio.
8. Wszczecie postepowania administracyjnego wobec przedsiebiorcy lub innego podmiotu realizujacego
przewóz drogowy, nie wyklucza wszczecia postepowania administracyjnego takze wobec podmiotu
wykonujacego inne czynnosci zwiazane z przewozem, w szczególnosci wobec:
1) spedytora;
2) nadawcy;
3) załadowcy;
4) organizatora wycieczki;
5) organizatora transportu.
9. Podmiot uprawniony do kontroli, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nakłada w drodze decyzji
administracyjnej na podmiot wykonujacy inne czynnosci zwiazane z przewozem kare pieniezna, o której
mowa w art. 92 ust. 1, jezeli okolicznosci sprawy i dowody jednoznacznie wskazuja, ze podmiot ten miał
wpływ lub godził sie na powstanie naruszenia obowiazków lub warunków przewozu drogowego.
10. Kare nakłada sie w wysokosci okreslonej w załaczniku do ustawy dla przedsiebiorcy lub podmiotu
realizujacego przewóz.
Art. 94. 1. Kary pieniezne stanowia dochody budzetu panstwa.
2. Kare pieniezna uiszcza sie w formie przekazu na własciwy rachunek bankowy, z tym ze mozliwe jest jej
uiszczenie w formie gotówkowej bezposrednio organowi, który ja nałozył, przez ukaranego niebedacego
przedsiebiorca krajowym.
2a. W przypadku, kiedy kara pieniezna nałozona została przez inspektorów Inspekcji Transportu
Drogowego, mozliwe jest jej uiszczenie w formie bezgotówkowej, za pomoca karty płatniczej.
3. W przypadku uiszczenia kary pienieznej w formie gotówkowej organ wydaje pokwitowanie na druku
scisłego zarachowania, stanowiace dowód uiszczenia tej kary.
3a. W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, ukarany ponosi równiez koszty zwiazane z autoryzacja
transakcji i przekazem srodków na własciwy rachunek bankowy.
4. Koszty zwiazane z uiszczeniem kary pienieznej poprzez przekazanie jej na rachunek bankowy pokrywa
wpłacajacy.
5. W przypadku uchylenia albo stwierdzenia niewaznosci decyzji, a takze uwzglednienia skargi przez sad
administracyjny uiszczona kara pieniezna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub
orzeczenia o zwrocie tej kary.
Art. 95. 1. Uprawniony do kontroli zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegajace kontroli i kieruje
lub usuwa pojazd, na koszt przedsiebiorcy, na najblizszy parking strzezony do czasu:
1) uiszczenia kary pienieznej, z zastrzezeniem art. 93 ust. 4;
2) usuniecia stwierdzonych nieprawidłowosci;
3) ustapienia zakazów lub ograniczen ruchu, o których mowa w art. 92 ust. 1 pkt 5.
2. W zakresie postepowania w zwiazku z usuwaniem pojazdu stosuje sie odpowiednio przepisy prawa
o ruchu drogowym.
3. Zwrot pojazdu z parkingu nastepuje po przedstawieniu przez kontrolowanego organowi, który kare
nałozył, dowodu uiszczenia kary pienieznej oraz usuniecia przyczyny skierowania pojazdu na parking.
4. Jezeli kara pieniezna nie zostanie uiszczona i pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciagu 30 dni
od dnia nałozenia kary pienieznej, stosuje sie odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17
czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z pózn.
zm.) dotyczace egzekucji naleznosci pienieznych z ruchomosci.
Art. 96. W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje sie odpowiednio przepisy ustawy
z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalnosci gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z pózn. zm.).
Rozdział 11a
Przepisy karne
Art. 96a. 1. Kto nie wypełnia obowiazków, o których mowa w art. 15 ust. 4, podlega karze grzywny.
2. Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nastepuje w trybie przepisów Kodeksu postepowania
w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 12
Zmiany w przepisach obowiazujacych, przepisy przejsciowe i koncowe
Art. 97. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczen (Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24,
poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275,
z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41,
poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r.
Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6,
poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539,
Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884
i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r.
Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081
i Nr 106, poz. 1149) skresla sie art. 103a.
Art. 98. W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. Z 2000 r. Nr 50, poz. 601)
w art. 72:
a) dotychczasowa tresc oznacza sie jako ust. 1,
b) dodaje sie ust. 2 i ust. 3 w brzmieniu:
"2. Nadawca przesyłki w transporcie drogowym rzeczy odpowiada za wszelkie koszty, jakie
mógłby poniesc przewoznik na skutek niescisłosci lub niedostatecznosci danych, o których
mowa w ust. 1 pkt 1.
3. Nadawca ponosi takze koszty zwiazane z przeładunkiem przesyłki w przypadku, gdy dane
dotyczace masy przesyłki, zawarte w liscie przewozowym, sa niezgodne ze stanem
faktycznym."
Art. 99. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Z 2000 r. Nr 71, poz. 838
i Nr 86, poz. 958) wprowadza sie nastepujace zmiany: (zmiany pominiete).
Art. 100. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 i Nr
101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz.
704, z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 107, poz. 689, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 780, z 1998 r. Nr 106, poz.
668, Nr 150, poz. 983 i Nr 160, poz. 1058, z 2000 r. Nr 88, poz. 983, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1315
oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 1197) wprowadza sie nastepujace zmiany: (zmiany pominiete).
Art. 101. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123,
poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216,
z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz.
1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194 i Nr 123, poz. 1353) wprowadza sie nastepujace zmiany:
(zmiany pominiete).
Art. 102. W ustawie z dnia 4 wrzesnia 1997 r. o działach administracji rzadowej (Dz. U. Z 1999 r. Nr 82,
poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr
73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44,
Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116,
Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229 i Nr 123, poz. 1353) w art. 27 w ust. 2 kropke zastepuje sie
przecinkiem i dodaje sie wyrazy "Głównym Inspektorem Transportu Drogowego."
Art. 103. 1. Przedsiebiorcy prowadzacy do dnia wejscia w zycie ustawy działalnosc gospodarcza
w zakresie miedzynarodowego transportu drogowego obowiazani sa do dnia uzyskania przez
Rzeczpospolita Polska członkostwa w Unii Europejskiej uzyskac odpowiednia licencje na wykonywanie
tego transportu pod rygorem wygasniecia dotychczasowych uprawnien. Nie pózniej niz w terminie 2 lat od
dnia wejscia w zycie ustawy przedsiebiorcy powinni wystapic do ministra własciwego do spraw transportu
z wnioskiem o udzielenie licencji na miedzynarodowy transport drogowy.
2. Przedsiebiorcy prowadzacy do dnia wejscia w zycie ustawy działalnosc gospodarcza w zakresie
krajowego drogowego przewozu osób moga ja nadal wykonywac w dotychczasowym zakresie, na
podstawie posiadanych uprawnien, przez okres 2 lat od dnia wejscia w zycie ustawy. Nie pózniej niz
w terminie 6 miesiecy przed upływem tego okresu przedsiebiorcy ci powinni wystapic do organu
udzielajacego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób.
3. Przedsiebiorcy prowadzacy do dnia wejscia w zycie ustawy działalnosc gospodarcza w zakresie
krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiazani sa do dnia uzyskania przez Rzeczpospolita Polska
członkostwa w Unii Europejskiej uzyskac licencje na wykonywanie tego transportu pod rygorem
wygasniecia dotychczasowych uprawnien. Nie pózniej niz w terminie 2 lat od dnia wejscia w zycie ustawy
przedsiebiorcy powinni wystapic do organu udzielajacego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na
krajowy transport drogowy rzeczy.
3a. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do czasu uzyskania licencji przedsiebiorcy sa obowiazani
posiadac dokument potwierdzajacy prowadzenie przez nich, przed dniem 1 stycznia 2002 r., działalnosci
gospodarczej w tym zakresie.
4. Organ udzielajacy licencji jest obowiazany udzielic lub odmówic udzielenia licencji w terminie 3
miesiecy od dnia złozenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 i ust. 3.
5. Przedsiebiorcy, o których mowa w ust. 1-3, do czasu uzyskania licencji prowadza działalnosc
gospodarcza na dotychczasowych warunkach.
6. Za wymiane uprawnien przewozowych, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, gdy nie ulegaja zmianie
dotychczasowe dane okreslone w tych uprawnieniach, własciwe organy pobieraja opłate w wysokosci
100 zł.
Art. 104. 1. Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejscia w zycie
ustawy zachowuja moc.
2. Do postepowan administracyjnych wszczetych, a niezakonczonych decyzja ostateczna przed dniem
wejscia w zycie ustawy, stosuje sie jej przepisy.
Art. 105. Swiadectwo potwierdzajace zdanie egzaminu z zakresu wykonywania krajowego zarobkowego
przewozu osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o warunkach wykonywania krajowego
drogowego przewozu osób staje sie z mocy prawa certyfikatem kompetencji zawodowych w zakresie
krajowego transportu drogowego osób.
Art. 106. 1. Wysokosci minimalnych wymaganych zabezpieczen, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3
lit. a), wynosza w 2002 r. - 3.000 euro i w 2003 r. - 6.000 euro.
2. Wysokosci minimalnych wymaganych zabezpieczen, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. b),
wynosza w 2002 r. - 1.000 euro i w 2003 r. - 2.000 euro.
Art. 107. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolita Polska członkostwa w Unii Europejskiej do
przedsiebiorców zagranicznych z panstw członkowskich Unii Europejskiej oraz panstw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, nie stosuje sie przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz art. 28 ust. 1.
Art. 108. 1. W terminie 24 miesiecy od dnia wejscia w zycie ustawy, wojewodowie przejma, z mocy prawa,
na własnosc urzadzenia techniczne do wazenia pojazdów, bedace we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg
Publicznych.
2. Przekazanie urzadzen, o których mowa w ust. 1, nastapi w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego.
Art. 109. 1. Traca moc:
1) ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania miedzynarodowego
transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, poz. 677, z 1999 r. Nr 32, poz. 310 oraz z 2000 r.
Nr 120, poz. 1268);
2) ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego
przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 i Nr 158, poz. 1045, z 1998 r. Nr 106, poz. 668,
z 1999 r. Nr 86, poz. 963 i Nr 91, poz. 1043 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).
2. Przepisy wydane na podstawie ustaw, o których mowa w ust. 1, zachowuja moc do czasu wydania
przepisów na podstawie niniejszej ustawy, nie dłuzej jednak niz do dnia 31 grudnia 2002 r., o ile nie sa
sprzeczne z niniejsza ustawa.
Art. 110. Ustawa wchodzi w zycie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym ze rozdział 9 wchodzi w zycie z dniem
1 listopada 2001 r., z wyjatkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodza w zycie po upływie 6
miesiecy od dnia ogłoszenia.
ZAŁACZNIK
Lp. Wyszczególnienie naruszen Wysokosc kary w zł
I II III
1. WYKONYWANIE TRANSPORTU DROGOWEGO LUB PRZEWOZU NA POTRZEBY WŁASNE BEZ WYMAGANEJ LICENCJI LUB BEZ
WYMAGANEGO ZASWIADCZENIA LUB z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH DOKUMENTACJI KIEROWCY
1.1. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłaczeniem taksówek 8.000
1.2. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 8.000
1.3. Wykonywanie transportu drogowego taksówka bez wymaganej licencji 3.000
1.4. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaswiadczenia 2.000
1.5. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaswiadczenia 200
1.6. Wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego przez kierowce niebedacego obywatelem panstwa
członkowskiego Unii Europejskiej bez wymaganego swiadectwa kierowcy
1.000
1.7. Wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiazku wyposaCenia
kierowcy w odpowiednie dokumenty
500
1.8. Wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczacych
dokumentacji pracy kierowcy w zakresie:
1. kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne 500
2. prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczacej pracy kierowcy 500
3. wystawiania kierowcy zaswiadczenia poswiadczajacego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich
wymagan okreslonych ustawa
500
4. wystawiania oswiadczenia poswiadczajacego spełnienie wszystkich wymagan okreslonych ustawa 500
2. WYKONYWANIE TRANSPORTU DROGOWEGO LUB PRZEWOZU NA POTRZEBY WŁASNE z NARUSZENIEM PRZEPISÓW
DOTYCZACYCH ZEZWOLEN NA PRZEWÓZ OSÓB LUB RZECZY LUB INNYCH WARUNKÓW DOTYCZACYCH PRZEWOZU OSÓB
LUB RZECZY
2.1. Wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia 6.000
2.2. Wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków okreslonych w zezwoleniu dotyczacych:
1. dni 2.000
2. godzin odjazdu i przyjazdu 500
3. ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków 3.000
2.3. Wykonywanie transportu drogowego osób przez posiadajacego odpowiednie zezwolenie bez obowiazujacego
rozkładu jazdy
2.000
2.4. Wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niC autobus 1.000
2.5. Wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu
przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób
500
2.6. Pobieranie naleCnosci za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomosci przy
wykonywaniu transportu drogowego osób
300
2.7. Wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne rzeczy bez posiadania w pojezdzie
wymaganego zezwolenia
8.000
2.8. Wykonywanie miedzynarodowego transportu drogowego lub miedzynarodowego przewozu na potrzeby własne
rzeczy bez posiadania w pojezdzie wymaganego do zezwolenia certyfikatu potwierdzajacego spełnienie przez
pojazd odpowiednich wymogów bezpieczenstwa lub warunków dopuszczenia do ruchu
8.000
2.9. Wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym
konstrukcyjnie do przewozu nie wiecej niC 9 osób łacznie z kierowca z naruszeniem zakazu:
1. umieszczania lub uCywania w pojezdzie taksometru 5.000
2. umieszczania na pojezdzie oznaczen z nazwa, adresem lub telefonem przedsiebiorcy 5.000
3. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urzadzen technicznych 5.000
3. PRZEWÓZ KABOTAJOWY
3.1. Wykonywanie przewozu kabotaCowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 15.000
4. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH UISZCZANIA OPŁAT ZA PRZEJAZD
PO DROGACH KRAJOWYCH
4.1. Wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych* 3.000
* Karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczecia kontroli nie znajdowała sie w pojezdzie,
a przedstawiona została w terminie pózniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej
karty, która w chwili rozpoczecia kontroli nie znajdowała sie w pojezdzie, a zakupiona została w dniu kontroli lub
dniach nastepnych
4.2. Wykonywanie przewozu drogowego z opłata uiszczona w wysokosci niCszej niC wymagana dla danego pojazdu
samochodowego
1.000
4.3. Wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełniona karta opłaty za przejazd po drogach krajowych 1.000
5. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH PRZEWOZU JYWYCH ZWIERZAT
5.1. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat przez kierowce lub konwojenta nieposiadajacych kwalifikacji do
transportu zwierzat potwierdzonych przez powiatowego lekarza weterynarii
500
5.2. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat bez wyznaczenia konwojenta zwierzat 500
5.3. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat bez sporzadzenia planu trasy, jeCeli przewóz trwał bedzie dłuCej niC
8 godzin
1.000
5.4. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat z nieprawidłowo sporzadzonym planem trasy, jeCeli przewóz trwał
bedzie dłuCej niC 8 godzin
500
5.5. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii potwierdzajacego,
Ce zwierzeta nadaja sie do transportu
500
5.6. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat bez wymaganego swiadectwa zdrowia zwierzat 500
5.7. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat z przekroczeniem dopuszczalnego czasu przewozu zwierzat 500
5.8. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat pojazdem niedopuszczonym do przewozu zwierzat 1.000
5.9. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat pojazdem niedopuszczonym do przewozu zwierzat danego gatunku 500
5.10. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat z niedopełnieniem obowiazku powiadomienia lekarza weterynarii
o ujawnionej podczas przewozu chorobie, zranieniu albo padnieciu transportowanego zwierzecia
500
5.11. Wykonywanie przewozu drogowego zwierzat z niedopełnieniem warunków specjalnych okreslonych dla takiego
przewozu
500
6. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH PRZEWOZU DROGOWEGO
TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH
6.1. DOKUMENTY
6.1.1. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporzadzonym dokumentem
przewozowym
500
6.1.2. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zaswiadczenia ADR
o ukonczeniu szkolenia
2.000
6.1.3. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporzadzona instrukcja pisemna
dla kierowcy
100
6.1.4. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego swiadectwa dopuszczenia
pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych
6.000
6.1.5. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego swiadectwa dopuszczenia dla
przedziału ładunkowego lub osłony
2.000
6.1.6. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie
operacji transportowej
6.000
6.1.7. Wykonywanie w miejscu publicznym lub na obszarze zabudowanym załadunku lub rozładunku towarów 2.000
58
niebezpiecznych bez wymaganego specjalnego zezwolenia
6.1.8. Wykonywanie przewozu drogowego materiału promieniotwórczego bez wczesniejszego uzyskania zatwierdzenia
przez własciwa władze
2.000
6.2. SPOSÓB PRZEWOZU
6.2.1. Wykonywanie przewozu drogowego cysterna towarów niedopuszczonych do przewozu w cysternie 6.000
6.2.2. Wykonywanie przewozu drogowego luzem towarów niedopuszczonych do przewozu luzem 6.000
6.2.3. Wykonywanie przewozu drogowego w sztukach przesyłki towarów niedopuszczonych do przewozu w sztukach
przesyłki
6.000
6.2.4. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z naruszeniem przepisów dotyczacych zakazu
ładowania razem
3.000
6.2.5. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem z naruszeniem przepisów dotyczacych
rozmieszczania i mocowania ładunków
800
6.2.6. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z naruszeniem przepisów dotyczacych
dopuszczalnego stopnia napełnienia cysterny
4.500
6.2.7. Wykonywanie przewozu drogowego materiałów reagujacych ze soba niebezpiecznie, umieszczonych
w sasiadujacych komorach cysterny
5.000
6.2.8. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem zanieczyszczonym pozostałosciami
przewoConych uprzednio w sztukach przesyłki towarów niebezpiecznych
1.500
6.2.9. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w ilosciach przekraczajacych ilosci dozwolone 2.000
6.2.10. Wykonywanie przewozu drogowego niektórych towarów niebezpiecznych z naruszeniem wymaganych srodków
ostroCnosci przy ich przewozie razem z artykułami Cywnosciowymi, towarami konsumpcyjnymi lub karma dla
zwierzat
1.000
6.2.11. Wykonywanie przewozu drogowego produktów Cywnosciowych w cysternach uCywanych do przewozu
materiałów niebezpiecznych bez zastosowania srodków zapobiegajacych zagroCeniom zdrowia
3.000
6.3. POJAZD
6.3.1. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nieodpowiednim do takiego przewozu pojazdem,
cysterna lub kontenerem
3.000
6.3.2. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganych gasnic lub
wyposaConym w gasnice niespełniajace warunków okreslonych w umowie ADR
500
6.3.3. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganego wyposaCenia
awaryjnego - za kaCdy brakujacy element
100
6.3.4. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojezdzie lub
zespole pojazdów, cysternie, pojezdzie-baterii, kontenerze lub MEGC
- wymagana tablica lub tablicami barwy pomaranczowej 800
- wymagana nalepka lub nalepkami 400
- wymaganym znakiem lub znakami dla materiałów o podwyCszonej temperaturze 200
- wymaganym znakiem ostrzegajacym o gazowaniu 200
- wymaganym oznakowaniem punktu uziemiajacego 200
Wskazane kary podlegaja sumowaniu
6.3.5. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, cysterna, pojazdem-bateria, kontenerem
lub MEGC przeznaczona do przewozu towarów niebezpiecznych z niezdjetymi lub z niezakrytymi tablicami barwy
pomaranczowej lub nalepkami
200
6.3.6. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w cysternie, kontenerze-cysternie, MEGC
i pojezdzie-baterii bez wymaganego dodatkowego oznakowania okreslonego w czesci 6 umowy ADR
naniesionego na tabliczce lub zbiorniku
500
6.3.7. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nieodpowiadajacym warunkom
okreslonym w swiadectwie dopuszczenia pojazdu lub warunkom okreslonym w czesci 9 umowy ADR
2.000
6.3.8. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w kontenerze niespełniajacym wymagan 2.000
okreslonych w czesci 6 i 7 umowy ADR
6.3.9. Wykonywanie przewozu drogowego cysterna lub kontenerem do przewozu luzem z pozostałosciami towaru
niebezpiecznego na ich zewnetrznej powierzchni
1.000
6.4. OPAKOWANIE
6.4.1. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego opakowania, w niewłasciwym
opakowaniu lub w opakowaniu niespełniajacym wymagan umowy ADR
3.000
6.4.2. Wykonywanie przewozu drogowego towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuki przesyłki lub
sztuk przesyłek:
- brak wymaganego numeru rozpoznawczego materiału UN 1.000
- brak wymaganej nalepki lub nalepek 500
- brak innego wymaganego oznakowania 500
Wskazane kary podlegaja sumowaniu odrebnie dla kaCdego towaru 500
6.4.3. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z naruszeniem przepisów dotyczacych pakowania
razem do sztuki przesyłki
3.000
6.5. INNE NARUSZENIA
6.5.1. Wykonywanie przewozu drogowego towaru niebezpiecznego nieprawidłowo sklasyfikowanego 6.000
6.5.2. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych niedopuszczonych do przewozu 10.000
6.5.3. Niewyznaczenie, przez przedsiebiorce lub inny podmiot wykonujacy przewóz towarów niebezpiecznych lub
zwiazany z nim załadunek lub rozładunek, doradcy do spraw bezpieczenstwa w transporcie towarów
niebezpiecznych
5.000
6.5.4. Nieprzesłanie wojewodzie w ustawowo okreslonym terminie rocznego sprawozdania z działalnosci przedsiebiorcy
lub innego podmiotu wykonujacego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub zwiazanego z tym przewozem
załadunku lub rozładunku
5.000
6.5.5. Nieprzeszkolenie osób innych niC kierowcy zatrudnionych przy przewozie towarów niebezpiecznych lub
czynnosciach zwiazanych z tym przewozem, w tym przy załadunku lub rozładunku
5.000
6.5.6. Niesporzadzenie lub niewłasciwe sporzadzenie planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów
niebezpiecznych
5.000
6.5.7. Wykonywanie załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego w miejscu publicznym lub poza obszarem
zabudowanym, bez wymaganego powiadomienia własciwych władz
1.000
6.5.8. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych przy uCyciu duCego kontenera, niezdatnego do
uCytku z powodu istotnych wad elementów konstrukcyjnych
1.000
6.5.9. Postój pojazdu przewoCacego towary niebezpieczne bez wymaganego nadzoru 800
6.5.10. Postój pojazdu przewoCacego towary niebezpieczne bez zabezpieczenia hamulcem postojowym 500
6.5.11. UCywanie ognia lub nieosłonietego płomienia w pojazdach przewoCacych towary niebezpieczne klasy 1, a takCe
w ich pobliCu oraz podczas załadunku lub rozładunku tych towarów
2.000
6.5.12. Naruszenie przepisów dotyczacych załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego klasy 1 w miejscu
publicznym na pojazdy lub z pojazdów, które znajduja sie w odległosci mniejszej niC 50 m
1.000
6.5.13. Przewóz w jednostce transportowej przewoCacej towary niebezpieczne pasaCerów innych niC załoga pojazdu 500
6.5.14. Naruszenie przepisów zakazu palenia, w trakcie manipulowania ładunkiem lub wykonywania czynnosci
ładunkowych towarów niebezpiecznych, w pobliCu, jak i wewnatrz pojazdu lub kontenera
500
6.5.15. Nieuzasadnione utrzymywanie pracy silnika pojazdu w czasie załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego 1.000
7. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH PRZEWOZU ODPADÓW
7.1. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów pojazdem niezgłoszonym do zezwolenia 3.000
7.2. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niC niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia 6.000
7.3. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych bez wymaganego zezwolenia 6.000
7.4. Przewóz drogowy (wywóz) odpadów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 6.000
7.5. Przywóz drogowy (wwóz) odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 6.000
7.6. Przewóz drogowy odpadów tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 6.000
8.
WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO SRODKÓW SPOJYWCZYCH i ARTYKUŁÓW JYWNOSCIOWYCH SZYBKO
PSUJACYCH SIE
8.1. Wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego swiadectwa zgodnie z umowa o miedzynarodowych
przewozach szybko psujacych sie artykułów Cywnosciowych i o specjalnych srodkach transportu przeznaczonych
do tych przewozów
2.000
9. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW w ZAKRESIE OCHRONY SRODOWISKA
9.1. Przejazd pojazdem powodujacym hałas w stopniu przekraczajacym dopuszczalny poziom 200
9.2. Przejazd pojazdem wydzielajacym szkodliwe substancje w stopniu przekraczajacym dopuszczalny poziom 300
10. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW o CZASIE PROWADZENIA POJAZDU,
OBOWIAZKOWYCH PRZERWACH i ODPOCZYNKACH
10.1. Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego:
a) o czas do jednej godziny 50
b) za kaCda rozpoczeta kolejna godzine 100
10.2. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego:
a) o czas do jednej godziny 100
b) za kaCda rozpoczeta kolejna godzine 200
10.3. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego:
a) o czas powyCej 15 minut do 30 minut 150
b) za kaCde nastepne rozpoczete 30 minut 200
10.4. Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego:
a) o czas powyCej 15 minut do jednej godziny 150
b) za kaCda nastepna rozpoczeta godzine 200
10.5. Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu
drogowego:
a) przekroczenie okresu prowadzenia o czas do 2 godzin 100
b) za kaCda nastepna rozpoczeta godzine 100
11. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH STOSOWANIA URZADZEN
REJESTRUJACYCH SAMOCZYNNIE PREDKOSC JAZDY, CZAS JAZDY i POSTOJU
11.1. 1. Urzadzenie rejestrujace - tachograf:
a) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposaConym w urzadzenie rejestrujace 3.000
b) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w urzadzenie rejestrujace, które nie rejestruje
wszystkich wymaganych elementów
2.000
c) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w urzadzenie rejestrujace, które nie rejestruje
jednoczesnie, ale oddzielnie, danych dotyczacych okresów aktywnosci kierowców prowadzacych pojazd
1.000
d) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w urzadzenie rejestrujace, które nie zostało
poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu
1.000
2. Ingerencja w urzadzenie rejestrujace:
a) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w urzadzenie rejestrujace, do którego
podłaczone zostały niedozwolone urzadzenia dodatkowe
10.000
b) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w urzadzenie rejestrujace, które zostało
odłaczone
3.000
c) samowolna ingerencja w prace urzadzenia rejestrujacego zainstalowanego w pojezdzie, wskutek której
nastapiła zmiana wskazan urzadzenia w zakresie predkosci pojazdu, aktywnosci kierowcy lub przebytej drogi
5.000
11.2. Nieprawidłowe działanie urzadzenia rejestrujacego:
1. Nieuzasadnione uCycie kilku wykresówek w ciagu tego samego 24-godzinnego okresu - za kaCdy dzien 200 maks. 2.000
2. Wykresówka zapisywana była za długo - za kaCda wykresówke 200 maks. 1.000
3. Oznaczenie czasowe na wykresówce nie było zgodne z urzedowym czasem kraju rejestracji pojazdu - za
kaCda wykresówke
100 maks. 1.000
4. Nieprawidłowe operowanie przełacznikiem grup czasowych (selektorem) - za kaCda wykresówke 100 maks. 1.000
11.3. UCywanie nieprawidłowych lub niewłasciwych wykresówek:
1. Zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu urzadzenia rejestrujacego -
za kaCda wykresówke
100 maks. 2.000
2. Okazanie wykresówki brudnej lub uszkodzonej - za kaCda wykresówke 100 maks. 2.000
11.4. Wykresówki
1. Nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzajacego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w
przedsiebiorstwie - za kaCdy dzien
500
2. Okazanie podczas kontroli w przedsiebiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach
aktywnosci kierowcy - za kaCda wykresówke
500
3. Okazanie podczas kontroli w przedsiebiorstwie wykresówki, która nie zawiera Cadnych danych o okresach
aktywnosci kierowcy - za kaCda wykresówke
500
4. Okazanie podczas kontroli w przedsiebiorstwie wykresówki, na której stwierdzono dokonanie niedozwolonych,
bez uCycia urzadzenia rejestrujacego, recznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów predkosci,
aktywnosci lub przebytej drogi - za kaCda wykresówke
1.000 maks. 5.000
5. UCywanie tej samej wykresówki przez kilku kierowców, z wyjatkiem przypadku, gdy konstrukcja tachografu
przewiduje taka moCliwosc
1.000
6. Jednoczesne uCywanie kilku wykresówek przez kierowce 1.000
7. Okazana podczas kontroli w przedsiebiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów:
a) imienia lub nazwiska kierowcy 50 maks. 500
b) numeru rejestracyjnego pojazdu 50 maks. 500
c) miejsca lub daty poczatkowej uCytkowania wykresówki 50 maks. 500
d) miejsca lub daty koncowej uCywania wykresówki 50 maks. 500
e) stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczecia uCytkowania pojazdu 50 maks. 500
f) stanu licznika kilometrów w chwili zakonczenia uCytkowania pojazdu Wskazane kary podlegaja sumowaniu 50 maks. 500
11.5. Brak wyciagu z planu pracy lub rozkładu jazdy 400
11.6. Samowolna zmiana wskazan urzadzen pomiarowo-kontrolnych zainstalowanych w pojezdzie przy wykonywaniu
transportu drogowego taksówka
1.000
12. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH STOSOWANIA TACHOGRAFÓW
CYFROWYCH
12.1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposaConym w cyfrowe urzadzenie rejestrujace 3.000
12.2. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w cyfrowe urzadzenie rejestrujace, które nie
zostało poddane kalibracji
1.000
12.3. Kontynuowanie przez kierowce przewozu drogowego, po upływie dopuszczalnego okresu kierowania, pojazdem
z zepsutym lub niewłasciwie działajacym cyfrowym urzadzeniem rejestrujacym
1.000
12.4. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w cyfrowe urzadzenie rejestrujace bez
wymaganego sprawdzenia okresowego
1.000
12.5. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w cyfrowe urzadzenie rejestrujace, do którego
podłaczone zostały niedozwolone urzadzenia dodatkowe wpływajace na jego niewłasciwe funkcjonowanie
10.000
12.6. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposaConym w cyfrowe urzadzenie rejestrujace
przez kierowce nieposiadajacego własnej, waCnej karty kierowcy
1.000
12.7 Kontynuowanie przewozu drogowego przez kierowce bez waCnej karty lub z karta uszkodzona, po upływie
dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem
300
12.8 Nieprawidłowe operowanie przełacznikiem cyfrowego urzadzenia rejestrujacego umoCliwiajacym zmiane rodzaju
aktywnosci kierowcy - za kaCdy dzien
100 maks. 1.000
12.9 Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowce, nieposiadajacego wymaganego wydruku z tachografu
w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawnosci lub jej nieposiadania - za kaCdy brakujacy wydruk
100
12.10 Naruszenie obowiazku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy 500
12.11 Naruszenie obowiazku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego 500
12.12 Udostepnienie podczas kontroli w przedsiebiorstwie niepełnych danych o okresach aktywnosci kierowcy - za
kaCdy dzien
300
12.13 Nieudostepnienie podczas kontroli w przedsiebiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty
kierowcy, przechowywanych w przedsiebiorstwie - za kaCdy dzien
500
12.14 Samowolna ingerencja w dane zapisane w cyfrowym urzadzeniu rejestrujacym, na karcie kierowcy lub na karcie
przedsiebiorstwa
5.000
12.15 Samowolna ingerencja w funkcjonowanie cyfrowego urzadzenia rejestrujacego zainstalowanego w pojezdzie 2.000
12.16 NiewyposaCenie kierowcy w dostateczna ilosc papieru do drukarki cyfrowego urzadzenia rejestrujacego,
wymagana na cały okres wykonywania przewozu drogowego
500
13. WYKONYWANIE PRZEWOZU DROGOWEGO z NARUSZENIEM PRZEPISÓW DOTYCZACYCH OKRESOWYCH OGRANICZEN
RUCHU POJAZDÓW NA DROGACH LUB ZAKAZU RUCHU NIEKTÓRYCH ICH RODZAJÓW
13.1. Wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiazywania zakazów lub ograniczen w ruchu wprowadzonych
dla okreslonej kategorii pojazdów ze wzgledu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznych
1.000
13.2. Wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiazywania zakazów lub ograniczen ruchu okreslonej kategorii
pojazdów
1.000

 
KRUL INTERNATIONAL TRANSPORT
35-601 Rzeszów, ul. Sikorskiego 19d
tel/fax: 0048 (17) 8574716
GG: Krul INTERNATIONAL TRANSPORT
Copyright © 2008-2013 Krul International Transport